CZĘŚĆ 4

Huk odbił się od kamiennych ścian i ucichł pod śniegiem.

Declan zerwał się z kolana.

— Kaplica — powiedział.

— Nie możesz tam iść.

— Właśnie dlatego muszę.

Marcus roześmiał się krótko, choć na jego czole pojawiły się krople potu.

— To pułapka.

— Ty wiesz najlepiej — odparł Declan.

Dwóch ludzi podniosło Marcusa z podłogi. Nie byli już po jego stronie. Przez jeden wieczór zrozumieli, że człowiek, który obiecał im lekarstwo, trzymał w kieszeni truciznę dla ich przywódcy.

Wsunęłam notes do kieszeni płaszcza.

— Idę z tobą.

Declan spojrzał na mnie tak, jakby chciał zaprotestować, ale zabrakło mu siły.

— Hyerin, na zewnątrz jest zamieć.

— A w środku jest człowiek, który chce ukraść księgi mojej babci. Nie zostawię ich ani jego samego.

Przez sekundę patrzył na miedziany klucz w mojej dłoni.

— Jeśli coś się stanie, schowaj go w śniegu.

— Nie planuję niczego chować.

Wyszliśmy bocznym korytarzem. Zimne powietrze uderzyło mnie w twarz, gdy otworzyliśmy drzwi techniczne. Świat za nimi był biały i pozbawiony odległości. Latarnie znikały w wirujących płatkach, a kamienna ścieżka do kaplicy stawała się niewidoczna po kilku krokach.

Declan szedł przede mną, przyciskając dłoń do boku. Każdy krok kosztował go wysiłek.

— Powiedz mi, dlaczego wybrała ciebie — zażądałam.

— Nie wiem.

— Znała cię.

— Rose znała mojego ojca. Był jednym z ludzi, którzy próbowali ją znaleźć.

— A mimo to zaufała tobie?

— Miałem siedemnaście lat, kiedy zobaczyłem ją po raz pierwszy. Ukrywała się w piwnicy domu mojej matki. Ojciec przyszedł tam z ludźmi. Rose mogła uciec, ale została, żeby wyprowadzić moją matkę i mnie tylnym przejściem.

— Dlaczego nigdy mi o tym nie powiedziała?

— Bo obiecałem jej, że jeśli kiedyś będę miał władzę, nie pozwolę, by księgi trafiły w ręce ludzi takich jak mój ojciec.

— I dotrzymałeś obietnicy?

Zatrzymał się.

— Próbowałem. Dlatego Marcus działał tak długo. Wiedział, że gdyby pokazał mi pełne rachunki, zauważyłbym, że wyprowadza pieniądze. Potrzebował Rose albo ciebie, żeby otworzyć ostatni rejestr.

Kaplica wyłoniła się z zamieci jak czarny ząb. Drzwi były uchylone.

W środku paliła się pojedyncza lampa naftowa.

— Rose? — zawołałam.

Odpowiedziała cisza.

Na ołtarzu leżała kaseta z ciemnego drewna, obok niej filiżanka z nietkniętą herbatą. Na brzegu filiżanki widniała mała kropla czerwieni.

Declan uniósł broń.

— Zostań za mną.

— Nie.

— Hyerin.

— Jeśli to pułapka, chcę zobaczyć, kto ją zastawił.

Podeszłam do kasety. Miedziany klucz pasował do zamka.

W środku znalazłam plik dokumentów, trzy fotografie i kopertę zaadresowaną moim pełnym imieniem.

Na pierwszym zdjęciu babcia stała obok młodego Declana. Miał siedemnaście lat, rozciętą brew i ten sam ciężki, czujny wzrok.

Na drugim Rose trzymała niemowlę zawinięte w koc.

Na odwrocie napisała: Córka mojej córki. Ocalona przed nazwiskiem Whitewood.

Trzecie zdjęcie przedstawiało moją matkę.

Nie żyła od dwudziestu lat. Przynajmniej tak twierdziła babcia.

Na zdjęciu moja matka stała przy samochodzie Marcusa Vale’a.

