W dniu urodzin córki lekarze weszli do sali przebrani za bohaterów, a potem on uklęknął i nagle pobladł

Kiedy drzwi sali otworzyły się w południe, do środka wszedł mężczyzna w kostiumie Człowieka ze Stali, a moja córka przestała oddychać z wrażenia.

Alice siedziała wtedy na łóżku z poduszką pod plecami. Miała siedem lat, łysą głowę przykrytą żółtą chustką w czerwone gwiazdki i kroplówkę przyklejoną do dłoni przezroczystą taśmą. Na stoliku stał mały tort, który przyniosłam rano z piekarni naprzeciwko szpitala. Krem zdążył już lekko opaść, bo lodówka na oddziale znowu przestała działać.

Ale Alice patrzyła tylko na drzwi.

— Mamo, czy ktoś naprawdę przyjdzie? — zapytała wcześniej.

— Przyjdą twoi lekarze. Może nawet pielęgniarka Zosia założy koronę.

— Nie taką papierową. Prawdziwą.

Uśmiechnęłam się, choć w gardle miałam kamień.

Od jedenastu miesięcy rak decydował o wszystkim. O tym, kiedy Alice mogła wstać, co mogła zjeść i jak długo wolno jej było bawić się klockami. O jej włosach, wadze, snach i nocach, podczas których budziła się z krzykiem, bo śniło jej się, że igły rosną jej z palców.

A jednak każdego ranka układała swoje figurki obok łóżka. Bohater z tarczą pilnował kubka z wodą. Zamaskowany nietoperz wisiał przy stojaku na kroplówkę. Mały człowiek w czerwonym stroju był zawsze „towarzyszem chemii”.

Tego dnia figurki ustawiono w równym szeregu, jakby również czekały na niespodziankę.

Drzwi uchyliły się szerzej.

Za Człowiekiem ze Stali weszła kobieta w złotej tiarze, potem pielęgniarz przebrany za zamaskowanego nietoperza, chirurg z tarczą i farmaceutka w czerwono-niebieskim stroju. Na końcu pojawiła się Zosia z peleryną tak długą, że zahaczyła o stojak na kroplówkę.

— Ojej — powiedziała, patrząc na plątaninę przewodów. — Bohaterka potrzebuje chyba ratunku.

Alice wybuchnęła śmiechem.

Śmiała się i płakała jednocześnie. Wskazywała na każdego, aż zabrakło jej tchu.

— Nie wierzę! Nie wierzę, mamo!

Przycisnęłam dłoń do ust. Na ramieniu kostiumu lekarza zauważyłam przypiętą małą filcową gwiazdę. Każdy miał taką samą, wyszytą krzywymi, dziecinnymi ściegami. Alice zrobiła je dla nich podczas jednej z długich nocy na oddziale.

— To ty je uszyłaś — powiedział lekarz, zdejmując maskę. — Bohaterowie muszą mieć znak swojej drużyny.

To był doktor Marek Wysocki, onkolog Alice. Człowiek, który znał wyniki jej badań lepiej niż ja, a mimo to zawsze mówił do niej tak, jakby najważniejsze na świecie było to, czy chce dziś sok jabłkowy, czy brzoskwiniowy.

Alice dostała koronę z papieru. Doktor Marek uklęknął przy łóżku, a pod jego kolanem zaskrzypiała plastikowa płytka podłogowa.

— Jest jeszcze jedna część dzisiejszej niespodzianki — powiedział.

Alice spojrzała na mnie.

— Ty też o tym wiedziałaś?

Pokręciłam głową.

Doktor Marek nie uśmiechał się już tak jak przed chwilą. Spojrzał na pielęgniarkę Zosię, potem na mnie i zacisnął palce na brzegu swojej peleryny.

— Anno, muszę powiedzieć ci coś, czego nie mogłem przekazać wcześniej.

Serce uderzyło mi w żebra.

— Jeśli to wyniki badań, proszę, nie tutaj. Nie w jej urodziny.

— Właśnie dlatego musiałem powiedzieć to dzisiaj — odparł cicho. — Alice sama poprosiła, żeby wszyscy bohaterowie byli obecni.

— O co poprosiła? — zapytałam.

Lekarz sięgnął do kieszeni kostiumu. Wyjął cienką, granatową teczkę z naklejką przedstawiającą kometę. Alice rozpoznała ją natychmiast.

— To moje pudełko na tajne sprawy — szepnęła.

Doktor położył teczkę na jej kolanach.

— Nie, kochanie. Tym razem tajemnica nie dotyczy ciebie. Dotyczy twojej mamy.

Jego dłoń powoli przesunęła się do zapięcia, a ja zobaczyłam, że pod filcową gwiazdą na jego rękawie drży mu palec…

CZĘŚĆ 2

Jego palec zatrzymał się na zapięciu teczki, jakby nawet papier mógł nas zranić.

