CZĘŚĆ 4 — Zablokowałam karty byłej teściowej, a następnego ranka przyjechała po moje rzeczy — wtedy jej uśmiech nagle zniknął

CZĘŚĆ 4

„…jutro rano jego firma może już nie istnieć”.

Marta przyjechała pół godziny później.

Miała na sobie czarny płaszcz mokry od śniegu i niosła płaską teczkę z zatrzaskiem. Nie patrzyła na Andrzeja. Patrzyła wyłącznie na mnie.

— Przepraszam, że tak późno — powiedziała. — Bałam się, że jeśli odejdę bez zabezpieczenia kopii, wszystko zostanie usunięte.

Andrzej ruszył do niej.

— Nie masz prawa wynosić dokumentów mojej firmy.

— Mam obowiązek chronić siebie — odpowiedziała spokojnie. — Zwłaszcza kiedy odkryłam, że podpisywałeś faktury za usługi, które nigdy nie zostały wykonane.

Larysa stała przy oknie z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała.

— Jakie usługi? — zapytała.

Marta położyła teczkę na stole.

— Przelewy z konta firmy trafiały na rachunek pani Katarzyny. Potem były wypłacane kartą dodatkową, którą dostała pani Larysa. W księgach wpisywano je jako wydatki reprezentacyjne.

Larysa spojrzała na mnie.

— Ty wiedziałaś?

— Wiedziałam o karcie. Nie wiedziałam, że Andrzej ukrywał te wydatki przed księgową.

— On powiedział, że wszystko było uzgodnione z tobą.

— Nie było.

Andrzej zacisnął dłonie.

— To nie jest sąd. Nie możecie urządzać mi przesłuchania w jej mieszkaniu.

— Masz rację — powiedziała Marta. — Dlatego jutro spotkasz się z urzędem skarbowym, bankiem i prokuratorem.

Zapadła cisza.

Pierwszy zadzwonił telefon Andrzeja. Potem drugi. Po chwili na jego ekranie pojawiło się siedem nieodebranych połączeń.

— To mój prawnik — powiedział.

— Odbierz — odparłam.

— Nie muszę ci niczego udowadniać.

— Nie mnie.

Odebrał.

— Tak?… Co znaczy, że pełnomocnictwo zostało cofnięte?… Nie, nie możesz się wycofać teraz… Zapłaciłem ci…

Jego głos stawał się coraz cichszy.

W końcu odsunął telefon od ucha.

— Prawnik nie będzie mnie reprezentował.

— Dlaczego? — zapytała Larysa.

Andrzej spojrzał na nią z niedowierzaniem.

— Powiedział, że nie chce brać odpowiedzialności za dokument z podrobionym podpisem.

Następnego dnia o ósmej rano spotkaliśmy się w kancelarii mojej adwokatki, Joanny. Na stole stały trzy filiżanki, ale nikt nie pił kawy.

Joanna uruchomiła nagranie.

Słuchaliśmy głosu Andrzeja z poprzedniego dnia.

„Katarzyna i tak podpisze. Jeśli nie, powiem, że mieszkanie zostało kupione za wspólne pieniądze”.

Słowa odbijały się od jasnych ścian.

Andrzej spuścił wzrok.

Po raz pierwszy usłyszał siebie bez możliwości przerwania rozmowy, bez podniesionego głosu, bez udawania, że ktoś źle go zrozumiał.

— To brzmi okropnie — powiedział.

— Bo to powiedziałeś — odpowiedziała Joanna.

— Byłem pod presją.

— Presja nie podpisuje za ciebie dokumentów.

— Chciałem pomóc matce.

Larysa, siedząca przy drzwiach, pokręciła głową.

— Nie używaj mnie jako wymówki.

Andrzej odwrócił się do niej.

— Przecież robiłem to dla ciebie.

— Nie. Robiłeś to, bo chciałeś, żebym nadal uważała cię za człowieka, który wszystko kontroluje.

Joanna przedstawiła mu ugodę. Mieszkanie pozostawało moją własnością. Andrzej miał zabrać wyłącznie rzeczy osobiste, zwrócić pieniądze wykorzystane bez zgody i pokryć koszty postępowania. Sprawa dotycząca podrobionego podpisu miała zostać zbadana osobno.

Nie czułam zwycięstwa.

Czułam, że po raz pierwszy ktoś przestał wymagać ode mnie ratowania człowieka, który sam podpalał mosty.

Dwa dni później wróciłam do mieszkania i zobaczyłam pustą sypialnię.

Andrzej zabrał ubrania, zegarek po ojcu i fotografie. Na półce została tylko mała drewniana podstawka pod jego klucze. W szczelinie między deską a ścianą znalazłam paragon sprzed siedmiu lat.

Na odwrocie napisałam wtedy: „Pierwszy wspólny weekend”.

Podarłam go i wyrzuciłam.

Nie płakałam.

Najtrudniej było opróżnić pokój, który miał kiedyś zostać gabinetem, ale przez lata służył za magazyn jego rzeczy. W kartonie znalazłam kopertę z moją broszką w kształcie jaskółki. Zdjęłam ją z płaszcza podczas jednej z dawnych kłótni i zapomniałam ją tam włożyć.

Przypięłam ją z powrotem.

Trzy miesiące później siedziałam w nowym biurze na obrzeżach Gdańska. Moja firma wynajęła większą pracownię. Na parapecie stały próbki tkanin, kubek z malinową herbatą i mała doniczka z rozmarynem.

Zatrudniłam dwie osoby.

Zaczęłam wychodzić z pracy przed dziewiętnastą.

W soboty chodziłam z rodzicami na targ, a ojciec wciąż poprawiał mi szalik, choć miałam trzydzieści dziewięć lat.

— Wyglądasz spokojniej — powiedziała mama któregoś popołudnia.

— Bo jestem spokojniejsza.

— A nie czujesz złości?

Pomyślałam o kartach, ciężarówkach, fałszywym podpisie i pustej sypialni.

— Czasami. Ale złość nie jest już moim adresem.

W grudniu spadł pierwszy śnieg. Wróciłam do mieszkania późno, zdjęłam buty i zobaczyłam na stole kopertę.

Nie było na niej nazwiska nadawcy.

W środku znajdowała się kartka od Andrzeja.

„Wiem, że wszystko zepsułem. Sprzedaję firmę i spłacę ci resztę. Chciałbym porozmawiać. Może jeszcze nie jest za późno”.

Przeczytałam ją dwa razy.

Potem napisałam tylko jedno zdanie.

„Jest za późno na powrót, ale nie za późno, żebyś poniósł odpowiedzialność”.

Nie prosiłam o przeprosiny.

Nie pytałam, czy jego matka nadal z nim rozmawia. Larysa przysłała mi własną wiadomość tydzień później. Podziękowała za to, że pokazałam jej prawdę. Dodała, że od tamtej pory sama opłaca swoje rachunki i nie chce już pieniędzy od syna.

Odpisałam jej krótko.

„Życzę pani spokoju”.

To wystarczyło.

Wieczorem otworzyłam okno. Śnieg osiadał na parapecie, a światła miasta rozmazywały się w szybie. Na płaszczu wisiała mosiężna jaskółka. Ojciec miał rację — nie wraca się do każdego miejsca, które nazywało się domem.

Wraca się tylko tam, gdzie można oddychać.

Odpięłam broszkę i położyłam ją obok kluczy.

Tym razem drzwi zamknęłam od środka.