CZĘŚĆ 4 — O trzeciej nad ranem siostra błagała, żebym przyjechała, a kiedy zobaczyłam jej męża, jego uśmiech zniknął

CZĘŚĆ 4

…— Ile mamy czasu? — zapytałam.

— Niecałe siedem minut — odpowiedział głos.

Podniosłam wzrok na Daniela.

— Co zrobiłeś w piwnicy?

Nie odpowiedział. Funkcjonariusz przy drzwiach natychmiast wezwał straż pożarną, a ratownicy zaczęli wywozić Emmę. Agata stała nieruchomo z dłonią przy sercu.

— Wszyscy na zewnątrz! — krzyknęłam.

Daniel rzucił się w stronę schodów.

— Muszę tam zejść.

— Nie ruszysz się.

— Tam są dokumenty!

— Tam jest gaz.

— Nie rozumiesz!

— Rozumiem aż za dobrze.

Próbował mnie minąć. Zastąpiłam mu drogę, ale nie chciałam z nim walczyć na wąskim korytarzu. Dwóch funkcjonariuszy odciągnęło go od schodów. Wtedy Daniel zrobił coś, czego nikt się nie spodziewał.

Zaczął krzyczeć, że Emma wszystko zaplanowała.

— To jej pomysł! — wrzeszczał. — Chciała upozorować własną śmierć, żeby dostać pieniądze!

Emma, przypięta pasami do noszy, spojrzała na niego z niedowierzaniem.

— Nawet teraz?

— Ona jest chora!

— To ty podpisałeś za mnie dokumenty.

— Nie masz dowodu.

Agata podniosła wilgotną kartkę.

— Mam pańską wiadomość.

Daniel zamilkł.

— Napisał pan: „Rano powiesz, że widziałaś ją z kanistrem”. To wystarczy, żeby wszyscy wiedzieli, kto miał plan.

Na zewnątrz zawyły syreny. Czerwone światła odbijały się od mokrych szyb, a strażacy wbiegli do domu w ciężkich ubraniach. Jeden z nich zatrzymał się przy wejściu.

— Kto zna rozmieszczenie zaworów?

— Ja — powiedział Daniel.

— W takim razie idzie pan z nami i pokaże drogę.

— Nie możecie mnie zmusić.

— Możemy — odpowiedział strażak. — Jeśli chce pan, żeby ten dom nie wyleciał w powietrze.

Daniel spojrzał na mnie. W jego oczach nie było skruchy. Był strach przed utratą rzeczy, które uważał za swoje.

— Klara, powiedz im, że to był wypadek.

— Nie był.

— Jeśli mnie zabiorą, firma upadnie.

— Firma już upadła. Tylko jeszcze tego nie rozumiesz.

Strażacy zeszli do piwnicy, a my zostaliśmy na podjeździe wśród deszczu. Emma siedziała w karetce, z ręką unieruchomioną i tlenem pod nosem. Agata stała obok mnie, wciąż trzymając kartkę.

— Skąd miał pani adres? — zapytałam.

— Emma wysłała mi go trzy dni temu.

— Znałyście się?

Agata skinęła głową.

— Pracowałam w księgowości jego firmy. Odeszłam, kiedy kazał mi przepisywać faktury na fikcyjne usługi. Emma znalazła mnie przez wspólną znajomą. Bała się, ale chciała mieć kogoś, kto rozumiał dokumenty.

Spojrzałam na siostrę.

— Dlaczego mi nie powiedziałaś?

— Bo za każdym razem, kiedy słyszałam twój głos, udawałam, że wszystko jest dobrze.

— Mogłaś zadzwonić.

— Zadzwoniłam.

To zabolało bardziej niż powinno.

— Wiem — powiedziałam. — Odebrałam.

— Nie. Mówię o wszystkich wcześniejszych razach.

Przez moment nie potrafiłam odpowiedzieć. Przypomniałam sobie krótkie wiadomości, które odczytywałam między interwencjami. „Nie martw się.” „Mamy gorszy dzień.” „Pogadamy później.” Myślałam, że Emma prosi o przestrzeń. Nie zauważyłam, że za każdym zdaniem chowała wołanie o pomoc.

Z domu dobiegł trzask. Wszyscy odwróciliśmy głowy.

Strażak wybiegł z piwnicy z metalowym urządzeniem wielkości pudełka po butach.