— To niemożliwe — powiedziałam.

Declan wziął fotografię i długo się jej przyglądał.

— Marcus nie działał sam.

W kopercie znalazłam akt urodzenia, wyciągi bankowe i odręczną notatkę Rose.

Hyerin, twoja matka nie zginęła w wypadku. Uciekła z Marcusem, gdy dowiedział się, że jestem blisko ujawnienia ksiąg. Chciała zabrać cię ze sobą, ale Marcus uznał, że dziecko może być kartą przetargową. Ukryłam cię i pozwoliłam ci wierzyć, że twoja matka nie żyje, bo inaczej nigdy nie przestałby cię szukać.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Przy rodzinnym stole odmówiłam przebrania córki, a po chwili moja siostra rzuciła w nią patelnią i pobladła

Litery rozmazały mi się przed oczami.

— Babcia mnie okłamała.

— Żeby cię chronić — powiedział Declan.

— Całe życie myślałam, że mnie porzuciła.

— A ona każdego dnia wybierała, żebyś mogła żyć poza tym światem.

Z tyłu kaplicy coś zaszeleściło.

Odwróciłam się.

Kobieta wyszła zza filaru, podpierając się drewnianą laską. Była blada, bardzo szczupła i miała włosy całkowicie białe, lecz poznałam ją natychmiast.

Nie z fotografii.

Z własnych snów.

— Mamo? — wydusiłam.

Kobieta spojrzała na mnie. W jej oczach pojawił się ból tak głęboki, że aż cofnęłam się o krok.

— Nie powinnaś była tu przyjeżdżać.

— Rose powiedziała, że nie żyjesz.

— Rose chciała, żeby Marcus tak myślał.

— A ty pozwoliłaś mi wierzyć, że mnie zostawiłaś?

— Nie miałam wyboru.

— Zawsze jest jakiś wybór.

Moja matka spuściła wzrok.

— Wybrałam tchórzostwo. To prawda.

Declan opuścił broń.

— Gdzie jest Marcus?

— Wie, że księgi są tutaj. Przyprowadził mnie jako zabezpieczenie. Kiedy usłyszał, że nadchodzicie, zamknął mnie w podziemnym korytarzu i uciekł.

— Nie uciekł — powiedziałam. — W posiadłości są jego ludzie.

Telefon Declana zadzwonił.

Odebrał.

— Mów.

Głos po drugiej stronie był zdyszany.

— Marcus zabrał klucze do głównego generatora. Zablokował windy i otworzył bramy garażowe. Śnieg zasypuje drogę. Chce opuścić posiadłość z rejestrem.

Spojrzałam na dokumenty.

— Nie ma rejestru.

— Co?

Rose schowała prawdziwą księgę gdzie indziej. Zrozumiałam to po miedzianym kluczu. Numer siedem nie oznaczał siódmej skrytki. Był numerem starej szafy w pralni, tej z miedzianym mechanizmem, którą widziałam przy przyjeździe.

— Marcus ma fałszywe dokumenty — powiedziałam. — Prawdziwe są w pralni.

Declan uśmiechnął się bez radości.

— Wrócimy tam.

— A co z moją matką?

Kobieta wyciągnęła rękę. Nie dotknęła mnie. Zatrzymała palce kilka centymetrów od mojego ramienia.

— Jeśli mnie nie chcesz, zrozumiem.

Patrzyłam na jej twarz. Miałam w niej własne oczy, własny kształt ust i tę samą skłonność do zaciskania dłoni, gdy bałam się najbardziej.

— Nie wiem jeszcze, czego chcę.

— To wystarczy.

Wróciliśmy do posiadłości bocznym przejściem. W holu panował chaos. Ludzie z różnych rodzin stali przy schodach, trzymając broń, ale nikt nie wiedział, po czyjej stronie jest następna minuta.

Marcus czekał w pralni.

Trzymał metalową skrzynkę i lufę przy skroni młodej pokojówki, Niny. To ona przydzieliła mi zły apartament. To ona widziała, jak Marcus wchodził do piwnicy.

