CZĘŚĆ 4

Oskar trzymał kopertę oburącz, jakby papier w środku mógł go zranić.

Julia rzuciła się w jego stronę.

— Nie pokazuj tego.

Marek zastąpił jej drogę.

— Zostań na miejscu.

— To moje życie!

— Właśnie dlatego wszyscy mamy je zobaczyć.

Oskar rozdarł kopertę. Wyjął umowę złożoną na trzy strony i położył ją obok potwierdzeń przelewów.

— Julia nie chciała tylko sprzedać domu Anny — powiedział. — Chciała przejąć mój warsztat.

Nie rozumiałam.

— Po co?

Oskar wskazał podpis.

— Zaciągnęła pożyczkę na jego rozbudowę. Podpisała się jako moja wspólniczka. Gdyby nie spłaciła rat, wierzyciel przejąłby część wyposażenia i nieruchomości.

Julia zacisnęła powieki.

— Miałam oddać pieniądze.

— Z czego?

— Z udziału w sprzedaży domu Anny.

Poczułam zimno w dłoniach.

Przez tydzień martwiłam się, że siostra próbuje odebrać mi męża. Tymczasem ona próbowała wykorzystać nasze małżeństwo jak narzędzie do zdobycia pieniędzy.

Marek oparł palce o stół.

— Dlatego mnie prowokowałaś.

— Chciałam, żeby Anna cię zobaczyła przy mnie. Chciałam, żeby pomyślała, że coś między nami jest.

— A potem?

— Potem sprzedałaby dom.

— Nie. Potem Anna miałaby cię za zdrajcę, a ja za człowieka, który ją upokorzył. Liczyłaś, że w gniewie podpisze wszystko, byle się ode mnie uwolnić.

Julia spojrzała na mnie.

— Nie miałam innego wyjścia.

— Miałaś — odpowiedziałam. — Mogłaś powiedzieć prawdę.

— Prawda niczego by nie zmieniła!

— Zmieniłaby to, że nie patrzyłabym dziś na ciebie jak na obcą osobę.

Oskar odsunął od siebie umowę.

— Powiedz jej o wiadomościach.

Julia zesztywniała.

Marek wziął jej telefon i odblokował ekran kodem, który znalazł wcześniej na kartce przy lodówce. Przesunął palcem po rozmowie z pośredniczką.

Nie było tam zdjęć ani nagrań. Były za to krótkie wiadomości.

„Anna musi uwierzyć, że on coś do mnie czuje”.

„Nie naciskaj za szybko”.

„Kiedy zacznie krzyczeć, pokaż jej, że Marek przekracza granice”.

Czytałam je powoli, a każde zdanie zabierało mi kolejną wymówkę, którą próbowałam znaleźć dla Julii.

— Chciałaś oskarżyć Marka o coś, czego nie zrobił? — zapytałam.

— Chciałam, żebyś mu nie ufała.

— To nie jest odpowiedź.

Julia otarła policzek dłonią.

— Pośredniczka powiedziała, że jeśli złożę skargę na niewłaściwe zachowanie, Marek będzie musiał wyprowadzić się do czasu wyjaśnienia. Ty będziesz rozbita. Wtedy podpisałabyś pełnomocnictwo.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Zabrałam cierpiącą matkę do szpitala, a mój mąż roześmiał się — dopóki nie zobaczył zdjęcia z tomografii i nagle pobladł

W kuchni zapadła ciężka cisza.

Oskar odwrócił głowę.

— Dostałem dziś rano wiadomość od banku. Jeśli do południa nie wpłacę pierwszej raty, rozpocznie się zajęcie mojego warsztatu.

— Ile? — zapytałam.

— Sto osiemnaście tysięcy.

Julia wybuchnęła płaczem.

— Chciałam to naprawić.

Marek spojrzał na nią bez gniewu, ale jego głos był twardy.

— Nie naprawia się kradzieży, dokładając do niej cudze małżeństwo.

— Nie ukradłam pieniędzy.

Oskar wyjął z kieszeni mały notes z popękanym grzbietem.

— Wpłaciłaś je na swoje konto. Mam daty, numery przelewów i podpisy.

Julia osunęła się na krzesło. Ręcznik zsunął się jej z ramienia, ale tym razem nikt na niego nie spojrzał.

Ja patrzyłam na człowieka, który przyjechał tu jako rzekoma przyczyna jej nieszczęścia.

— Dlaczego wcześniej nie powiedziałeś mi prawdy? — zapytałam Oskara.

— Bo Julia powiedziała, że jesteś chora po operacji i że każda rozmowa z tobą może ci zaszkodzić. Później dowiedziałem się, że to też było kłamstwo.

Marek zamknął oczy na sekundę.

— A ja uwierzyłem, że najlepsze będzie milczenie i zbieranie dokumentów.

Odwróciłam się do niego.

— Nie chcę już, żeby ktoś zbierał dowody za moimi plecami. Nawet jeśli robi to, żeby mnie chronić.

— Masz rację.

— Wiem.

To nie było pojednanie. Jeszcze nie. Była to dopiero pierwsza rzecz, którą powiedziałam bez strachu, że ktoś nazwie mnie zazdrosną albo przewrażliwioną.

Marek wyjął kluczyki do samochodu i położył je na stole.

— Julia, dziś opuszczasz nasz dom.

— Dokąd mam pójść?

Oskar zaśmiał się bez radości.

— Do ciotki Heleny. Zadzwoniłem do niej godzinę temu.

Julia podniosła głowę.

— Ty do niej dzwoniłeś?