— Doktorze — powiedziałam — jeśli to coś złego, proszę wyprowadzić wszystkich z sali.

— Nie jest złe. Ale może być trudne.

Alice położyła dłoń na mojej ręce. Jej palce były chłodne, cienkie i pokryte śladami po wenflonach.

— Mamo, nie bój się. Jestem bohaterką.

— Wiem, skarbie.

— To dlaczego tak mocno mnie ściskasz?

Nie odpowiedziałam. Nie umiałam powiedzieć jej, że od jedenastu miesięcy bałam się każdego telefonu, każdego spojrzenia lekarza i każdej chwili, w której ktoś mówił: „musimy porozmawiać”.

Doktor Marek otworzył teczkę. W środku znajdowała się pojedyncza kartka z pieczęcią szpitala i mała koperta z nazwiskiem Alice zapisanym odręcznie.

— Zanim przeczytamy dokument — powiedział — muszę wyjaśnić jedną rzecz. Ostatnie wyniki pokazały, że choroba nie reaguje już wystarczająco dobrze na dotychczasowe leczenie.

W sali zrobiło się tak cicho, że słyszałam kapanie płynu w przewodzie kroplówki.

— Wiedziałam, że ostatnia chemia nie zadziałała idealnie — powiedziałam. — Mówił pan, że potrzebujemy jeszcze kilku dni.

— Potrzebowaliśmy czasu, żeby znaleźć inną drogę.

— Jaką?

Zosia podeszła bliżej. Jej peleryna zaczepiła o kółko łóżka.

— Doktorze, może ja powiem — odezwała się.

— Nie. To powinienem zrobić ja.

Alice zmarszczyła brwi.

— Czy ta inna droga ma igłę?

Doktor Marek uśmiechnął się słabo.

— Prawdopodobnie tak.

— To nie brzmi jak niespodzianka.

Kilka osób roześmiało się nerwowo. Ja nie potrafiłam.

Lekarz wyjął z teczki dokument.

— W Warszawie otwarto program leczenia dla dzieci, u których zwykłe metody przestały wystarczać. Alice spełnia wszystkie warunki medyczne. Znalazło się dla niej miejsce.

Przez chwilę nie rozumiałam słów. Patrzyłam na jego usta, ale docierał do mnie tylko szum aparatury.

— Program eksperymentalny? — zapytałam.

— Tak.

— Czyli nie wiadomo, czy zadziała.

— Nie wiadomo. Ale wiemy, że bez zmiany leczenia szanse będą coraz mniejsze.

Alice spojrzała na teczkę.

— Czy będę musiała wyjechać?

— Na kilka tygodni — odpowiedział lekarz. — Twoja mama pojedzie z tobą.

— A moi bohaterowie?

— Cała drużyna może przyjechać na zdjęciu. A ty zabierzesz najważniejszego.

Alice sięgnęła po małą figurkę człowieka w czerwonym stroju. Miała odłamany kawałek peleryny, bo kiedyś spadła ze stojaka na kroplówkę.

— On zostaje ze mną.

— To oczywiste — powiedział Marek.

Poczułam ulgę, ale trwała tylko kilka sekund.

— Skąd pieniądze? — zapytałam. — Takie leczenie kosztuje więcej, niż kiedykolwiek zdołam zebrać.

Doktor Marek spojrzał na Zosię. Pielęgniarka spuściła wzrok.

— Fundacja pokryje większość kosztów — powiedział.

— Większość?

Nikt nie odpowiedział.

Wstałam tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę.

— Nie podpiszę niczego, czego nie rozumiem. Nie pozwolę, żebyście przedstawiali to jako urodzinowy prezent.

— Anno, to nie prezent.

— Więc co?

Doktor Marek przesunął w moją stronę drugą kartkę.

— To zgoda na rozpoczęcie przygotowań. Musi być podpisana dziś do siedemnastej.

Spojrzałam na puste miejsce pod moim nazwiskiem. Długopis leżał obok, ciężki i czarny.

Alice dotknęła mojego łokcia.

— Podpisz, mamo.

— Kochanie, nie wiesz, co podpisujesz.

— Wiem, że chcę zostać bohaterką.

Wzięłam długopis, lecz wtedy drzwi sali otworzyły się z impetem. Wszedł mężczyzna w zwykłej granatowej kurtce, bez kostiumu i bez identyfikatora. Miał twarz zmęczoną tak bardzo, jakby całą noc stał pod szpitalem.

Alice spojrzała na niego i nagle przestała się uśmiechać.

— Mamo — wyszeptała — dlaczego ten pan ma mój rysunek?…

CZĘŚĆ 3

Dlaczego ten pan ma mój rysunek?… Zapytałam to samo w myślach, zanim zdążyłam odwrócić się do nieznajomego.

