CZĘŚĆ 4 — Policja zadzwoniła, że mój mąż zginął, choć leżał obok mnie — a kiedy otworzył szufladę, jego ręka zadrżała

CZĘŚĆ 4

…odebrałam, nie spuszczając wzroku z pustego korytarza.

— Evelyn? — głos Arthura był spokojny. Zbyt spokojny. — Nie rób niczego pochopnego.

— Adrian uciekł.

— Wiem.

— Skąd?

Po drugiej stronie zapadła krótka pauza.

— Bo właśnie wybiegł z twojego budynku.

Marta zacisnęła palce na krawędzi stołu.

— Nie jedź do łodzi — powiedziała. — To pułapka.

— Skąd pani wie?

— Bo Julian powiedział mi, że jeśli Adrian dowie się o księdze, pojedzie tam po ciebie. A jeśli Arthur naprawdę mu pomaga, nie będzie sama.

Wtedy zobaczyłam krew na podłodze przy rozbitym oknie. Adrian musiał wyskoczyć na metalową klatkę schodową, ale na parapecie zostało coś jeszcze: mały mosiężny klucz, taki sam jak ten z biurka Juliana.

Podniosłam go.

— Marta, gdzie jest łódź?

— Przy starej przystani na południu. Za magazynem rybackim.

— Jadę tam.

— Nie możesz.

— Jeśli dokument jest tam, muszę go znaleźć przed nimi.

— Evelyn, nie rozumiesz. Julian nie ukrył tej księgi przed policją. Ukrył ją przed tobą.

Te słowa zatrzymały mnie mocniej niż groźba.

Arthur wciąż był na linii.

— Pani Vance — powiedział — proszę odłożyć klucz i zostać w mieszkaniu. Za chwilę przyjadę.

— Dlaczego?

— Żeby panią ochronić.

— Przed kim?

Znów ta sama pauza.

Marta pochyliła się do telefonu.

— Przed prawdą — powiedziała.

Rozłączyłam się.

O 17:02 siedziałyśmy w samochodzie Marty, starym niebieskim sedanie, którego ogrzewanie wydawało z siebie metaliczne stukanie. Miasto przesuwało się za szybami w czerwonych smugach świateł hamowania.

— Czy Julian naprawdę chciał mnie zostawić? — zapytałam.

Marta długo milczała.

— Chciał panią ocalić.

— To nie jest odpowiedź.

— Miał raka trzustki. Dowiedział się sześć tygodni temu.

Poczułam, jak pas bezpieczeństwa wrzyna mi się w obojczyk.

— Co?

— Lekarz powiedział mu, że zostało niewiele czasu. Adrian dowiedział się o diagnozie i zaczął go szantażować. Chciał pieniędzy z polisy, ale przede wszystkim chciał nazwiska. Julian zamierzał ujawnić jego oszustwa, zanim umrze.

— Dlaczego mi nie powiedział?

— Bo Adrian groził, że skrzywdzi panią. A Arthur był jego wspólnikiem.

Nad jeziorem wiatr szarpał trzcinami. O 17:39 dotarłyśmy do starej przystani. Drewniana łódź kołysała się przy pomoście, a na jej dziobie widniały starte litery: „Mewa”.

Pod łodzią znaleźliśmy metalową skrzynkę przywiązaną do betonowego pala. Klucz pasował.

W środku leżała księga przelewów, pendrive, koperta lekarska i drugi list.

Otworzyłam kopertę.

Wynik badań należał do Juliana. Diagnoza była prawdziwa.

Drugi list miał tylko kilka linijek:

„Evelyn, nie prosiłem cię o przebaczenie, bo nie mam prawa go oczekiwać. Chciałem, żebyś poznała prawdę i sama zdecydowała, co z nią zrobisz. W księdze znajdziesz przelewy Arthura. Ale najważniejszy jest ostatni wpis.”

Otworzyłam księgę.

Ostatni przelew został wykonany dwa dni wcześniej. Odbiorca: fundusz opieki paliatywnej świętej Anny. Nadawca: Julian Vance.

— On przekazał cały majątek? — wyszeptałam.

— Nie cały — powiedziała Marta. — Tylko pieniądze, które Adrian próbował ukraść.

Za nami skrzypnęły deski pomostu.

Adrian stał kilka metrów dalej. W ręku trzymał pistolet, ale nie celował we mnie. Celował w księgę.

— Oddaj to — powiedział.

— Zabiłeś własnego brata dla pieniędzy, których już nie ma.