— Jeszcze krok, a dziewczyna umrze — powiedział.

Declan stanął przede mną.

— Puść ją.

— Oddaj księgę.

— Nie mam jej.

Marcus spojrzał na mnie.

— Ty ją masz. Rose zawsze wybierała ciebie.

— Nie znasz jej tak dobrze, jak myślisz.

— Znałem ją lepiej niż ty.

— Znałeś jej strach. Nie znałeś jej powodów.

Wskazałam na jego metalową skrzynkę.

— Tam jest fałszywa księga. Prawdziwa leży za panelem z pralką numer siedem.

Marcus drgnął.

Za szybko.

Declan rzucił się w bok. Ja chwyciłam Ninę za rękę i pociągnęłam ją ku sobie. Padły dwa strzały. Jeden rozbił porcelanową umywalkę, drugi utkwił w drewnianej belce.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Moja narzeczona odwołała rehabilitację, gdy leżałem bezbronny — lecz po jednym pytaniu jej uśmiech zniknął

Marcus pobiegł do panelu.

Wsunął miedziany klucz do zamka, lecz mechanizm nie zadziałał.

— Dlaczego? — syknął.

— Bo klucz otwiera się tylko od środka — powiedziałam.

Wtedy zauważyłam małą dźwignię pod blatem. Babcia nie ukryła jej przed złodziejem. Ukryła ją przed każdym, kto nie znał jej ulubionego zwyczaju: zawsze zostawiała jeden mechanizm widoczny, żeby człowiek zbyt pewny siebie sam zdradził, gdzie patrzeć.

Marcus odwrócił się z bronią.

Moja matka zasłoniła mnie własnym ciałem.

Padł kolejny strzał.

Kula trafiła ją w ramię.

Declan odpowiedział jednym ruchem. Broń Marcusa wypadła mu z dłoni, a on sam uderzył plecami o kafelki.

Nie było triumfu.

Była tylko krew na białej posadzce i Nina płacząca bezgłośnie przy moich kolanach.

Otworzyłam panel. W środku znajdowała się księga oprawiona w zieloną skórę, ciężka od podpisów i rachunków. Każda strona prowadziła do kogoś, kto przez lata kupował cudze milczenie.

Declan spojrzał na nią, potem na mnie.

— Możesz oddać ją rodzinom i pozwolić, żeby zaczęła się wojna.

— Albo?

— Możesz ją spalić. Wtedy ludzie, których skrzywdziły te pieniądze, nigdy nie dostaną odszkodowań.

Przypomniałam sobie, jak babcia wszywała miedziany klucz w mój mankiet. Nie po to, żebym odziedziczyła władzę. Po to, żebym sama zdecydowała, co zrobić z prawdą.

— Nie spalę jej — powiedziałam. — Ale nie oddam jej też żadnemu z was.

— Co zamierzasz?

— Utworzę fundusz na nazwiska rodzin zapisanych w księdze. Pieniądze wrócą do tych, którym je zabrano. Każdy, kto spróbuje je przejąć, straci dostęp do własnych kont.

Declan przez chwilę nic nie mówił.

— To wymaga mojej zgody.

— Nie. Wymaga twojego podpisu.

Podałam mu dokument przygotowany przez Rose. Na dole pozostawiono miejsce dla człowieka, który przejmie kontrolę nad wszystkimi pieniędzmi i zrzeknie się ich na rzecz ofiar.

Declan wziął pióro.

— Jeśli podpiszę, moje imperium przestanie istnieć.

— Wiem.

— I ty zostaniesz z tym wszystkim sama.

— Nie jestem sama.

Spojrzałam na Ninę, na moją ranną matkę, na Declana i na księgę.

— Ale nie będę też niczyją ozdobą ani sekretem.

Declan podpisał.

Marcus zaczął się śmiać z podłogi.

— Myślisz, że wygrałaś? Bez ochrony, bez nazwiska, bez pieniędzy?

Podeszłam do niego.

