CZĘŚĆ 4

— Pod jaką zgodą? — zapytałam.

Marta położyła kopertę na stoliku.

Nie była szara ani ciężka. Była biała, z pomarańczową pieczęcią kliniki i śladem po zszywaczu na rogu.

David patrzył na nią tak, jakby leżał tam wyrok, choć nikt nie wypowiedział jeszcze tego słowa.

Dr Sutton otworzyła dokument.

— To zgoda na przechowywanie materiału biologicznego oraz na wykonanie dodatkowego badania genetycznego — wyjaśniła. — Podpisano ją w dniu pańskiej wazektomii.

— Ja niczego takiego nie podpisywałem — powiedział David.

Marta uniosła wzrok.

— Podpis jest pana. Ale formularz został dopisany później.

Poczułam, jak serce uderza mi pod żebrami.

— Kto go dopisał?

Dr Sutton przesunęła palcem po dolnej części strony.

— Lekarz, który wykonywał zabieg, został zawieszony trzy tygodnie temu. Prowadzimy wewnętrzne postępowanie, bo kilka dokumentów uzupełniono po czasie. Pańska żona nie została o tym poinformowana, ponieważ w kartotece figurował pan jako osoba upoważniona do podejmowania decyzji dotyczących ciąży.

Roześmiałam się krótko, bez radości.

— Nie byłam nawet pacjentką tej kliniki.

— Wiem. I właśnie dlatego nie mogłam tego zignorować.

David rzucił teczkę na podłogę.

— Chcecie powiedzieć, że ktoś wykorzystał mój podpis?

— Tak — odpowiedziała Marta. — Ale ktoś musiał dostarczyć kopię pańskiego podpisu.

Peyton stała przy drzwiach. Jej twarz zmieniła się całkowicie. Nie było już na niej triumfu. Tylko napięcie, które zaciskało jej szczękę.

Dr Sutton wyjęła jeszcze jeden arkusz.

— W klinice znaleziono również wniosek o zmianę adresu korespondencyjnego. Nowy adres prowadzi do mieszkania wynajmowanego przez panią Reed.

David odwrócił się do Peyton.

— Ty to zrobiłaś?

— Chciałam, żebyś dostał wyniki pierwszy.

— Dlaczego?

— Bo gdybyś wiedział, że zabieg nie zadziałał, nie odszedłbyś od niej.

Jej odpowiedź zabrzmiała tak spokojnie, że przez chwilę wszyscy zastygli.

Peyton zacisnęła palce na pasku torebki.

— Powiedziałam mu, że dziecko nie może być jego. Powiedziałam, że jeśli zostanie, całe życie będzie wychowywał cudzą córkę albo cudzego syna. A on mi uwierzył.

David spojrzał na mnie.

— Nie wiedziałem, że ciąża jest tak zaawansowana.

— Nie pytałeś.

— Bałem się, że mnie zdradziłaś.

— Bałeś się, że będziesz musiał przyznać, iż przez lata to ja płaciłam raty, prowadziłam kancelarię i ratowałam cię z twoich długów.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Mąż wręczył mi rozwód i siedemdziesiąt dwie godziny na wyprowadzkę, lecz po mojej spokojnej odpowiedzi nagle przestał się uśmiechać

Jego twarz drgnęła.

Trafiłam w miejsce, którego nie chciał dotykać.

Pieniądze z zamrożonych kont nie zniknęły przypadkiem. Dwa dni wcześniej, zanim straciłam dostęp do rachunków, zdążyłam złożyć w banku zawiadomienie o nieautoryzowanych przelewach. Wiedziałam, że David od miesięcy spłacał nimi pożyczki zaciągnięte dla Peyton.

Nie miałam nagrania ani tajemniczego sojusznika.

Miałam kopie przelewów, wiadomości od banku i dokumenty z kancelarii, które przygotowałam, zanim wyjechał z domu.

— Cofnęłam blokadę tylko na rachunku, z którego próbowałeś przelać pieniądze Peyton — powiedziałam. — Bank wstrzymał transakcję, bo znalazł dowody, że środki były wspólne.

Telefon Davida znów zawibrował.

Tym razem nie musiał odbierać. Na ekranie wyświetliło się powiadomienie o wypowiedzeniu umowy kredytowej.

Peyton zobaczyła je przez jego ramię.

— Nie — wyszeptała.

David spojrzał na nią.

— Powiedziałaś, że dom będzie mój.

— Miał być nasz.

— Nie. Miał być spłacony za moje pieniądze.

Peyton odwróciła się do mnie.

— Ty wszystko zniszczyłaś.

— Nie. Wy zbudowaliście plan na kłamstwie, a bank po prostu przeczytał umowę.

Dr Sutton przerwała nam ruchem dłoni.

— Wszyscy musicie teraz wyjść z gabinetu poza panią Vance. Potrzebuje spokoju, a dziecko potrzebuje dalszej diagnostyki.

David nie ruszył się.

— Chcę zostać.

— Nie ma pan do tego prawa — powiedziałam.

— Lauren, jestem ojcem.