— Nie rozumiesz. Julian miał wszystko. Imię, żonę, szacunek. Ja dostałem od życia puste mieszkanie i cudze nazwisko.

— Dostałeś wybór.

— Ty zawsze miałaś wybór.

Za nim pojawił się Arthur.

— Odłóż księgę, Evelyn — rozkazał. — Sprawa może zakończyć się bez tragedii.

Marta wyjęła z kieszeni telefon.

— Nie może — powiedziała. — Wszystko już zostało przekazane.

Arthur pobladł.

— Co zrobiłaś?

— Wysłałam kopie przelewów i list Juliana do prokuratury, zarządu kliniki i kilku dziennikarzy. Zrobiłam to godzinę temu.

Adrian odwrócił głowę w stronę Arthura.

— Mówiłeś, że nikt niczego nie ma.

— Bo nie miał — odparł Arthur.

To jedno zdanie wystarczyło, żeby Adrian zrozumiał, że został wykorzystany.

Opuścił broń.

Arthur rzucił się do przodu, lecz Marta podstawiła mu laskę. Upadł na kolana, a księga wypadła mu z ręki. Z daleka dobiegły syreny.

Adrian nie próbował uciekać.

Patrzył na fotografię niemowląt, którą wciąż trzymałam.

— Czy on cię kochał? — zapytał.

— Tak.

— Mnie nigdy nie kochał.

— Nie znał cię.

— Wiedział, że istnieję.

— Wiedział. I chciał ci pomóc, ale nie kosztem mojego życia.

Adrian usiadł na mokrych deskach pomostu. Pistolet leżał między nami.

— Miałem tylko jego twarz — powiedział.

— Miałeś własne ręce.

Spojrzał na swoją lewą dłoń.

Po przyjeździe funkcjonariuszy Arthur został zabrany razem z nim. Adrian przyznał się do szantażu, kradzieży tożsamości i upozorowania wypadku, ale zaprzeczył, że chciał zabić Juliana. Śledztwo później wykazało, że samochód został celowo uszkodzony, a hamulce przecięto jeszcze przed wyjazdem.

Julian zmarł na miejscu, ale przez kilka minut miał przytomność. W kieszeni znaleziono kartkę z numerem Marty i jednym zdaniem: „Powiedzcie Evelyn, że tym razem nie uciekłem przed nią”.

Przeczytałam je dopiero następnego dnia w szpitalnej poczekalni.

Nie płakałam od razu.

Najpierw zadzwoniłam do kliniki świętej Anny i potwierdziłam, że przelew Juliana uratował oddział, na którym Marta pracowała. Potem przekazałam jego księgę i listy, choć oznaczało to utratę pieniędzy, które mogły mi zostać po jego śmierci.

Nie chciałam odziedziczyć życia zbudowanego na jego strachu.

Chciałam, żeby jego ostatnia decyzja dotarła tam, dokąd ją skierował.

Tydzień później pojechałam do zakładu medycyny sądowej. Lekarz pozwolił mi zobaczyć rzeczy znalezione przy Julianie. Portfel. Obrączkę. Telefon. Zegarek.

Wzięłam zegarek do dłoni.

Mechanizm zatrzymał się o 22:22.

— Czy mogę go naprawić? — zapytałam.

— Oczywiście.

— Nie — odpowiedziałam. — Chcę, żeby pozostał taki, jaki był.

Marta czekała na mnie przed budynkiem. Wręczyła mi małą kopertę, której wcześniej nie widziałam.

— Julian zostawił ją w klinice — powiedziała. — Kazał oddać pani dopiero wtedy, gdy pozna pani całą prawdę.

W środku znalazłam kartę biblioteczną z naszej pierwszej kawiarni i krótki dopisek: „Pamiętam, że oblałaś sukienkę. Pamiętam też, że wróciłaś do stolika”.

Przycisnęłam kartę do piersi.

Marta położyła mi dłoń na ramieniu.

— Chce pani wiedzieć, dlaczego wrócił tamtego dnia?

— Wiem.

— Skąd?

Spojrzałam na zatrzymany zegarek.

— Bo mimo wszystko chciał, żebym dostała szansę zobaczyć prawdziwego jego.

Na odwrocie karty bibliotecznej widniał jeszcze jeden, prawie niewidoczny napis, którego wcześniej nie zauważyłam:

„Evelyn, jeśli kiedyś pomylisz moją twarz z cudzą, posłuchaj serca. Ono pamięta, którą rękę podawałem ci przez całe życie.”