— Mam nazwisko Rose Whitewood. Mam twoje podpisy. I mam ludzi, którzy widzieli, jak próbowałeś zabić człowieka, który ci ufał.

Jego twarz stężała.

— Twoja matka cię porzuciła.

Odwróciłam się do niej.

Kobieta siedziała pod ścianą, z ramieniem owiniętym ręcznikiem. Łzy spływały jej po policzkach, ale nie próbowała ich wycierać.

— Tak — powiedziałam. — I będzie musiała z tym żyć.

Moja matka skinęła głową.

— Jeśli pozwolisz, spróbuję żyć inaczej.

Nie obiecałam jej przebaczenia.

Podałam jej rękę, żeby mogła wstać.

To było wszystko, na co byłam gotowa.

Nad ranem śnieżyca osłabła. Ludzie zebrani w Oak Haven podpisali dokumenty, których przez lata bali się dotknąć. Declan oddał kontrolę nad pieniędzmi. Marcus został zatrzymany przez własnych ludzi i zamknięty w piwnicy, dopóki nie przyjechali przedstawiciele rodzin, które okradł. Nie było wielkiego procesu ani przemówień. Były nazwiska, podpisy i rachunki, których nie dało się już wymazać.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Przyjechałem po córkę, a znalazłem ją zamkniętą w klatce przy basenie — wtedy moja była żona nagle pobladła

Moja matka trafiła do szpitala, ale przed wyjazdem poprosiła o coś niespodziewanego.

— Czy mogę dostać kopię tej fotografii? — spytała.

— Której?

— Tej, na której trzymam cię jako niemowlę.

Oddałam jej zdjęcie.

— Nie mam jeszcze dla ciebie słowa, którym mogłabym cię nazwać.

— Nie musisz go mieć.

Declan pozostał w Oak Haven. Nie jako król. Jako człowiek podpisujący przelewy dla ludzi, których rodziny skrzywdził jego ojciec.

Kiedy wychodziliśmy z pralni, zatrzymał mnie przy starej maszynie numer siedem.

— Hyerin.

— Tak?

Wyjął z kieszeni miedziany klucz i podał mi go.

— Powinnaś go zatrzymać.

— Należał do babci.

— Rose powiedziała mi kiedyś, że klucze nie służą do otwierania cudzych drzwi. Służą do sprawdzania, kto ma odwagę wejść pierwszy.

Ścisnęłam przedmiot w dłoni.

— A ty dlaczego przyszedłeś wtedy do mojego pokoju?

Declan spojrzał na ranę pod bandażem.

— Bo wiedziałem, że możesz mnie uratować.

— To nie wszystko.

Przez długą chwilę patrzył na mnie bez tej chłodnej pewności, którą widziałam przy kominku.

— Nie. To nie wszystko. Chciałem, żebyś została moją żoną, zanim jeszcze wiedziałem, czy przeżyję noc. Nie dlatego, że potrzebowałem nazwiska. Dlatego, że wśród wszystkich ludzi w tym domu tylko ty patrzyłaś na mnie, jakbym nie był potworem ani królem. Jakbym był człowiekiem, który może jeszcze coś naprawić.

Nie odpowiedziałam od razu.

Na jego białej koszuli, tuż przy mankiecie, została mała plama mojej krwi. Nie jego. Mojej, z rozciętej dłoni przy walce o Ninę.

— Najpierw napraw wszystko, co podpisałeś — powiedziałam. — Potem zapytaj mnie jeszcze raz.

— A jeśli odmówisz?

— Wtedy będziesz musiał nauczyć się żyć z uczciwą odpowiedzią.

Uśmiechnął się słabo.

— To brzmi trudniej niż trucizna.

W pralni pracowała jeszcze jedna lampa. Pod jej światłem otworzyłam zieloną księgę i zaczęłam czytać pierwsze nazwisko.

Declan usiadł naprzeciwko mnie.

Moja matka czekała na karetkę.

Nina trzymała kubek gorącej herbaty obiema dłońmi.

A miedziany klucz leżał między nami, obok pierwszego przelewu, który miał zwrócić komuś utracony dom.