— Czasomierz zatrzymany. Zawór był zablokowany drutem. Ktoś chciał, żeby po otwarciu drzwi gaz nie mógł się ulotnić.

Daniel stał między dwoma funkcjonariuszami.

— Nie chciałem jej zabić — powiedział.

Emma spojrzała na niego przez szybę karetki.

— Chciałeś tylko, żebym nie mogła powiedzieć, co zrobiłeś.

Odwrócił twarz.

Tego dnia nie trafił do żadnej sali przesłuchań, zanim lekarz nie sprawdził jego stanu. Pojechał z funkcjonariuszami, a dokumenty zabezpieczono. Jego firma została zamknięta, rachunki zablokowane, a bank natychmiast wycofał zgodę na przeniesienie domu. Podpis Emmy został skierowany do badania, lecz nie potrzebowaliśmy już tego wyniku, żeby zrozumieć, co się wydarzyło.

Najważniejsze było to, że plan Daniela rozpadł się dokładnie tam, gdzie miał przynieść mu bezpieczeństwo.

Nie dostał pieniędzy z polisy.

Nie przejął domu.

Nie zdołał zrobić z Emmy winnej własnej krzywdy.

Kilka dni później spotkałam siostrę w ośrodku, do którego trafiła po wyjściu ze szpitala. Nie pytałam, dlaczego tak długo milczała. Nie mówiłam, że powinna była odejść wcześniej. Usiadłam obok niej przy stole, na którym leżał formularz zeznania i mała plastikowa łyżeczka do leków.

Emma patrzyła na pierwszą stronę.

— Jeśli podpiszę, wszystko stanie się prawdziwe — powiedziała.

— To było prawdziwe, zanim to podpiszesz.

— A jeśli on wróci?

— Nie wróci do ciebie.

— Skąd ta pewność?

Wzięłam jej dłoń ostrożnie, omijając opuchnięty nadgarstek.

— Bo tym razem nie jesteś sama. I dlatego, że Agata nie wyrzuciła tej kartki. Strażacy znaleźli urządzenie. Bank ma dokumenty. A ja mam twoje słowa.

Emma popatrzyła na mnie długo.

— Nie chcę, żebyś była tylko moją policjantką.

— Nie będę.

— Chcę, żebyś była moją siostrą.

— Jestem nią od dnia, kiedy dzieliłyśmy jedną kołdrę i kłóciłyśmy się o miejsce przy ścianie.

Uśmiechnęła się słabo.

— Nadal je zajmujesz.

— Bo zawsze zasypiałaś w poprzek.

Podpisała dokument. Litery drżały, lecz należały do niej.

Kiedy wychodziłyśmy z gabinetu, minęłyśmy tablicę z planem bezpieczeństwa. Emma zatrzymała się przy niej i wskazała czerwony przycisk alarmowy.

— Wiesz, co jest najgorsze? — zapytała.

— Co?

— Przez całą noc myślałam, że muszę znaleźć sposób, żeby przeżyć do rana.

— A teraz?

Spojrzała na swoją podpisaną kartkę.

— Teraz chcę, żeby rano wreszcie przeczytano ją na głos.

Podpisała kolejną stronę, a jej długopis zatrzymał się dokładnie przy słowie „świadek”. Za oknem strażacy zwijali wąż, który uratował dom przed ogniem. Agata czekała na parkingu z porcelanową filiżanką, tą samą, którą przyniosła w nocy.

Emma wyszła do niej pierwsza.

— Dziękuję — powiedziała.

Agata podała jej filiżankę.

— To pani ją zatrzyma.

— Dlaczego?

— Bo kiedy człowiek przeżyje noc, w której ktoś chciał wymazać jego życie, powinien mieć coś, co przypomina mu, że nie wszystko zostało stłuczone.

Emma przyjęła filiżankę obiema rękami.

A ja zobaczyłam na jej nadgarstku białą szynę, na policzku fioletowe ślady i w dłoni podpis, którego Daniel nie potrafił podrobić.

— Chodź — powiedziała do mnie.

— Dokąd?

— Zabrać z domu tę pękniętą figurkę ptaka.

— Po co?

Emma spojrzała na mnie spokojnie.

— Bo była rozbita, ale nadal miała skrzydła.

I po raz pierwszy tej nocy to ona prowadziła mnie przez schody, a na dole czekała filiżanka, dokumenty i cały świat, którego Daniel nie zdołał jej podpalić.