Przyszłam do syna bez zapowiedzi, a mężczyzna w jego szlafroku zatrzasnął mi drzwi przed nosem

Mężczyzna w szlafroku mojego syna zatrzasnął mi drzwi przed nosem, zanim zdążyłam powiedzieć, po co przyszłam.

Stałam na piątym piętrze z ciężką torbą w dłoni. W środku miałam termos gorącego barszczu, kotlety z czosnkiem owinięte w folię i słoik kiszonych ogórków, które Wiktor uwielbiał od dzieciństwa. Pasek torby wrzynał mi się w ramię, ale czułam coś zupełnie innego. Zimno. Takie, które nie pochodziło z klatki schodowej.

Na mężczyźnie wisiał granatowy, frotowy szlafrok Wiktora. Na piersi błyszczał złoty haft przedstawiający koronę i napis „Król”. Sama wybrałam ten szlafrok na jego trzydzieste urodziny. Pamiętałam, jak syn śmiał się wtedy, że wygląda jak właściciel pałacu.

Nieznajomy wyglądał w nim jak właściciel mojego życia.

— Pani do kogo? — zapytał, gryząc zielone jabłko.

— Do Wiktora. To mieszkanie mojego syna.

Mężczyzna oparł się o framugę. Pachniał drogimi perfumami, parą i cudzą pewnością siebie.

— Wiktora nie ma.

— A pan kim jest?

— Kimś, kto tu mieszka. Proszę zostawić zakupy i zejść.

Z łazienki dobiegł śmiech Lary, żony mojego syna. Potem jej głos, słodki i rozpieszczony:

— Kochanie, przetrzesz mi plecy? Woda zaraz wystygnie! I przynieś olejek truskawkowy!

Mężczyzna odwrócił głowę.

— Już idę, skarbie!

Skarbie.

Wiktor nigdy nie nazywał Lary skarbem. To ona mówiła do niego „Misiu”, gdy czegoś chciała. Teraz jednak w mieszkaniu mojego syna ktoś inny odpowiadał jej z czułością.

— To szlafrok mojego syna — powiedziałam.

— A mnie pasuje.

— Proszę zawołać Larę.

— Nie będzie teraz rozmawiać z teściową.

— Jestem matką właściciela tego mieszkania.

Mężczyzna uśmiechnął się krzywo.

— To niech właściciel najpierw nauczy się odbierać telefon.

Drzwi zamknęły się z głuchym trzaskiem. Zamek przekręcił się po drugiej stronie. Przez chwilę słyszałam tylko swoje przyspieszone oddychanie i szuranie obcych stóp po podłodze.

Postawiłam torbę na betonowym stopniu. Z bocznej kieszeni wystawał czerwony sznurek, na którym nosiłam mały mosiężny klucz do kasetki po moim zmarłym mężu. Zawsze dotykałam go, kiedy musiałam podjąć trudną decyzję. Teraz metal był lodowaty.

Wyjęłam telefon i zadzwoniłam do Wiktora.

— Mamo? Jestem na budowie. Co się stało?

W tle dudniły ciężkie maszyny.

— Przyjedź natychmiast.

— Nie mogę, beton właśnie przyjechał.

— Wiktor, w twoim mieszkaniu jest obcy mężczyzna. Ma na sobie twój szlafrok, a Lara prosi go, żeby przetarł jej plecy.

Zapadła cisza.

— Mamo… jesteś pewna?

— Widziałam go.

— Nie wchodź. Czekaj przy drzwiach.

Przyjechał po trzydziestu ośmiu minutach. Wyskoczył z windy w zakurzonej kurtce roboczej, z twarzą szarą od zmęczenia.

— Może to jej kuzyn — powiedział, ale zabrzmiało to tak, jakby sam nie wierzył we własne słowa.

— Kuzyn nie odpowiada „skarbie” z twojego szlafroka.

Wiktor spojrzał na drzwi. Jego dłonie zacisnęły się w pięści.

— Mamo, zostań za mną.

Zapukał raz. Potem drugi.

W środku zapadła cisza. Wiktor wyciągnął telefon, a ja zobaczyłam, że pod drzwiami leży biała teczka, której wcześniej tam nie było. Syn schylił się i wsunął palce pod jej krawędź. Wtedy zamek kliknął, klamka drgnęła, a zza drzwi rozległ się głos Lary:

— Wiktor? Nie możesz tu wejść, bo…

CZĘŚĆ 2

— Bo co? — Wiktor nacisnął klamkę.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. Lara stała w korytarzu owinięta ręcznikiem, z mokrymi włosami przyklejonymi do policzków. Za nią mężczyzna w szlafroku mojego syna próbował zasłonić się ręcznikiem kąpielowym, jakby dopiero teraz przypomniał sobie, że cudze mieszkanie nie jest sceną teatralną.

