CZĘŚĆ 4 — Teściowa zabrała mi samochód i kazała iść z niemowlęciem przez kontuzjowaną kostkę, lecz po przyjeździe mojego ojca jej uśmiech zniknął

CZĘŚĆ 4

— Ktoś właśnie zaczął zacierać ślady…

Ojciec słuchał w milczeniu. Siedzieliśmy w małej kancelarii, a za oknem przesuwały się ciężkie, marcowe chmury. Moja kostka pulsowała pod bandażem, lecz ból fizyczny był niczym przy temu, co działo się w głowie.

— Powtórz nazwę firmy — poprosiłam.

Ojciec zasłonił mikrofon dłonią.

— „Północne Rozwiązania” — powiedział cicho. — Przelew wykonano z twojego rachunku o szóstej czterdzieści dwa rano.

— Andrzej ma dostęp do mojego banku.

— Nie tylko on.

Prawnik, mecenas Wrona, przejął rozmowę. Zadawał krótkie pytania, zapisywał odpowiedzi i ani razu nie spojrzał na Halinę. Po dziesięciu minutach odłożył telefon.

— Bank zablokował pozostałe środki — powiedział. — Ale przelew został już skierowany dalej.

— Ile?

— Czterdzieści osiem tysięcy.

Poczułam, że robi mi się zimno.

Andrzej zaczął dzwonić. Najpierw do banku, potem do swojego księgowego, następnie do kogoś, kogo zapisał w telefonie tylko inicjałami.

— Oddaj mi telefon — powiedziałam.

— Po co?

— Chcę zobaczyć, kto ma dostęp do mojego rachunku.

— Nie teraz, Olena.

— Właśnie teraz.

Wyciągnął rękę po urządzenie, ale ojciec zastąpił mu drogę.

— Nie dotykaj jej.

Andrzej cofnął się. Po raz pierwszy zobaczyłam w jego oczach nie złość, lecz panikę.

Mecenas Wrona zadzwonił do innego prawnika, który wcześniej reprezentował Andrzeja.

— Panie mecenasie, od tej chwili nie może pan kontaktować się z moją klientką bezpośrednio — powiedział. — Jeśli pański klient chce coś przekazać, proszę robić to na piśmie.

Po drugiej stronie padła odpowiedź. Wrona wysłuchał jej bez emocji.

— Rozumiem. W takim razie kończymy współpracę.

Andrzej opadł na krzesło.

— Nie możecie wszyscy odwrócić się ode mnie.

— Nikt się od ciebie nie odwraca — odpowiedział ojciec. — Po prostu przestajemy zasłaniać cię przed skutkami twoich decyzji.

Tego samego wieczoru policja zabezpieczyła komputer z gabinetu Andrzeja i rejestrator kamery. Halina próbowała zatrzymać funkcjonariuszy w drzwiach.

— To mój dom!

— A to jest nakaz przeszukania — odpowiedziała policjantka.

Halina spojrzała na mnie.

— Zniszczysz własną rodzinę.

— Nie ja ją zniszczyłam.

W piwnicy znaleziono segregator. W środku były kopie mojego dowodu, zaświadczenia o zarobkach, wydruki z rachunku i trzy wersje mojego podpisu. Oprócz nich znaleziono umowę z „Północnymi Rozwiązaniami”. Właścicielem firmy był dawny wspólnik Andrzeja, któremu ten był winien pieniądze.

Najgorsze przyszło podczas przesłuchania.

Policjant odtworzył nagranie z salonu. Usłyszałam własny głos, cichy i zmęczony:

— Andrzej, dlaczego znowu zabrałeś pieniądze z mojego konta?

A potem jego odpowiedź:

— Bo gdybyś wiedziała wszystko, nie zostałabyś z nami ani jednego dnia.

W pomieszczeniu nikt się nie poruszył.

Andrzej słuchał własnych słów z twarzą zwróconą do podłogi. Kiedy nagranie dobiegło końca, podniósł głowę.