— Być ojcem to nie tylko pojawić się przy monitorze, kiedy usłyszy się bicie serca. To nie jest nagroda za podpisanie dokumentu.

Jego oczy zaszkliły się.

— Jeśli dziecko jest chore, będę płacił za leczenie.

— Będziesz uczestniczył w leczeniu, jeśli kardiolog potwierdzi, że jesteś ojcem, a potem jeśli przestaniesz podejmować decyzje za mnie i zaczniesz odpowiadać za swoje działania.

— Zrobię wszystko.

— Nie mów „wszystko”. Powiedz, co konkretnie.

David spojrzał na teczkę leżącą przy jego bucie.

— Wycofam rozwód?

— Nie.

— Oddam pieniądze?

— To też nie wystarczy.

— Więc czego chcesz?

Odpowiedź bolała bardziej, niż się spodziewałam.

— Chcę, żebyś podpisał oświadczenie, że oskarżyłeś mnie bez dowodu, że próbowałeś zmusić mnie do zrzeczenia się domu i że Peyton ukryła wynik twojego badania. Chcę, żebyś przestał opowiadać ludziom, że jestem oszustką.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Osiem kart odrzucono przy zakupie rezydencji mojej byłej szwagierki, a kiedy spojrzała na mnie, jej uśmiech nagle zniknął

— Zniszczysz mnie tym.

— Sam podpaliłeś swoje życie. Ja tylko przestanę gasić ogień.

Nie powiedziałam tego z triumfem. Powiedziałam, bo po raz pierwszy od wielu tygodni nie chciałam już brać odpowiedzialności za jego strach.

Peyton ruszyła do wyjścia.

— David, jedziesz ze mną.

— Nie.

Zatrzymała się.

— Co powiedziałeś?

— Nie jadę z tobą.

— Przecież to dla nas zrobiłam.

David spojrzał na ekran USG, na maleńką, pulsującą plamkę.

— Zrobiłaś to dla domu. Ja też.

Peyton wyszła bez pożegnania. Jej obcas uderzał o kafelki coraz szybciej, aż dźwięk zniknął za zakrętem.

Dr Sutton wykonała dodatkowe badanie. Czekaliśmy w osobnych pomieszczeniach, a Marta przyniosła mi kubek wody i czyste ręczniki papierowe. Nie pytała o nic. Po prostu usiadła obok, trzymając granatową teczkę na kolanach.

Po czterdziestu minutach lekarka wróciła.

— Wada serca jest poważna, ale możliwa do leczenia. Potrzebna będzie konsultacja w ośrodku specjalistycznym. Dziecko może wymagać operacji krótko po porodzie.

Zamknęłam oczy.

Bałam się. Tak bardzo, że nie potrafiłam złapać pełnego oddechu.

David stał przy ścianie. Wyglądał na starszego niż rano.

— Czy ona przeżyje? — zapytał.

— Tego nie mogę obiecać — odpowiedziała Dr Sutton. — Mogę obiecać, że nie zostaniecie bez opieki.

David skinął głową.

— Chcę zrobić test ojcostwa, gdy będzie można.

— Zrobisz go — powiedziałam. — Ale do tego czasu wszystkie decyzje medyczne podejmuję ja.

— Rozumiem.

— I nie wejdziesz do żadnego mojego gabinetu z Peyton.

— Rozumiem.

— Nie będziesz więcej wysyłał listów do mojej kancelarii ani publikował zdjęć.

— Rozumiem.

Tym razem nie prosił o przebaczenie. Nie próbował mnie dotknąć. Podpisał oświadczenie przy stoliku recepcyjnym, własnoręcznie, powoli, a potem złożył je Marcie.

Peyton straciła dostęp do pieniędzy, ponieważ bank wykazał, że część przelewów służyła spłacie jej prywatnych zobowiązań. David zachował prawo do udziału w decyzjach dotyczących dziecka dopiero po oficjalnym ustaleniu ojcostwa, ale dom pozostał zabezpieczony na moje nazwisko dzięki umowie małżeńskiej, której nigdy nie przeczytał.

Najbardziej bolało mnie jednak coś innego.

Kiedy wychodziłam z kliniki, zatrzymałam się przy recepcji. Na ladzie leżała moja marynarka z perłowym guzikiem. Peyton zdjęła ją przed уходом и бросила на стул, jak rzecz, która nagle straciła wartość.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Mój mąż nazwał mnie pomocą podczas gali i przedstawił kochankę jako żonę — wtedy spojrzał na Richarda i pobladł

Wzięłam ją do ręki, ale nie założyłam.

Marta podała mi kopię pierwszego zdjęcia USG.

— Proszę zachować — powiedziała.

Spojrzałam na czarno-biały obraz. Maleńka sylwetka miała zgiętą dłoń przy klatce piersiowej, dokładnie w miejscu, gdzie serce pracowało zbyt ciężko.

David stał kilka kroków dalej.

— Jak chcesz ją nazwać? — zapytał.

Nie odpowiedziałam od razu.

— Nie wiem, czy to dziewczynka — powiedziałam.

Dr Sutton zerknęła na wynik.

— Dziewczynka.

David wciągnął powietrze.