Wiktor wszedł do środka. Nie krzyczał. To było gorsze.

— Kim on jest?

Lara przełknęła ślinę.

— Markiem.

— To już wiem. Pytałem, co robi w naszym domu.

— Przyjechał naprawić przeciek.

Wiktor spojrzał na łazienkę, z której wciąż unosiła się para.

— Naprawiając przeciek, bierze prysznic?

Marek wzruszył ramionami.

— Byłem spocony. Nie rób scen, człowieku.

Wiktor zrobił krok w jego stronę. Zobaczyłam, jak mięsień drga mu przy szczęce.

— To mój szlafrok.

— Teraz już mój — odparł Marek.

Chwyciłam syna za rękę. Jego skóra była gorąca, a moje palce zimne jak mosiężny klucz na czerwonym sznurku.

— Wiktor, nie dotykaj go. Zadzwoń na policję.

Lara nagle wybuchnęła płaczem.

— Przestańcie mnie poniżać! To nie wygląda tak, jak myślisz!

— Wygląda dokładnie tak, jak widzę — odpowiedział Wiktor.

— Marek jest moim znajomym.

— Znajomi nie śpią w moim łóżku.

Na stoliku obok kanapy stały dwa kieliszki i otwarta butelka wina. Jeden z nich miał ślad czerwonej szminki. Wiktor zauważył to i odwrócił wzrok, jakby nawet szkło mogło go zranić.

Wtedy zobaczyłam białą teczkę. Leżała na podłodze przy szafce na buty. Na okładce widniało nazwisko Wiktora, numer jego dowodu i adres mieszkania. Nie powinna znajdować się w przedpokoju.

— Co to jest? — zapytałam.

Lara pobladła.

— Nic.

— Na „niczym” nie drukuje się danych osobowych.

Wiktor podniósł teczkę. W środku znajdowały się kopie jego dowodu, umowa kredytowa i kilka stron z podpisem, który wyglądał jak jego, ale nim nie był. Znałam pismo syna od chwili, gdy jako dziecko podpisał nim laurkę dla mnie. Ten podpis miał zbyt równą linię. Był naśladowany.

— Lara — powiedział cicho. — Co to jest?

— Dokumenty do banku.

— Dlaczego mój podpis jest na pustej stronie?

Marek przestał się uśmiechać.

Telefon Wiktora zadzwonił. Dzwonił kierownik budowy.

— Wiktor, bank wstrzymał wypłatę. Ktoś złożył wniosek o zmianę rachunku firmy. Twierdzą, że podpisałeś pełnomocnictwo.

Syn spojrzał na Larę.

— Ja niczego nie podpisywałem.

— Nie rób z siebie ofiary — syknęła. — Sam chciałeś sprzedać mieszkanie i zainwestować w nową budowę.

— Nigdy ci o tym nie mówiłem.

— Mówiłeś. Po prostu nie pamiętasz.

Wiktor roześmiał się krótko. Bez radości.

— Mamo, wyjdź na chwilę.

— Nie.

— Nie chcę, żebyś to słyszała.

— Słyszałam już wystarczająco dużo, żeby wiedzieć, że ktoś próbuje cię okraść.

Lara ruszyła do teczki, lecz Wiktor zastąpił jej drogę.

— Nie dotykaj tego.

— To moje mieszkanie!

— Nie. To moje mieszkanie.

Marek nagle sięgnął do kieszeni spodni. Zobaczyłam błysk metalu. Wiktor odsunął mnie za siebie.

— Spokojnie — powiedział Marek. — Mam tylko kluczyki.

Ale ja znałam ten błysk. To był klucz do metalowej skrzynki w piwnicy, tej samej, którą Wiktor trzymał zawsze zamkniętą.

— Skąd masz klucz do piwnicy? — zapytałam.

Marek zamarł.

Na klatce schodowej rozległy się ciężkie kroki. Ktoś wszedł na nasze piętro i zatrzymał się pod drzwiami.

Wiktor spojrzał na mnie, a potem na teczkę.

— Mamo, ty coś wiesz.

Dotknęłam czerwonego sznurka przy szyi.

— Wiem, że od tygodni ktoś obserwuje twoje konto. I wiem, że w tej kasetce mam coś, czego oni szukają.

Lara przestała płakać.

— Jakiej kasetce?

Nie zdążyłam odpowiedzieć. Klamka poruszyła się po raz drugi, a zza drzwi rozległ się spokojny, obcy głos:

— Panie Wiktorze, proszę otworzyć. Mamy nakaz przeszukania…

CZĘŚĆ 3

— Nakaz? — Wiktor odsunął się od drzwi.

Mężczyzna za nimi zapukał dwa razy.

— Policja. Proszę otworzyć.

