CZĘŚĆ 4 — Nie zaprosili mnie na zjazd po dwudziestu latach, lecz gdy weszłam do sali, organizator nagle przestał się uśmiechać

CZĘŚĆ 4

…lecz do człowieka, którego nie było w sali.

Do mojego ojca.

Przez kilka sekund nie rozumiałam, co widzę. Nazwisko „Jerzy Zieliński” znałam od piętnastu lat wyłącznie z dokumentów spadkowych. Ojciec odszedł z naszego domu, kiedy miałam dziewięć lat. Nie zostawił listu ani adresu. Mama mówiła, że wyjechał za pracą i nigdy nie potrafił wrócić.

Paweł patrzył na mnie z miną człowieka, który żałuje, że powiedział za dużo.

— Twój ojciec był wtedy członkiem komitetu — powiedział Leon. — Miał dostęp do konta i pieczęci. To on zatwierdził pierwszą wypłatę.

— Nie — szepnęłam. — Mój ojciec nie miał nic wspólnego ze szkołą. Tak mi mówiono.

— Mówiono ci wiele rzeczy — odparł Leon.

Karolina przewijała wiadomość na telefonie. Pod fotografią dokumentu znajdował się adres domu opieki w Bydgoszczy oraz nazwisko nadawcy: Helena Zielińska, moja ciotka.

Moja matka nie żyła od sześciu lat. Ciotka Helena była jej młodszą siostrą i od czasu pogrzebu nie odbierała ode mnie telefonów.

— Zadzwoń — powiedziała Alicja.

— Teraz?

— Właśnie teraz.

Palec drżał mi nad ekranem. Po trzecim sygnale odezwał się zachrypnięty kobiecy głos.

— Marta?

— Ciociu, gdzie jesteś?

— Wiesz, gdzie jestem.

— Czy mój ojciec podpisał wypłatę pieniędzy ze szkolnego funduszu?

Po drugiej stronie zapadła długa cisza.

Paweł ruszył w moją stronę, lecz Leon zastąpił mu drogę.

— Nie zbliżaj się.

— Helena? — powtórzyłam. — Proszę, odpowiedz.

— Twój ojciec podpisał pierwszy dokument — powiedziała w końcu ciotka. — Ale nie zabrał pieniędzy. Podpisał, bo Paweł zagroził, że ujawni, iż Jerzy fałszował rachunki w pracy. Twój ojciec był przerażony. Myślał, że spłaci wszystko z pensji.

— A potem zniknął.

— Nie zniknął. Paweł pomógł mu wyjechać. Zapłacił za bilet i kazał mu milczeć.

Spojrzałam na Pawła.

— Dlaczego?

Odpowiedział mi sam.

— Bo twój ojciec wiedział, że resztę pieniędzy przelałem na konto firmy mojego wuja. Nie mogłem pozwolić, żeby wrócił.

Ktoś z tyłu sali zaklął. Ktoś inny zaczął nagrywać telefonem, lecz Karolina opuściła jego dłoń.

— Nie filmuj — powiedziała. — Słuchaj.

Paweł pobiegł do stolika i chwycił kopertę.

— Nikt nie rozumie, co się wtedy działo! — krzyknął. — Miałem dziewiętnaście lat, długi i rodzinę, która oczekiwała, że zrobię coś wielkiego. Ten fundusz był jedyną szansą, żeby kupić sprzęt i otworzyć klub. Potem chciałem oddać pieniądze.

— Oddałeś? — zapytałam.

— Próbowałem.

— Kiedy?

Jego wzrok uciekł ku ekranowi, na którym wciąż widniało moje zdjęcie z papierową koroną.

— Kiedy zobaczyłem, że ty odniosłaś sukces, a ja ciągle muszę udowadniać, że nie jestem nikim. Pomyślałem, że jeśli zbuduję fundację, wszystko się wyrówna.

— Fundacja powstała z pieniędzy, które ukradłeś.

— I pomogła setkom ludzi!

— Nie daje ci to prawa do mojego nazwiska.

Karolina otworzyła drugą kopertę. W środku znajdowała się umowa założenia fundacji oraz pełnomocnictwo z jej podpisem.

— To nie mój podpis — powiedziała.

Paweł zamarł.

— Podpisałaś je w kawiarni.

— Nie. Byłam wtedy w szpitalu z bratem. Mam wypis.

Leon wyjął z teczki kolejne kartki.

— Oryginalny rejestr fundacji wskazuje, że Karolina nigdy nie była wspólniczką. Jej nazwisko dopisano później. Paweł wykorzystał ją tak samo jak wszystkich innych.

Karolina zamknęła oczy. Kiedy je otworzyła, nie było w nich już dawnej pewności siebie.

— Dlatego nie zaprosiłeś Marty — powiedziała. — Bałeś się, że rozpozna dokumenty. Bałeś się też, że jeśli zobaczy zdjęcia, zareaguje publicznie, a wtedy będziesz mógł przedstawić ją jako niezrównoważoną i odebrać jej wiarygodność.

