CZĘŚĆ 4

Laboratorium mieściło się na końcu piwnicznego korytarza. Pielęgniarka nadal trzymała telefon przy moim uchu, a ja patrzyłam, jak ciemnoczerwona krew powoli napełnia worek.

— Proszę powtórzyć — powiedziałam.

— Nie mogę omawiać tego przez telefon. Przyjdzie pani do pokoju pobrań, kiedy transfuzja się skończy.

— Moja siostra może umrzeć.

— Wiem. Dlatego dzwonię teraz.

Połączenie zostało przerwane.

Ben czekał za szybą. Daniela już nie było. Pani Elżbieta siedziała obok niego na plastikowym krześle, a granatowa teczka spoczywała na jego kolanach.

Kiedy pielęgniarka odłączyła worek, wstałam zbyt szybko i świat przechylił się na bok.

— Powoli — powiedziała.

— Dzieci?

— Żyją.

Tylko tyle. Ale czasem jedno słowo potrafi utrzymać człowieka na nogach.

Ben podszedł do mnie.

— Rosie też żyje. Lekarze zabrali ją na intensywną terapię.

— A Daniel?

— Ochrona wyprowadziła go z oddziału. Pani Elżbieta przekazała dokumenty dyrekcji szpitala i notariuszowi.

— Chcę wiedzieć o dzieciach.

Ben spuścił wzrok.

— Ja też.

Weszliśmy do pokoju laboratoryjnego. Za stołem siedział lekarz w okularach z pękniętą oprawką. Przed nim leżały trzy koperty, każda oznaczona innym numerem.

— Wynik badania nie oznacza, że dzieci nie są Bena — powiedział. — Próbki pobrane podczas przyjęcia zostały pomylone. To się zdarza rzadko, ale tutaj nie chodzi o zwykłą pomyłkę.

— Skąd pan wie?

— Bo próbka Rosalie również nie pasuje do jej dokumentacji. W karcie figuruje grupa krwi AB, a badanie wskazuje na grupę A. Ktoś podmienił etykiety przy przyjęciu.

— Kto? — zapytał Ben.

Lekarz odsunął okulary na czoło.

— Tego jeszcze nie wiemy. Wiemy natomiast, że osoba, która dostarczyła dokumenty, podpisała się jako Daniel Wrona.

Zacisnęłam dłonie.

— On chciał przejąć dzieci.

— Albo wymusić dodatkowe badania, które dałyby mu podstawę do podważenia ojcostwa Bena — powiedział lekarz. — Bez męża przytomnego przy porodzie łatwiej byłoby złożyć wniosek o zabezpieczenie dzieci. Zwłaszcza gdyby przedstawił Rosalie jako osobę niezdolną do podejmowania decyzji.

Ben oparł dłonie na stole.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Przez trzy dni córka nie odpowiadała, a gdy wyważyłem drzwi domu byłej żony, sąsiadka nagle zbladła

— Cały plan dotyczył pieniędzy.

Pani Elżbieta pokręciła głową.

— Nie tylko. Daniel wiedział, że jeśli Rosalie urodzi dzieci, jej fundusz przestanie być zamrożony. Zgodnie z testamentem rodziców miała otrzymać pełną kontrolę nad majątkiem dopiero wtedy, gdy zostanie matką. Chciał przejąć wszystko, zanim do tego dojdzie.

— Ale po co ślub? — spytałam.

Ben spojrzał na mnie.

— Bo jako mąż mogłem zostać jej opiekunem prawnym w sprawach medycznych i finansowych. Rosie sama mnie o to poprosiła. Nie dlatego, że nie potrafiła decydować. Dlatego, że Daniel przez lata przekonywał ludzi, że nie potrafi.

Pani Elżbieta wyjęła ostatnią kartkę.

— Jest jeszcze coś.

Papier był cienki, kremowy i pokryty podpisami trzech świadków.

— Rosie zmieniła testament dwa tygodnie przed ślubem. Cały fundusz, mieszkanie i prawa do firmy przekazała nie Benowi, nie Annie, lecz swoim dzieciom. Ben ma zarządzać pieniędzmi tylko do ich pełnoletności. A jeśli cokolwiek stanie się Rosie, Anna zostaje współopiekunką.