Marek pobiegł do kuchni. Lara cofnęła się pod ścianę, a ja poczułam, jak klucz na czerwonym sznurku wbija mi się w skórę.

Wiktor otworzył drzwi. Dwóch funkcjonariuszy weszło do mieszkania. Jeden z nich trzymał dokument, drugi od razu spojrzał na teczkę leżącą na stole.

— Otrzymaliśmy zgłoszenie dotyczące wyłudzenia kredytu i fałszerstwa podpisu — powiedział starszy policjant. — Panie Wiktorze, pańskie dane wykorzystano dziś rano.

— To nie ja — odpowiedział syn.

— Wiemy. Zgłoszenie złożyła pańska matka.

Lara odwróciła się do mnie z niedowierzaniem.

— Ty?

Nie odpowiedziałam. Wyjęłam z torebki mały dyktafon. Od tygodnia nosiłam go przy sobie. Wiktor kupił go dla mnie po tym, jak kilka razy ktoś dzwonił do mnie i pytał o jego dokumenty. Udawałam, że zapomniałam go wyłączyć.

Nacisnęłam przycisk.

Z głośnika popłynął głos Lary, nagrany dwa dni wcześniej w samochodzie Marka.

— Najpierw podpiszemy za niego pełnomocnictwo — mówiła. — Potem wypłacimy pieniądze z rachunku firmy. Jeśli zacznie coś podejrzewać, powiem, że miał wypadek na budowie i nie może odpowiadać za decyzje.

Marek zaśmiał się wtedy.

— A matka?

— Stara kobieta niczego nie rozumie. Zresztą sama przyniesie dokumenty. Wiktor ufa jej bardziej niż mnie.

W mieszkaniu zapadła cisza.

Lara zrobiła się biała.

— To jest wyrwane z kontekstu.

Policjant spojrzał na nią bez emocji.

— Kontekst też mamy.

Wiktor stał nieruchomo. Widziałam jego twarz, tę samą, którą miał jako dziecko, gdy odkrył, że ktoś zniszczył jego zamek z piasku. Tylko teraz nie było już czego odbudować.

— Dlaczego? — zapytał Larę.

— Potrzebowałam pieniędzy.

— Więc chciałaś mnie okraść?

— Chciałam zacząć od nowa!

— Z kim?

Lara spojrzała na Marka. On spuścił wzrok.

Funkcjonariusze przeszukali jego kieszenie. Znaleźli klucz do piwnicy, kartę pamięci i drugi telefon. Na karcie były zdjęcia dokumentów Wiktora oraz nagranie z gabinetu notariusza, na którym Marek ćwiczył jego podpis.

Główna tajemnica stała się jasna: romans był tylko zasłoną. Lara i Marek planowali przejąć mieszkanie, oszczędności i pieniądze z firmy. Chcieli wykorzystać dokumenty, które Wiktor trzymał w metalowej skrzynce.

Wiktor podszedł do żony.

— Czy kiedykolwiek mnie kochałaś?

Lara otworzyła usta, ale nie powiedziała nic.

Marek próbował wycofać się do kuchni.

— Nigdzie nie idziesz — powiedział policjant.

Lara nagle rzuciła się do szuflady. Wyjęła z niej kopertę i ścisnęła ją w dłoni.

— Tego nie możecie zabrać.

Wiktor spojrzał na kopertę.

— Co tam jest?

— Dowód, że wszystko było twoim pomysłem.

Policjant odebrał jej kopertę. W środku znajdowało się pełnomocnictwo z podpisem Wiktora oraz oświadczenie, że dobrowolnie przekazuje Larze prawo do mieszkania.

Mój syn spojrzał na dokument i nagle zmarszczył brwi.

— To nie jest mój podpis. Ale papier… ten papier kupiłem w zeszłym roku.

— Skąd wiesz? — zapytałam.

— Na każdej kartce z tej paczki był znak drukarni. Tu go nie ma.

Starszy funkcjonariusz wyjął telefon i spojrzał na wiadomość.

— Mamy jeszcze jedną informację. Bank potwierdził, że pieniądze zostały już przelane na zagraniczne konto. Przelew zatwierdzono z pańskiego telefonu o siedemnastej czterdzieści.

Wiktor pobladł.

— Mój telefon był wtedy na budowie.

— W takim razie ktoś musiał znać kod.

Lara podniosła głowę.

— Ja go znałam.

Wtedy telefon Marka zadzwonił. Na ekranie pojawiło się nieznane imię. Odebrał funkcjonariusz.

Przez chwilę słuchał, a potem jego twarz stężała.

— Proszę przygotować się na jeszcze jedną wizytę — powiedział. — Osoba dzwoniąca twierdzi, że to ona jest właścicielem konta, na które przelano pieniądze…