Paweł nie zaprzeczył.

Jego plan był prosty. Zabrać moje nazwisko, wykorzystać moją historię, a potem zniszczyć mnie, gdybym odmówiła.

Alicja stanęła obok mnie.

— Marta, co chcesz zrobić?

Spojrzałam na ekran. Na własną twarz sprzed lat. Na dziewczynę, która siedziała samotnie pod szafką i wierzyła, że jej ciało jest powodem całego bólu.

Potem podeszłam do projektora i wyłączyłam go.

— Najpierw usuniemy wszystkie zdjęcia — powiedziałam.

Paweł zaśmiał się nerwowo.

— Myślisz, że możesz po prostu wejść tu po dwudziestu latach i wszystkim rozkazywać?

— Nie. Myślę, że mogę przestać pozwalać ci decydować, kim jestem.

Wyjęłam z torebki telefon i zadzwoniłam do księgowej mojego studia. Nie po to, żeby prosić ją o pomoc. Po to, żeby przekazać jej kopie dokumentów, które Karolina przesłała na mój telefon.

— Zabezpiecz wszystkie pliki — powiedziałam. — I przygotuj zawiadomienia dla banku oraz zarządu fundacji.

Paweł rzucił się do mnie.

— Nie rób tego!

Tym razem to Alicja go zatrzymała. Chwyciła szklany dzbanek z wodą i postawiła go między nami.

— Jeszcze jeden krok, Paweł, a wszyscy zobaczą, jak naprawdę wyglądasz.

Zaśmiałam się cicho, choć wcale nie było mi do śmiechu.

— Alicja, nie musisz mnie już bronić.

— Wiem — odpowiedziała. — Ale chcę.

Ciotka Helena nadal była na głośnomówiącym.

— Marta, twój ojciec żyje — powiedziała.

Zamarłam.

— Co?

— Żyje. Jest w tym samym ośrodku co ja. Przez lata bał się do ciebie zadzwonić. Wczoraj powiedział, że jeśli dokumenty wyjdą na jaw, przestanie uciekać.

Wszystko, co myślałam o własnym dzieciństwie, przesunęło się we mnie jak ciężkie meble. Nie wybaczyłam mu. Nie mogłam tego zrobić w jednej rozmowie. Ale po raz pierwszy jego nieobecność miała konkretny kształt, podpis i cudzą groźbę w tle.

— Chcę z nim porozmawiać — powiedziałam.

— Przyjadę z tobą — odparła Alicja.

Paweł usiadł na krześle. Złoty zegarek na jego nadgarstku nadal błyszczał, ale reszta jego wyglądu rozsypała się w ciągu kilku minut.

Karolina zdjęła czerwony identyfikator organizatorki i położyła go na stole.

— Oddaję ci wszystkie materiały — powiedziała do mnie. — I podpiszę zeznanie dotyczące fundacji.

— Dlaczego?

— Bo przez lata wolałam wyglądać na ważną niż przyznać, że ktoś mnie wykorzystuje. Dziś mam już dość udawania.

Nie pocieszałam jej. Nie było takiego zdania, które mogłoby naprawić dwadzieścia lat krzywdy. Przyjęłam tylko dokumenty.

Przed wyjściem wróciłam do stolika z kopertami. Podniosłam tę, którą Paweł kazał mi oddać. W środku znajdowało się przygotowane oświadczenie o wykorzystaniu mojego wizerunku.

Podarłam je na cztery części.

Każdy kawałek położyłam na pustym talerzu.

Na zewnątrz czekała taksówka. Nie patrzyłam na hotel. Patrzyłam na wiadomość od ciotki, w której podała mi numer sali mojego ojca.

Alicja usiadła obok mnie.

— Boisz się? — zapytała.

— Tak.

— Chcesz, żebym weszła z tobą?

Spojrzałam na drewnianą bransoletkę w kształcie sztangi. Mały koralik obijał się o mój nadgarstek przy każdym ruchu.

— Nie — powiedziałam. — Tym razem chcę wejść sama.

Kiedy wysiadłam przed ośrodkiem, recepcjonistka podała mi kartkę z numerem pokoju. Nad drzwiami wisiała tabliczka: „Sala ćwiczeń rehabilitacyjnych”.

W środku ktoś przesuwał metalowe ciężarki.

Zapukałam.

— Proszę — odezwał się męski głos.

Nacisnęłam klamkę i zobaczyłam człowieka, którego twarz znałam z jedynego zachowanego zdjęcia z dzieciństwa. Siedział przy poręczy, z drżącą dłonią opartą na małym ciężarku.

Podniósł głowę.

— Marta?

Nie odpowiedziałam od razu.

Położyłam na stole kopię dokumentu z jego podpisem, a obok niej moją drewnianą bransoletkę.

— Zacznij od początku — powiedziałam. — Tym razem nie masz prawa niczego przede mną ukryć.