Mężczyzna trzymał kartkę zrobioną z grubego papieru. Alice narysowała na niej drużynę bohaterów: Człowieka ze Stali, kobietę w tiarze, Zosię z peleryną i mnie z ogromną tarczą. Nad wszystkim napisała krzywymi literami: „Mama jest najodważniejsza”.

— Kim pan jest? — zapytałam.

— Nazywam się Piotr Lewandowski.

To nazwisko uderzyło we mnie mocniej niż wszystkie słowa lekarza.

Alice nie znała go. Ja znałam.

Piotr był jej ojcem.

Odszedł, kiedy miała trzy miesiące. Najpierw obiecywał, że wróci. Potem przestał odbierać telefony. Kiedy zachorowała, wysłał tylko jedną wiadomość: „Nie potrafię przez to przechodzić”. Nie odpowiedziałam. Nie chciałam, żeby jego poczucie winy zajmowało miejsce przy łóżku mojego dziecka.

— Co on tutaj robi? — zapytałam doktora Marka.

Piotr podszedł o krok.

— Przyszedłem oddać coś, co powinienem był oddać dawno temu.

— Proszę wyjść.

— Anno, posłuchaj mnie.

— Nie przy niej.

Alice patrzyła to na mnie, to na niego. Jej mała figurka zadrżała w dłoni.

— To mój tata? — zapytała.

Nikt się nie odezwał.

Piotr uklęknął przy łóżku, ale nie dotknął jej.

— Tak, Alice.

Jej twarz pobladła.

— Mamo, mówiłaś, że tata mieszka daleko.

— Bo tak było.

— A teraz mieszka tutaj?

— Nie.

Piotr wyjął z kieszeni złożony dokument.

— Doktor Marek skontaktował się ze mną miesiąc temu. Potrzebowali dawcy. Zrobiłem badania.

Doktor podszedł do stolika i położył przed nami wyniki.

— Piotr jest zgodny z Alice w stopniu, którego potrzebowaliśmy. To rzadkie. Bardzo rzadkie.

Poczułam, jak podłoga usuwa mi się spod nóg.

— I przez miesiąc nikt mi o tym nie powiedział?

— Chciałem mieć pewność — odpowiedział Marek. — Piotr musiał przejść serię badań, ocenę psychologiczną i kwalifikację. Nie chcieliśmy dawać ci nadziei, zanim nie dostaliśmy potwierdzenia.

— A on? — wskazałam na Piotra. — On mógł tu wejść i zobaczyć ją dopiero dziś?

Piotr zacisnął szczękę.

— Nie pozwoliłem sobie wejść wcześniej. Bałem się, że powiesz, żebym zniknął.

— Powiedziałabym.

— Wiem.

To krótkie słowo zabolało bardziej niż tłumaczenia.

Alice ścisnęła rysunek.

— Czy oddasz mi krew?

Piotr spojrzał na nią, a jego oczy natychmiast wypełniły się łzami.

— Jeśli lekarze powiedzą, że mogę, oddam ci wszystko, czego potrzebujesz.

— Nawet jeśli boli?

— Nawet jeśli bardzo.

Doktor Marek położył dłoń na teczce.

— Pobranie komórek jest możliwe, ale Piotr ma problem z sercem. Dzisiaj rano pojawiły się niepokojące wyniki. Konsylium musi zdecydować, czy ryzyko dla dawcy jest dopuszczalne.

— Co to znaczy? — zapytałam.

— Że może nie zostać dopuszczony do pobrania.

Piotr wyciągnął z kieszeni ten sam rysunek i podał go Alice.

— Zrobiłem go z pamięci — powiedział. — Pielęgniarka znalazła go w twojej starej teczce. Nie wiem, czy jestem bohaterem, ale chcę zrobić jedną rzecz dobrze.

Alice dotknęła jego dłoni.

— Możesz zostać, jeśli mama pozwoli.

Spojrzałam na nią. Na jej łysą głowę, żółtą chustkę i cienką rurkę przyklejoną do ręki. Zrozumiałam, że przez cały rok próbowałam chronić ją przed bólem, a teraz musiałam powiedzieć prawdę, której sama nie umiałam udźwignąć.

— Może zostać — powiedziałam.

Piotr usiadł pod ścianą.

Doktor Marek podsunął mi zgodę.

— Anno, mamy jeszcze jeden problem. Próbka Piotra, na podstawie której zakwalifikowano go jako dawcę, została pobrana w innym laboratorium. Dziś rano zadzwonili do nas z informacją, że w dokumentacji może być błąd.

— Jaki błąd?

Lekarz spojrzał na kopertę z nazwiskiem Alice.

— Ktoś wpisał niewłaściwy numer próbki. A jeśli to prawda, dawca, na którym oparto całą nadzieję, może wcale nie być zgodny…

W tej samej chwili telefon doktora Marka zawibrował. Spojrzał na ekran, a potem na Piotra.

— To laboratorium — powiedział. — Chcą, żebyśmy natychmiast wstrzymali przygotowania…