CZĘŚĆ 4

…Kobieta miała około sześćdziesięciu lat i mokre włosy przyklejone do policzków. Nie próbowała ukrywać twarzy. Weszła do kancelarii, podała Marianie dowód osobisty i dopiero wtedy spojrzała na mnie.

—Nazywam się Beatriz Mejía —powiedziała. —Byłam siostrą Alejandry.

W środku koperty znajdowały się listy, których Esteban nigdy nie zdołał znaleźć. Alejandra pisała je przez kilka tygodni przed śmiercią. Opisywała mdłości, omdlenia, zachowanie Mercedes i męża, który za każdym razem pojawiał się z lekarstwem oraz szklanką wody.

Na ostatniej stronie napisała: „Jeśli coś mi się stanie, nie wierzcie w serce. On wie, co robi”.

Beatriz zacisnęła dłonie na papierze.

—Znalazłam te listy po pogrzebie, ale Esteban przekonał całą rodzinę, że Alejandra była niestabilna. Bałam się. Przez lata milczałam.

—Dlaczego przyjechała pani dopiero teraz? —zapytała Mariana.

—Bo zobaczyłam w wiadomościach jego nazwisko. I rozpoznałam schemat.

Nikt nie musiał już jechać pod dom Estebana.

Nagranie Rosy, listy Alejandry, filiżanka, zapis dawek, fałszywe zaświadczenie i dokumenty znalezione w sejfie wystarczyły, by prokurator wydał nakaz zatrzymania. Policja ruszyła do domu w górach, zanim Esteban zdążył wyjechać.

Mimo to próbował odzyskać kontrolę.

Najpierw dzwonił do mnie siedemnaście razy.

Potem wysyłał wiadomości.

„Porozmawiajmy jak dorośli”.

„Twoja panika niszczy rodzinę”.

„Mercedes jest chora, nie pozwól jej cierpieć”.

Ostatnia wiadomość brzmiała: „Jeśli pójdziesz na policję, Nicolás będzie wychowywał się bez ojca”.

Podałam telefon Marianie.

—To groźba —powiedziała.

—To próba przestraszenia mnie.

—Jedno nie wyklucza drugiego.

Jego adwokat zadzwonił do kancelarii jeszcze przed zatrzymaniem.

—Mój klient jest gotów złożyć wyjaśnienia —oznajmił.

—Niech najpierw przestanie kontaktować się z pokrzywdzoną —odparła Mariana.

—To jego żona.

—Właśnie dlatego nie powinien jej zastraszać.

Po chwili prawnik zmienił ton.

—Nie będę brał udziału w sprawie, jeśli nadal będzie wysyłał takie wiadomości.

Esteban został zatrzymany o szóstej rano. Mercedes znaleziono w kuchni domu letniskowego. Próbowała spalić notes, ale deszcz zgasił ogień. Kartki były osmalone na brzegach, jednak godziny i nazwiska nadal dało się odczytać.

Kiedy policjanci wyprowadzali Estebana, zobaczył kamerę reportera stojącego przy bramie. Zatrzymał się i zaczął mówić, jakby przemawiał do widzów.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Mąż ukrył przede mną weekend z kochanką, lecz gdy weszłam do hotelowego apartamentu, jego uśmiech nagle zniknął

—Moja żona jest chora. To wszystko jest nieporozumieniem.

Wtedy śledczy odtworzył mu na słuchawkach fragment nagrania Rosy.

Esteban usłyszał własny głos.

„Nagłe było tylko to, że przestała oddychać”.

Jego twarz zmieniła kolor.

—To wyrwane z kontekstu —powiedział.

—Sam pan to powiedział —odparł śledczy.

—Nie wiecie, o czym mówiłem.

—Wiemy. I prokurator też się dowie.

Esteban przestał patrzeć w kamerę.

