CZĘŚĆ 4 — Mąż uderzył mnie na rocznicowej gali i zażądał rozwodu, lecz po otwarciu drzwi jego uśmiech nagle zniknął

CZĘŚĆ 4

Na ekranie pojawiło się drugie pole, odliczające ostatnie minuty. A obok niego widniało nazwisko osoby, która miała odziedziczyć udziały po mnie, gdybym zmarła tej nocy.

Damian.

Przez moment nie rozumiałam, co widzę.

Potem poczułam, jak dziecko porusza się pod moją dłonią, choć było jeszcze zbyt małe, bym mogła naprawdę poczuć ruch. To nie ono się poruszyło. To moje palce drżały.

— Testament miał klauzulę — powiedział Teodor. — Jeśli Izabela umrze przed urodzeniem dziecka, kontrolny pakiet przechodzi na małżonka. Marcus przygotował wszystko tak, żeby Damian został jedynym właścicielem, a potem przekazał majątek jemu.

Damian odsunął się od stołu.

— Nie wiedziałem o tym.

— Ale wiedziałeś, że mam zginąć? — zapytałam.

— Nie.

— Wiedziałeś, że Marcus okradał naszą rodzinę?

— Nie wiedziałem!

Vanessa zakryła twarz obiema dłońmi.

— Wiedziałeś, że mam podpisać dokumenty i stracić wszystko. Wiedziałeś, że Marcus obiecał ci udziały.

Damian spojrzał na nią z wściekłością.

— Zamknij się.

— Powiedziałeś mi, że kiedy Izabela odejdzie, będziemy właścicielami wszystkiego — wyrzuciła z siebie Vanessa. — Powiedziałeś, że jej ciąża niczego nie zmieni, bo nie pozwolisz, żeby dziecko się urodziło.

Słowa zawisły nad salą.

Poczułam, jak coś we mnie pęka. Nie z powodu zdrady. O niej wiedziałam już od dawna. Pękła ostatnia część nadziei, że Damian kiedykolwiek kochał mnie choć trochę.

Malik wyjął telefon i wykonał jedno połączenie.

— Pani Celina jest bezpieczna. Proszę zabezpieczyć jej syna i natychmiast przesłać dokumenty do wszystkich banków oraz zarządu Northgate.

Marcus roześmiał się krótko.

— Myślisz, że kilka papierów mnie zatrzyma? Mam ludzi w każdym banku.

— Nie tych, których zatrudnił twój brat — powiedział Malik.

Marcus przestał się uśmiechać.

— Mój brat nie żyje od dziesięciu lat.

— Jego córka pracuje w urzędzie podatkowym i od dwóch lat bada twoje fundacje — odparł Malik. — Właśnie dostała komplet dokumentów.

To był cios, którego Marcus się nie spodziewał. Nie znał wszystkich sprzymierzeńców mojego brata, bo przez lata uważał, że tylko on rozdaje karty.

Adrien gestem wskazał uzbrojonym ochroniarzom wyjście.

— Odłóżcie broń. Jeśli nie, nie wyjdziecie stąd żywi.

Jeden z mężczyzn spojrzał na Marcusa. Drugi powoli opuścił pistolet.

— Nie płacisz nam od trzech miesięcy — powiedział pierwszy.

Marcus pobladł.

— To nie może być prawda.

— Dla ciebie już nic nie jest prawdą — odpowiedział Adrien.

Teodor pisał szybko na klawiaturze.

— Izabelo, fundusz czeka na twoją decyzję. Możesz przyjąć kontrolę albo odrzucić ją i uruchomić plan awaryjny ojca. Wtedy majątek zostanie podzielony między fundację medyczną, pracowników i ochronę dzieci pracujących w portach.

Spojrzałam na Marcusa. Przez czternaście lat chciał pieniędzy, władzy i nazwiska, które nie należało do niego. Damian chciał bogactwa bez pracy. Vanessa chciała bezpieczeństwa dla siebie i siostry, ale wybrała drogę, na której skrzywdziła innych.

A ja chciałam tylko, żeby moje dziecko nie odziedziczyło świata zbudowanego na strachu.

— Jeśli przyjmę kontrolę, co stanie się z Damianem? — zapytałam.

Malik odpowiedział spokojnie:

— Zostanie bez udziałów. Spółki, które prowadził, będą musiały zwrócić pieniądze. Dokumenty wystarczą, żeby odebrać mu stanowisko i majątek. Nie musisz go niszczyć. On zrobił to już sam.