— Nie pamiętam, żebym to powiedział.

— Ale powiedziałeś — odparłam.

— Byłem pod presją.

— Ja też byłam. Tylko że ty zrobiłeś z mojej bezradności narzędzie.

Kilka tygodni później prokuratura postawiła mu zarzuty dotyczące podrobienia dokumentów, wyłudzenia kredytu i nieuprawnionego dysponowania pieniędzmi. Halina dostała wezwanie w sprawie pomocy w ukrywaniu dokumentów oraz gróźb, które wypowiedziała przed kamerą.

Nie czułam triumfu.

Czułam zmęczenie.

W dniu, kiedy zabierałam rzeczy z jej domu, znalazłam w salonie fotografię ślubną. Leżała odwrócona za komodą. Na zdjęciu trzymałam bukiet, a Andrzej obejmował mnie tak mocno, jakby chciał pokazać wszystkim, że jestem jego własnością.

Wzięłam fotografię do ręki, spojrzałam na nią przez chwilę i zostawiłam na półce.

Zabrałam tylko dziecięcy kocyk Maksyma, dokumenty i klucze do samochodu. Metalowa blaszka służbowa ojca nadal wisiała pod lusterkiem. Porysowana, matowa, zupełnie niepasująca do eleganckiego wnętrza czarnego auta.

— Możesz ją zdjąć — powiedział ojciec, kiedy ruszyliśmy.

— Nie. Zostaw.

— Dlaczego?

— Bo przypomina mi, że nawet kiedy myślałam, że nikt nie widzi, ktoś jednak jechał w moją stronę.

Zamieszkałam z Maksy­mem w niewielkim mieszkaniu w innym mieście. Pierwsze noce były trudne. Budziłam się przy każdym dźwięku windy, spodziewając się Haliny za drzwiami albo Andrzeja proszącego o jeszcze jedną szansę.

Po dwóch miesiącach wróciłam do pracy w bibliotece. Zaczynałam o ósmej, otwierałam okna i ustawiałam książki według numerów. Maksym chodził do małego przedszkola niedaleko rynku. Codziennie rysował samochody z ogromnymi kołami.

— Ten jest dla ciebie — powiedział pewnego listopadowego popołudnia.

Na rysunku czarny samochód stał przy drodze. Obok niego narysował mnie z szerokim uśmiechem.

— A dokąd jedziemy? — zapytałam.

— Do domu.

Za oknem spadł pierwszy śnieg. Płatki osiadały na parapecie, a ja po raz pierwszy od dawna nie czekałam na czyjąś złość.

Andrzej napisał do mnie po pięciu miesiącach. Wiadomość była długa. Twierdził, że zrozumiał swoje błędy, że Halina wywierała na niego presję i że chciałby zobaczyć Maksyma.

Odpisałam tylko raz.

„Możesz kontaktować się przez pełnomocnika w sprawie ustaleń dotyczących dziecka. Nie wrócę do tego małżeństwa i nie będę już tłumaczyć swojej decyzji”.

Nie czekałam na odpowiedź.

Tydzień później przyszła druga wiadomość. Tym razem krótsza.

„Czy naprawdę nic dla ciebie nie znaczyłem?”

Patrzyłam na ekran, trzymając w dłoni kubek herbaty. Dawniej rzuciłabym wszystko, żeby go uspokoić. Tym razem odłożyłam telefon ekranem do dołu.

Nie dlatego, że przestałam pamiętać.

Dlatego, że wreszcie przestałam ratować człowieka, który za każdym razem tonął na własne życzenie.

Wieczorem zapięłam Maksyma w foteliku. W samochodzie było ciepło, szyby lekko zaparowały, a pod lusterkiem kołysała się porysowana metalowa blaszka ojca.

Maksym zasnął, zanim wyjechaliśmy z parkingu. Włączyłam silnik i ruszyłam przez oświetlone ulice.

Tym razem nikt nie miał moich kluczy.

I nikt nie mówił mi, dokąd wolno mi jechać.