CZĘŚĆ 4 — Na randkę z najgroźniejszym człowiekiem miasta przyszła pięcioletnia dziewczynka, a po jej pytaniu jego uśmiech zniknął

CZĘŚĆ 4

Przez chwilę nikt się nie poruszył.

Syreny zatrzymały się przed restauracją.

Mój telefon zadzwonił po raz trzeci. Na ekranie pojawiło się nazwisko Maksa Rinaldiego.

Odebrałem.

— Gdzie jesteś? — zapytał Maks. — Musimy porozmawiać.

Jego głos był spokojny, ale znałem go zbyt dobrze. Maks mówił tak samo wtedy, gdy podpisywał umowę, jak wtedy, gdy wydawał rozkaz pobicia człowieka.

— Przed restauracją stoją policjanci.

— To nieporozumienie.

— A Klara?

Zapadła cisza.

— Nie wiem, o czym mówisz.

— Wiesz, kim jest Emma?

Oddech Maksa stał się cięższy.

— Wincenty, posłuchaj mnie. Dziewczynka jest narzędziem. Klara chce cię sprowokować.

Spojrzałem na Emmę. Siedziała skulona w czerwonym płaszczu, z Walterem przyciśniętym do piersi.

— Jeszcze raz nazwij ją narzędziem — powiedziałem.

— Musisz wyjść tylnym wyjściem. Zajmę się resztą.

— Całe życie zajmowałeś się resztą.

— Bo ty nie miałeś do tego głowy.

To zdanie zabrzmiało jak klucz przekręcony w zamku.

Rachela miała rację. Ktoś przez lata pilnował, żebym nie był szczęśliwy. Nie dlatego, że bał się mojej słabości. Dlatego, że bał się moich pytań.

— Przyjedź tutaj — powiedziałem.

— Nie jestem głupi.

— Nie. Jesteś tylko spóźniony.

Rozłączyłem się.

Eliasz podszedł do okna.

— Policja otoczyła budynek.

— Dobrze.

— Nie może pan wyjść z bronią.

Wyjąłem pistolet spod marynarki i położyłem go na stole.

— Nie zamierzam uciekać.

Emma podniosła oczy.

— Czy oni zabiorą cię do więzienia?

Przykucnąłem przed nią. Kolana dotknęły mokrej podłogi.

— Być może będę musiał odpowiedzieć za rzeczy, które zrobili ludzie pracujący dla mnie.

— Ale ty ich nie zrobiłeś.

— To nie zawsze wystarcza.

— Chcesz uciec?

— Nie.

— Dlaczego?

Spojrzałem na Waltera. Jego krzywo przyszyte ucho trzymało się mocniej, niż wyglądało.

— Bo nie chcę, żebyś jeszcze raz musiała sama szukać dorosłego, który zostanie.

Drzwi otworzyły się. Do restauracji weszli śledczy, a za nimi policjant z nakazem przeszukania. Wszyscy znali moje nazwisko. Nikt nie patrzył mi w oczy dłużej niż sekundę.

— Wincenty Calder? — zapytał śledczy.

— Tak.

— Ma pan prawo do adwokata.

— Mam adwokata.

Eliasz podniósł teczkę.

— I mam nagranie, które powinno zostać zabezpieczone.

— Najpierw musimy sprawdzić jego autentyczność.

— Sprawdzicie — odparłem. — Ale zanim to zrobicie, proszę znaleźć Klarę Bennett. Ona jest w niebezpieczeństwie.

W tym momencie zadzwonił telefon w kieszeni Eliasza.

Prawnik odebrał, słuchał przez kilka sekund, a potem spojrzał na mnie tak, jak ludzie patrzyli na mnie dawniej, gdy przynosili złe wiadomości.

— Klara zniknęła ze szpitala.

— Kto ją zabrał?

— Kamera przy wyjściu zarejestrowała samochód Maksa.

Emma zaczęła płakać. Bezgłośnie. Tylko łzy spływały jej po policzkach.

Wstałem.