Damian podszedł do mnie.

— Izabelo, posłuchaj. Zrobiłem straszne rzeczy, ale nie chciałem, żebyś umarła.

— Chciałeś, żebym zniknęła.

— Byłem pod presją.

— Nie. Byłeś chciwy.

Jego oczy napełniły się łzami.

— To nasze dziecko.

— Właśnie dlatego nie pozwolę ci decydować o jego przyszłości.

Położyłam palec na ekranie Teodora.

— Wybieram plan ojca.

System zażądał czterech znaków. Adrien przyłożył dłoń do czytnika, potem Malik, Teodor i ja. Mosiężna blaszka na mojej bransoletce odbiła światło kryształowego żyrandola.

Na ekranie pojawił się komunikat o podziale funduszu.

Dziewięćdziesiąt procent aktywów zostało zamrożonych. Pieniądze przestały płynąć do rachunków Marcusa. Kontrolny pakiet Northgate odszedł od nazwiska Vossów i trafił do fundacji, którą ojciec założył przed śmiercią, lecz której Marcus nigdy nie pozwolił działać.

Marcus osunął się na krzesło.

— To był mój majątek.

— Nie — powiedziała Celina. — To był rachunek za twoją cierpliwość. I właśnie przyszedł termin płatności.

Vanessa podeszła do mnie. Bez szmaragdowego uśmiechu wyglądała na znacznie młodszą i znacznie bardziej zagubioną.

— Moja siostra naprawdę jest chora — wyszeptała. — Marcus miał pieniądze na jej leczenie. Nie wiedziałam, jak się z tego wydostać.

Spojrzałam na Malikа.

— Dopilnujcie, żeby dostała leczenie. Ale Vanessa ma oddać wszystko, co ukradła, i opowiedzieć całą prawdę.

— Zrobię to — powiedziała Vanessa.

— Nie rób tego dla mnie. Zrób to, bo twoja siostra nie powinna płacić za twoje decyzje.

Damian wyciągnął rękę, jakby chciał dotknąć mojego brzucha. Adrien natychmiast stanął między nami.

— Nie — powiedziałam. — Od tej chwili kontakt z dzieckiem będzie ustalony przez lekarzy i prawników. Nie przez twoje obietnice.

Damian opuścił rękę.

Po raz pierwszy zobaczyłam w nim nie męża, nie człowieka, któremu oddałam pięć lat, lecz mężczyznę, który dostał dokładnie to, czego pragnął: wszystko stało się jego własnością.

Tylko że nie zostało mu już nic.

Kiedy wyprowadzano Marcusa bocznym korytarzem, zatrzymał się przy mnie.

— Twój ojciec byłby ze mnie dumny, gdyby wiedział, jak bardzo przypominasz jego upór.

— Mój ojciec wiedział, kim jesteś — odpowiedziałam. — Dlatego przygotował ten wieczór czternaście lat temu.

Celina podeszła do mnie i podała mi pożółkły notes.

Na jego ostatniej stronie ojciec napisał jedno zdanie: „Jeśli Izabela będzie musiała wybierać, niech wybierze ludzi, nie złoto”.

Ścisnęłam notes w dłoni.

Nad salą wciąż wisiał rocznicowy tort. Pięć warstw białego kremu, złote cyfry i figurka pary, którą cukiernik ustawił twarzą do siebie.

Podniosłam nóż.

Goście zamilkli, czekając, co zrobię.

Nie pokroiłam tortu. Przecięłam nim dokumenty rozwodowe leżące na stole.

Papier rozpadł się pod ostrzem.

A potem odwróciłam się do braci.

— Zabierzcie mnie stąd. Chcę, żeby moje dziecko poznało prawdziwą historię swojego dziadka, zanim ktokolwiek spróbuje napisać ją za nas.

Teodor zamknął ekran. Adrien podał mi ramię. Malik schował notes do wewnętrznej kieszeni płaszcza, jakby przechowywał w nim nie papier, lecz ostatni oddech naszego ojca.

Na stole został tylko tort i cztery mosiężne odbicia naszych bransoletek.

Pod lukrem, złotymi literami, ktoś napisał: „Pięć lat razem”.

Wzięłam nóż jeszcze raz i dopisałam jedno słowo:

„Koniec”.