Po kilku miesiącach śledztwa postawiono mu zarzuty usiłowania zabójstwa, fałszowania dokumentów, oszustwa ubezpieczeniowego i udziału w śmierci Alejandry. Mercedes odpowiadała za przygotowanie trucizny, kradzież leków i pomoc w planowaniu obu zbrodni. Lekarz, który podpisywał wcześniejsze zaświadczenia, przyznał się do niedopełnienia obowiązków i współpracy z oszustwem, choć utrzymywał, że nie znał całego planu.

Nie czułam triumfu.

Czułam zmęczenie.

Pewnego dnia wróciłam do domu, w którym mieszkałam z Estebanem. Policja pozwoliła mi zabrać rzeczy. W jego gabinecie nadal pachniało skórą i kawą. Na biurku leżał zegarek zatrzymany o dziewiętnastej czterdzieści pięć.

W pokoju Nicolása zniknęła już połowa ubrań. Zabrałam jego książki, koc i mały model samolotu.

Na półce stała tylko filiżanka z żółtym domkiem.

Przez chwilę nie mogłam jej dotknąć.

To właśnie ona miała być narzędziem mojej śmierci, a stała przede mną jak zwyczajny przedmiot z niedzielnego obiadu. Nicolás wrzucił do niej plastikową słomkę, jakby chciał sprawdzić, czy nadal potrafi być czymś niewinnym.

—Możemy ją wyrzucić —powiedział.

—Nie musimy wyrzucać wszystkiego, co nas zraniło.

—Dlaczego?

—Żeby pamiętać, że przeżyliśmy.

Kilka tygodni później przeniosłyśmy się z Paulą i Nicolásem do małego mieszkania niedaleko parku. Wynajęłam lokal na trzeci gabinet, tym razem z dużymi oknami i drzwiami, które zamykały się od środka. Każdego ranka otwierałam rolety o siódmej, podlewałam paproć przy recepcji i sprawdzałam osobiście, skąd pochodzi każda przesyłka.

Nie dlatego, że bałam się świata.

Dlatego, że nauczyłam się wybierać, komu daję dostęp.

Nicolás zaczął chodzić na zajęcia z rysunku. Pierwszy obraz, który przyniósł do domu, przedstawiał trzy osoby stojące pod żółtym domkiem. Nad nimi wisiało słońce, choć narysował je w nocy.

—To my —wyjaśnił.

—A kto jest tam z boku?

—To strach. Ale jest mały.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Pięć minut po rozwodzie ojciec kazał mi zablokować wszystkie karty, a wieczorem mój były nagle przestał się uśmiechać

Przytuliłam go tak mocno, że zaczął się śmiać.

W grudniu spadł pierwszy śnieg, rzadki i mokry. Nicolás przykleił nos do szyby i zapytał, czy w nowym roku możemy pojechać w góry, ale do innego miejsca.

—Możemy —odpowiedziałam.

—Bez babci?

—Bez ludzi, przy których musimy udawać, że wszystko jest dobrze.

—To będzie fajnie.

Postępowanie ciągnęło się długo. Pojawiły się artykuły, przesłuchania i pytania, na które nie chciałam odpowiadać obcym. Alejandra otrzymała pośmiertnie sprawiedliwość, a Beatriz odzyskała możliwość opowiedzenia o niej bez szeptu.

Najważniejsze było jednak to, że Nicolás przestał przepraszać za swoje podejrzenia.

Pewnego wieczoru siedzieliśmy przy stole, gdy na mój telefon przyszła wiadomość z nieznanego numeru.

„Daniela, wszystko się nie tak potoczyło. Mercedes jest chora. Potrzebuję tylko rozmowy. Moglibyśmy zacząć od nowa”.

Przeczytałam ją dwa razy.

Nicolás spojrzał na mnie.

—Od niego?

—Tak.

—Odpiszesz?

Pomyślałam o jego spokojnym głosie, o zegarku zatrzymanym na godzinie, którą wybrał dla mojej śmierci, i o filiżance stojącej na półce.

Napisałam tylko jedno zdanie:

„Nie wrócę do życia, z którego musiałam uciekać”.

Potem zablokowałam numer.