— Powiedziałeś, że człowiek, którego miałem za zmarłego, wyszedł ze szpitala — zwróciłem się do Eliasza. — Kto to był?

Prawnik wyjął z teczki ostatnią fotografię.

Na niej zobaczyłem mężczyznę z blizną nad lewym okiem. Mężczyznę, którego rozpoznałbym nawet po dwudziestu latach.

Mojego ojca.

Antoni Calder nie zginął w zamachu. Jego śmierć została upozorowana, a ja przez osiemnaście lat prowadziłem imperium, wierząc, że robię to dla nieżyjącego człowieka.

Na odwrocie fotografii widniał adres starego magazynu przy nabrzeżu.

— To tam Maks zawiózł Klarę — powiedział Eliasz.

Policjant chwycił radio.

— Jednostka jest w drodze.

— Ja jadę z wami.

— Absolutnie nie.

— Znam to miejsce.

— I jest pan głównym podejrzanym.

Miał rację. Pierwszy raz od lat czyjaś odmowa brzmiała rozsądnie.

Zostałem więc z Emmą w restauracji, podczas gdy policja ruszyła nad rzekę. Czas rozciągnął się jak pęknięta gumka.

Po czterdziestu minutach zadzwonił Eliasz.

— Klara żyje.

Zamknąłem oczy.

— A Maks?

— Zatrzymany. Twój ojciec również.

— Co z Klarą?

— Jest w karetce. Powiedziała, że nagranie zostało wysłane do prokuratury, zanim ją zabrano.

— A nagranie?

— Jest na serwerze. Słyszeliśmy głos Maksa. Powiedział, że rozkaz pochodził od ciebie.

— Nigdy mu tego nie powiedziałem.

— Wiem. Na nagraniu słychać także Antoniego.

— Co mówi?

Eliasz milczał.

— Powiedz.

— Mówi: „Wincenty nie może dowiedzieć się o dziewczynce. Gdyby poznał córkę, przestałby być naszym synem”.

Emma siedziała obok mnie na kanapie. Słyszała każde słowo.

— Jestem twoją córką? — zapytała.

— Tak.

— A twój tata jest zły?

— Był.

— Na ciebie?

— Na to, że mogłem wybrać inaczej.

Klara dotarła do restauracji przed północą. Miała rozcięty łuk brwiowy, szpitalną bluzę i dłonie drżące tak mocno, że nie mogła utrzymać kubka z wodą.

Kiedy mnie zobaczyła, zatrzymała się przy wejściu.

— Nie wiedziałam, czy ci ufać.

— Słusznie.

— Nie chciałam, żeby Emma cię poznała w taki sposób.

— W jaki sposób chciałaś, żeby mnie poznała?

Klara popatrzyła na naszą córkę.

— Bez ludzi z bronią. Bez kłamstw. Bez twojego ojca, który przez lata pilnował mojego domu.

Zamarłem.

— Pilnował?

— Po twoim zniknięciu w noc, kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży, przyjechał do mnie Antoni. Powiedział, że jeśli spróbuję cię znaleźć, Emma zniknie. Przez pięć lat płacił za moje milczenie, a potem przestał. Rachela pomogła mi zdobyć dowody.

— Rachela wiedziała o wszystkim?

— To ona odnalazła mnie trzy tygodnie temu.

Wtedy zrozumiałem, dlaczego nie odbierała telefonu.

Nie zdradziła mnie.

Próbowała wyrwać mnie z klatki, którą uważałem za własny dom.

Dwa dni później siedziałem w pokoju przesłuchań. Na stole stał magnetofon. Śledczy nacisnął przycisk.

Najpierw usłyszałem głos Maksa.

— Calder chce, żeby zniknął.

Potem mój własny głos z dawnej rozmowy, nagrany podczas spotkania z ludźmi organizacji.

— Rozwiążcie problem. Nie chcę szczegółów.