— Tak. Nie po to, żeby cię ratować. Po to, żebyś nie spała na dworcu, zanim odpowiesz za swoje decyzje.

Spojrzała na niego, jakby dopiero teraz zobaczyła człowieka, którego próbowała zniszczyć.

— Chcesz mnie oddać rodzinie jak rzecz.

— Nie. Chcę, żebyś pojechała tam, gdzie ktoś może pilnować, byś nie zaciągnęła kolejnego długu.

Julia wstała i podeszła do mnie.

— Anna, proszę. Pamiętasz, jak tata zostawiał nam pieniądze na stole? Pamiętasz, że zawsze brałaś większą część?

PRZECZYTAJ TAKŻE: Obudziłem się, gdy narzeczona ciągnęła zakrwawioną gospodynię po marmurowej posadzce, a potem nagle przestała udawać spokój

— Pamiętam, że brałam ją, bo ty mówiłaś, że nie potrzebujesz.

— Byłam dzieckiem.

— A ja też.

Ta odpowiedź odebrała jej ostatnią broń.

Julia spuściła wzrok.

— Nienawidziłam cię za ten dom.

— To mogłaś mi powiedzieć.

— Bałam się, że mnie wyśmiejesz.

— Nigdy nie wyśmiałabym twojego strachu. Ale nie pozwolę, żebyś budowała na nim pułapkę.

Oskar zebrał dokumenty. Zatrzymał dla siebie umowę pożyczki, a pozostałe kartki zostawił na stole.

— Co zrobisz? — zapytałam.

— Spłacę pierwszą ratę z pieniędzy, które odzyskam z konta Julii. Resztę ustalę z bankiem.

— A jeśli nie odzyskasz wszystkiego?

— Zamknę warsztat na kilka tygodni. Sprzedam część maszyn. Ale nie podpiszę już niczego w jej imieniu.

Julia drgnęła.

— Oskar…

— Nie mów, że żałujesz. Dziś żal jest najtańszą rzeczą w tym domu.

Wziął płaszcz z krzesła.

Zanim wyszedł, spojrzał na mnie.

— Przepraszam, że przywiozłem tę prawdę dopiero teraz.

— Dziękuję, że ją przywiozłeś.

— Nie dziękuj. Podpisałem kiedyś z nią wspólny kredyt. To także mój błąd.

Po jego wyjściu Julia została sama przy stole. Jej mokre włosy wyschły, a biały ręcznik, który przez tydzień miał być narzędziem prowokacji, wyglądał teraz jak zwyczajny kawałek materiału.

— Masz dziesięć minut na spakowanie rzeczy — powiedziałam.

— Naprawdę mnie wyrzucasz?

— Nie wyrzucam. Kończę pobyt, który miał być pomocą, a stał się planem przeciwko mnie.

— Możesz mnie jeszcze uratować.

— Mogę zapłacić twoją ratę. Mogę zadzwonić do wierzyciela. Mogę zawieźć cię do Heleny. Nie podpiszę jednak pełnomocnictwa i nie będę kłamać za ciebie.

Julia przysiadła na schodach, ściskając w dłoni porysowaną kartę od garażu.

— Dlaczego wciąż mi pomagasz?

Spojrzałam na nią długo.

— Bo jesteś moją siostrą. To nie znaczy, że możesz być moim zagrożeniem.

Spakowała się w ciszy.

Marek zaniósł walizki do samochodu Heleny, który przyjechał pod bramę przed południem. Julia stała przy bagażniku, kiedy nagle odwróciła się do mnie.

— Anna.

— Tak?

— Ten test… naprawdę nic dla ciebie nie znaczył?

Poprawiłam na stole kopertę z jej podpisem. Papier zaszeleścił pod moimi palcami.

— Znaczył. Pokazał mi, że zbyt długo myliłam litość z zaufaniem.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Mój syn chciał oddać nowo narodzoną córkę do adopcji, bo urodziła się z jednym ramieniem, a szesnaście lat później koperta ujawniła prawdę, która zmieniła całą naszą rodzinę

Julia przygryzła wargę.

— A Marek?

Spojrzałam na niego. Stał przy samochodzie i trzymał kluczyki z kompasem, ten sam mały kompas, który obracał w palcach w pierwszą niedzielę.

— Marek został, bo odsunął się od ciebie, zanim ja odsunęłam się od prawdy.

Julia wsiadła do samochodu Heleny.

Nie pomachała.

Ja też nie.

Kiedy samochód ruszył, Marek wrócił do kuchni i usiadł przy stole. Pomiędzy nami leżały dokumenty, rachunek za pierwszą ratę Oskara i zgnieciona kartka z zasadami pobytu.

— Powinienem był powiedzieć ci wszystko wcześniej — zaczął.

— Powinieneś.

— Nie chcę, żebyś musiała mi wierzyć na słowo.

— To dobrze. Słowa Julii też brzmiały wiarygodnie.

Wyjął z kieszeni kompasową zawieszkę i położył ją na dokumencie z podpisem siostry.

— Co teraz?

Wzięłam długopis.

— Najpierw zadzwonimy do banku w sprawie Oskara. Potem zmienimy hasła, zamki i zasady przyjmowania gości.

Marek skinął głową.

— A potem?

Podpisałam zgodę na negocjacje z bankiem, czując pod ręką chropowaty papier i ciężar decyzji, której Julia próbowała mnie pozbawić.

— Potem pojedziemy do warsztatu Oskara. Chcę zobaczyć, co naprawdę próbował uratować.