CZĘŚĆ 4 — Mój trzynastoletni syn pracował po kryjomu, a gdy kierownik zadzwonił do mnie z restauracji, jego uśmiech nagle zniknął

CZĘŚĆ 4

Mężczyzna zamknął drzwi samochodu i uniósł teczkę, jakby trzymał w niej wyrok.

Nie wszedł jednak do restauracji.

Zatrzymał się przy krawężniku i zawołał Tomasza po imieniu.

— Panie Wrona, mam dla pana wiadomość od właściciela.

Roman odwrócił głowę.

— Co ty tu robisz, Błażej?

Mężczyzna w garniturze spojrzał na niego z niechęcią.

— Przyjechałem odebrać dokumenty. I poinformować cię, że właściciel rozwiązał z tobą umowę.

Roman zaśmiał się krótko.

— Nie może tego zrobić.

— Może. Właśnie podpisał decyzję.

— Z powodu czego?

Błażej otworzył teczkę.

— Z powodu kradzieży wynagrodzeń, fałszowania podpisów i ukrywania osób w piwnicy lokalu.

Roman spojrzał na mnie, jakby to wszystko było moją winą.

— Ta kobieta nie ma żadnych dowodów.

Pani Irena uniosła telefon.

— Ja mam.

Tomasz wyjął z kasetki kolejne kartki.

— Ja też.

Błażej położył na ladzie plik wydruków.

— A właściciel ma zestawienie z księgowości. Przez sześć miesięcy przelewałeś pieniądze pracowników na konto swojej firmy budowlanej.

Roman spochmurniał.

— To była zaliczka.

— Na co?

— Na koszty lokalu.

— Na sześciu niepełnoletnich pracowników? — Błażej uniósł brwi. — Tak właśnie wpisałeś w dokumentach.

Evan stał przy schodach i ściskał pasek plecaka. Zauważyłam, że jego knykcie były obdarte. Nagle zobaczyłam nie buntownika, lecz dziecko, które przez pół roku próbowało dźwigać ciężar dorosłych.

— Evan — powiedziałam cicho. — Chodź do mnie.

Podszedł, ale zatrzymał się w połowie drogi.

— Nie złość się.

— Jestem zła.

Jego twarz opadła.

— Ale nie na ciebie.

Objęłam go. Pachniał płynem do naczyń, smażonym olejem i zimnym powietrzem. Ten zapach przez wiele tygodni kojarzył mi się z rowerem, który miał sobie kupić. Teraz wiedziałam, że oznaczał sześć miesięcy kłamstw, strachu i samotnych decyzji.

— Dlaczego nie powiedziałeś mi o Lenie?

— Bo tata zawsze mówił, że jeśli widzisz kogoś w kłopocie, nie możesz udawać, że go nie ma.

Te słowa uderzyły we mnie mocniej niż wszystko, co wydarzyło się tego dnia.

Roman ruszył w stronę schodów.

— Agata! Wyjdź stamtąd. Zabieram Lenę do domu.

Agata pobladła.

— To nie jest mój dom.

— Jesteś moją żoną.

— Byłam nią, kiedy jeszcze wierzyłam, że twoje groźby są miłością.

Roman zacisnął pięści.

— Nie masz pieniędzy, dokumentów ani dokąd pójść.

— Mam córkę — odpowiedziała Agata. — I dzisiaj mam świadków.

Przy tych słowach pani Irena stanęła obok niej. Potem Tomasz. Na końcu ja.

Roman rozejrzał się po restauracji. Nikt nie odsunął się na bok.

Właściciel lokalu, który przyjechał kilka minut później, nie podnosił głosu. To właśnie było najbardziej niepokojące.

— Roman, oddaj klucze.

— Zwolnisz mnie przez tę awanturę?

— Nie. Przez to, że przez pół roku okradałeś ludzi, którzy nie mogli się bronić.

Roman zaczął protestować, ale Błażej podał właścicielowi niebieską teczkę.

— Jest jeszcze to.

Właściciel otworzył dokumenty i spojrzał na Romana.

— Podpisałeś umowę, w której zobowiązałeś się oddać wszystkie pieniądze w ciągu trzydziestu dni, jeśli kradzież zostanie potwierdzona.

Roman wyrwał kartkę.

— To niemożliwe.