— Dlaczego mi nie powiedziała? — zapytałam.

— Bo bała się, że odmówisz — odpowiedział Ben. — Zawsze uważałaś, że musisz ją chronić. Nie chciała, żebyś przyjęła kolejną odpowiedzialność z poczucia winy.

Za drzwiami oddziału intensywnej terapii zapaliła się zielona lampka. Lekarka pozwoliła nam wejść do Rosie na dwie minuty.

Leżała blada, podłączona do przewodów. Na jej nadgarstku widniała plastikowa opaska z błędną grupą krwi. Ben zauważył ją pierwszy.

— To nie jest jej opaska.

Lekarka natychmiast ją zdjęła.

Rosie poruszyła powiekami.

— Anka? — wyszeptała.

Pochyliłam się nad nią.

— Jestem.

— Dzieci?

— Żyją.

Uśmiechnęła się słabo.

— Ben ci powiedział?

— Powiedział.

— Wszystko?

— Jeszcze nie wszystko.

Jej palce zacisnęły się na mojej dłoni.

— Nie chciałam, żebyś myślała, że ukradł ci życie.

Łzy napłynęły mi do oczu.

— Nigdy mi go nie ukradł.

— Kochałam go wcześniej, niż wiedziałam, co to znaczy. A ciebie kochałam zawsze. Dlatego podpisałam tamto zeznanie. Bałam się, że jeśli powiem prawdę, Daniel skrzywdzi ciebie.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Wujek wyrzucił moją torbę i zajął moje miejsce przy stole — wtedy generał spojrzał na niego i nagle zamilkł

— Skrzywdził nas obie.

Rosie zamknęła oczy.

— Ale Ben został.

Ben pochylił się nad łóżkiem.

— Zostanę.

— Nie mów tego jak obietnicy — wyszeptała. — Mów jak fakt.

Lekarka poprosiła nas, żebyśmy wyszli. Rosie potrzebowała odpoczynku.

Na korytarzu czekał notariusz z policzkiem czerwonym od zimna. Podał Benowi zawiadomienie o zablokowaniu rachunków Daniela, ale Ben nie spojrzał nawet na papier.

— Co z nim? — zapytałam.

— Próbował opuścić szpital przez garaż — powiedział notariusz. — Zatrzymano go przy samochodzie. Miał przy sobie dokumenty funduszu, kluczyk do mieszkania Rosalie i sfałszowane oświadczenie o jej niezdolności do samodzielnego życia.

Daniel stracił dokładnie to, po co przyszedł do naszego życia: dostęp do pieniędzy, wpływ na ludzi i możliwość opowiedzenia własnej wersji historii jako pierwszej.

Ale najbardziej zabolało go coś innego.

Kiedy następnego dnia zobaczył przez szybę oddziału Bena trzymającego jedno z dzieci, a mnie przy drugim inkubatorze, nie patrzył na pieniądze. Patrzył na rodzinę, którą próbował rozbić, zanim zdążyła się narodzić.

Rosie obudziła się trzy dni później.

Pierwsze, o co poprosiła, to nie kwiaty, nie wodę i nie telefon.

— Chcę zobaczyć opaski dzieci — powiedziała.

Przyniosłam jej dwie nowe, z poprawionymi danymi. Rosie dotknęła jednej, potem drugiej, a na końcu swojej własnej.

— Teraz wszystko się zgadza — wyszeptała.

Ben usiadł przy jej łóżku.

— Nie wszystko.

Rosie spojrzała na niego pytająco.

Ben wyjął z kieszeni metalowe pudełko po herbacie. To samo, w którym przez lata przechowywała zdjęcie z balu.

— Znalazłem coś w samochodzie — powiedział.

W środku leżał zasuszony żółty kwiat i stara fotografia. Na odwrocie Rosie napisała dziecięcym pismem: „Ben dotrzymuje obietnic”.

Przyłożyła zdjęcie do piersi.