Przyszłam do gabinetu Gabriela z krwią na podłodze, a kiedy zobaczył, co trzymam w dłoni, jego twarz nagle pobladła

Kiedy otworzyłam drzwi prywatnego gabinetu Gabriela Rossa, krew spływała mi po nodze tak obficie, że zostawiałam czerwone ślady na jego drewnianej podłodze.

Dochodziła dziewiąta czternaście. Za oknami czterdziestego piętra szalała burza, a deszcz uderzał w szyby jak garść kamieni. Trzymałam się framugi obiema rękami, bo prawe kolano drżało mi tak mocno, że nie mogłam już udawać, iż wszystko jest w porządku.

— Przepraszam za spóźnienie — wyszeptałam.

Gabriel stał przy biurku w czarnej koszuli, z rozpiętym mankietem i zegarkiem odbijającym światło lampy. Nienawidził spóźnień. Pięć minut oznaczało dla niego brak szacunku, dziesięć — strach, a czternaście — zdradę.

Jego gniew zniknął w chwili, gdy spojrzał pod mój płaszcz.

— Ella…

Puściłam framugę.

Świat przechylił się gwałtownie. Gabriel dopadł do mnie, zanim uderzyłam głową o kant biurka. Poczułam zapach cedrowego drewna i chłód jego pierścionka na karku. Był silniejszy, niż wyglądał, ale w jego ramionach i tak poczułam się lekka jak mokry papier.

— Spójrz na mnie — rozkazał. — Kto ci to zrobił?

Nie odpowiedziałam. Zamiast tego wsunęłam rękę do kieszeni płaszcza i wyjęłam mały srebrny nośnik danych, porysowany na jednym rogu.

— Skończyłam poprawki — powiedziałam.

Gabriel popatrzył na urządzenie, potem na krew przesiąkającą przez moje spodnie.

— Ty krwawisz.

— Zauważyłam.

— A mimo to przyniosłaś mi rachunki?

— Nie rachunki. Wszystko, co znalazłam w księgach.

Jego twarz stwardniała.

— Gdzie twój brat?

— Bezpieczny?

— Tyler jest pod ochroną.

Dopiero wtedy pozwoliłam sobie zamknąć oczy. Moje ramiona opadły z ulgą.

— Dobrze.

Nośnik wypadł mi z palców. Gabriel odsunął go kopnięciem, jakby był bezwartościowy.

— Leo! — krzyknął.

Drzwi otworzyły się natychmiast. Leo Carter, jego najstarszy przyjaciel i szef ochrony, pojawił się z dłonią wsuniętą pod marynarkę. Zatrzymał się, gdy zobaczył mnie na kanapie.

— Szefie…

— Zamknij budynek. Nikt nie wchodzi i nikt nie wychodzi. Wezwij doktora Harrisa.

— Jest po drugiej stronie miasta.

— Powiedz mu, że korek przestał być wymówką.

Leo zniknął, a Gabriel uklęknął przy mojej nodze. Rozciął materiał scyzorykiem z czarną rękojeścią. Kiedy zobaczył ranę, jego palce znieruchomiały.

Nie było to zwykłe cięcie. Ktoś wbił nóż w mięsień i przekręcił go przed wyciągnięciem. Ból przeszył mnie ponownie, choć rana już przestała krwawić tak gwałtownie.

— Nie szarp się — powiedział Gabriel.

— Nie rozkazuj mi.

— Jeśli zdejmę ręce, wykrwawisz się na kanapie wartej więcej niż twoje mieszkanie.

— To najbardziej gabrielowe zdanie, jakie kiedykolwiek usłyszałam.

Przez moment w jego oczach pojawiło się coś, co przypominało ulgę. Potem przykrył ranę złożonym ręcznikiem i mocno docisnął.

Krzyknęłam.

— Oddychaj.

— Łatwo ci mówić.

— Wiem.

Pochylił się nade mną. Na jego mankiecie pojawiła się moja krew, ciemna jak rdza.