— Ty ją podpisałeś — powiedziała pani Irena. — Przy dwóch świadkach.

— I co? Myślisz, że mam te pieniądze?

Błażej odpowiedział spokojnie:

— Masz dom przepisany na firmę budowlaną, samochód i drugi lokal. Właściciel już zablokował wypłaty z twojego konta.

Roman zbladł.

Nie stracił twarzy.

Stracił to, o co walczył najbardziej: kontrolę.

Tomasz podszedł do mnie z kopertą.

— To wypłaty Evana. Właściciel kazał je wypłacić jeszcze dziś.

Koperta była gruba. Za gruba jak na pieniądze trzynastolatka.

Evan spojrzał na nią i pokręcił głową.

— Nie chcę ich.

— To twoje pieniądze.

— Miały być dla Leny.

Agata zaczęła protestować, lecz przerwałam jej gestem.

— Lena nie potrzebuje bohatera, który odda wszystko i znów zostanie sam. Potrzebuje bezpiecznego miejsca. A ty potrzebujesz, żeby ktoś dorosły wreszcie zajął się tym, czym powinien.

Evan spuścił głowę.

— Co zrobimy?

— Zapłacimy za pierwszy tydzień w pensjonacie, dopóki ośrodek nie przygotuje pokoju. Reszta pieniędzy zostanie na twoim koncie.

— A rower?

Uśmiechnęłam się przez łzy.

— Rower też.

— Naprawdę?

— Naprawdę. Tylko wybierzesz go ze mną. I nie będzie kosztował więcej niż trzeba.

Po raz pierwszy tego wieczoru Evan pozwolił sobie zapłakać.

Nie odwrócił się, kiedy zobaczył go Roman.

Agata i Lena wyszły z piwnicy, każda z małą torbą. Lena nadal miała na włosach czerwoną spinkę w kształcie jabłka. Podała ją Evanowi.

— Trzymaj.

— Po co?

— Żebyś pamiętał, że uratowałeś nas.

Evan pokręcił głową.

— Nie ja. Wszyscy.

Dziewczynka przez chwilę patrzyła na niego, po czym przypięła spinkę do jego plecaka.

Ośrodek przyjechał po nich przed dziewiętnastą. Kobieta z identyfikatorem sprawdziła dokumenty Agaty, podała jej kluczyki do samochodu i powiedziała, że w bezpiecznym miejscu czeka lekarz.

Agata zatrzymała się przy mnie.

— Nie wiem, jak wam podziękować.

— Proszę tylko nie pozwolić Lenie uwierzyć, że to była jej wina.

Agata przytuliła mnie mocno.

— A pani niech dopilnuje, żeby Evan nie próbował ratować całego świata sam.

— Dopilnuję.

Syn usłyszał te słowa i skrzywił się lekko.

— Mamo, nie obiecuj za dużo.

— W takim razie będziemy się pilnować nawzajem.

Kiedy samochód odjechał, Roman nadal stał przy ladzie. Właściciel kazał mu oddać klucze, telefon służbowy i kartę dostępu.

Roman wyjął z kieszeni pęk kluczy.

Przez chwilę patrzył na metalowy brelok z logo restauracji. Potem położył go na ladzie.

Nie przeprosił.

Może nie umiał.

Ale nie miał już dokąd wejść.

Następnego ranka zabrałam Evana do sklepu rowerowego. Wybrał granatowy rower z szerokimi oponami, lampką przy kierownicy i dzwonkiem, który brzmiał jak mały, uparty sygnał alarmowy.

Sprzedawca przykręcał pedały, kiedy Evan nagle zapytał:

— Mamo, czy możemy pojechać potem pod restaurację?

— Po co?

— Chcę sprawdzić, czy Lena zostawiła coś w piwnicy.

Pojechaliśmy tam po południu. Pomieszczenie było już puste. Na betonowej podłodze została tylko czerwona spinka w kształcie jabłka, której Lena nie zabrała.

Evan podniósł ją, a potem przypiął do linki hamulca nowego roweru.

— Teraz będzie jeździła razem ze mną — powiedział.

Nacisnął dzwonek.

Jego jasny dźwięk odbił się od metalowych drzwi chłodni, przy których znaleźliśmy go poprzedniego dnia.

I tym razem nikt nie próbował go uciszyć.