Widziałem, jak wypowiadałem te słowa. Pamiętałem ten wieczór. Byłem wściekły na człowieka, który kradł pieniądze z magazynów. Powiedziałem, żeby rozwiązali problem, a potem nie zapytałem, co to znaczy.

Przez lata sądziłem, że niewiedza mnie oczyszcza.

Nagranie trwało dalej.

— A jeśli Wincenty zapyta o dziecko? — spytał Maks.

— Powiemy mu, że nic nie przeżyło — odpowiedział Antoni.

Po drugiej stronie stołu policjant patrzył na mnie bez triumfu.

Tylko ze zmęczeniem.

— To powiedział mój ojciec — wyszeptałem.

— Ale pan pozwolił mu mówić za siebie — odpowiedział śledczy.

Nie miałem na to odpowiedzi.

Maks przyznał się po dwóch dniach. Antoni po tygodniu. Rachela zeznawała przez dziewięć godzin, a Eliasz odmówił prowadzenia mojej obrony, dopóki nie przekazałem całej dokumentacji finansowej.

— Jeśli chcesz ratować córkę — powiedział — musisz przestać ratować imperium.

Oddałem mu klucze do biur, magazynów i rachunków.

Nie dlatego, że nagle stałem się niewinny.

Dlatego, że po raz pierwszy zrozumiałem, iż pieniądze mogą kupić ciszę, ale nie kupią dzieciństwa, którego nie dałem Emmie.

W domu nad wodą policja zapieczętowała gabinet ojca. Puste półki wyglądały jak wybite zęby. W pokoju, który od lat nazywałem gościnnym, znalazłem jedną fotografię Klary z Emmą. Ktoś wsunął ją za ciężką ramę obrazu.

Na odwrocie Klara napisała: „Miała sześć miesięcy, kiedy pierwszy raz zapytała, gdzie jest tata”.

Usiadłem na podłodze.

W ręku wciąż miałem zegarek ojca.

Po sześciu miesiącach postępowanie zakończyło się ugodą i zeznaniami. Część majątku przejęto. Firmy rozwiązano. Ludzie, którzy wykonywali rozkazy Antoniego, stanęli przed sądem.

Ja nie wróciłem do dawnego życia.

Sprzedałem dom i wynająłem małe mieszkanie w spokojnej dzielnicy. Rano pracowałem przy legalnej firmie remontowej, której księgi były przejrzyste jak szyby po deszczu. Wieczorami odrabiałem z Emmą zadania przy kuchennym stole.

Pewnego listopadowego popołudnia wróciła ze szkoły z rysunkiem.

Narysowała trzy osoby, królika i ogromny zegar.

— To my? — zapytałem.

— Tak.

— Dlaczego zegar jest większy od nas?

— Bo teraz masz czas.

Klara stała przy kuchence i mieszała zupę. Uśmiechnęła się, ale nadal nie zawsze mi ufała.

Miała do tego pełne prawo.

Pewnej nocy, kilka tygodni później, dostałem wiadomość od Antoniego z więzienia.

„Możemy odbudować rodzinę. Wróć do mnie, a wszystko ci oddam”.

Pokazałem ją Klarze.

— Co mu odpowiesz?

— Nic.

— To też jest odpowiedź.

Usunąłem wiadomość.

Nie czułem satysfakcji.

Tylko ciszę, która tym razem nie była samotnością.

W grudniu spadł pierwszy śnieg. Emma przypięła Walterowi nową kokardę, a ja naprawiłem jego ucho. Zamiast czarnych nici użyłem czerwonej włóczki, tej samej, z której Klara zrobiła szalik dla córki.

Stary zegarek leżał na półce. Nadal zatrzymywał się na dwunastce.

Nie oddałem go jednak do naprawy.

Za każdym razem, gdy wskazówki zamierały, Emma wołała mnie z drugiego pokoju.

— Tato, czas na kakao!

I zawsze odpowiadałem.

Tym razem byłem na miejscu.

Na półce obok zegarka siedział Walter z nowym, czerwonym uchem.

I pierwszy raz niczego nie musiałem naprawiać.