— Dlaczego nie pojechałaś do szpitala?

— Szpitale zadają pytania.

— Zostałaś zaatakowana. To nie jest moment na tajemnice.

— Mój brat był zakładnikiem.

Jego spojrzenie zmieniło się natychmiast.

— Co Barlowe ma wspólnego z Tylerem?

Odwróciłam twarz. Pod policzkiem czułam chłodną skórę kanapy.

— Nic.

— Nie kłam, kiedy trzymam cię przy życiu.

— Nie zostałam zaatakowana z twojego powodu.

Gabriel zamarł.

— Więc z czyjego?

Zanim zdołałam odpowiedzieć, z korytarza dobiegł odgłos windy. Jeden dźwięk. Potem drugi.

Leo miał zamknąć cały budynek.

Gabriel spojrzał na drzwi, a jego dłoń zacisnęła się na ręczniku.

— Ktoś jedzie na górę — powiedziałam.

Winda zatrzymała się piętro wyżej.

Gabriel sięgnął po broń, a ja spróbowałam wskazać srebrny nośnik pod biurkiem. Wtedy klamka zaczęła powoli opadać, a za drzwiami rozległ się głos, którego nie chciałam już nigdy usłyszeć…

CZĘŚĆ 2

— Ella, otwórz drzwi — zawołał mężczyzna zza gabinetu.

Krew odpłynęła mi z twarzy. Gabriel zauważył to natychmiast.

— Znasz ten głos?

Nie odpowiedziałam.

Drzwi nie otworzyły się. Leo najwyraźniej zablokował je od zewnątrz, ale zamek elektroniczny zapiszczał, jakby ktoś próbował obejść zabezpieczenia. Gabriel podniósł broń i stanął przede mną.

— To Martin Vale — wyszeptałam.

Gabriel odwrócił głowę.

— Twój przełożony?

— Były przełożony.

— Co robi tutaj dyrektor finansowy mojej firmy?

— Tego właśnie nie wiem.

Za drzwiami zapadła cisza. Potem Martin zaśmiał się cicho.

— Gabriel, nie komplikuj sprawy. Kobieta jest ranna. Potrzebuje lekarza, a nie twojej ochrony.

Gabriel spojrzał na mnie bez słowa. Na podłodze, pod jego biurkiem, połyskiwał srebrny nośnik.

— Powiedz mi, co jest na tym urządzeniu.

— Wszystko, czego nie powinnam była znaleźć.

— To znaczy?

— Pieniądze pracowników miejskich. Prawie trzydzieści milionów przez pięć lat.

Jego szczęka napięła się.

— Fundusz emerytalny pracowników miejskich.

— Fałszywe firmy doradcze, zawyżone kontrakty budowlane, przelewy przez trzy spółki zależne twojej firmy. Księgi wyglądały tak, jakby ktoś celowo zostawił ślady, ale tylko dla człowieka, który potrafił je połączyć.

— A ty to zrobiłaś.

— Tak.

Na korytarzu rozległ się metaliczny trzask. Ktoś uderzył w drzwi.

Gabriel przykucnął, podniósł nośnik i wsunął go do kieszeni.

— Dlaczego przyniosłaś go do mnie?

— Bo kupiłeś dług Tylera.

— Żeby Barlowe nie mógł go tknąć.

— Właśnie. Potrzebowałam, żeby mój brat przestał być ich narzędziem.

— A ty?

— Ja już nim byłam.

Wtedy drzwi otworzyły się na kilka centymetrów. Leo wsunął przez szczelinę ramię i zatrzasnął je z powrotem, ale usłyszałam jego ciężki oddech.

— Jest ich czterech — powiedział. — Martin ma kartę dostępu do całego piętra.

— Skąd ją ma? — zapytał Gabriel.

Leo nie odpowiedział od razu.

To opóźnienie było gorsze niż sama wiadomość.

Gabriel popatrzył na przyjaciela.

— Leo.

— Ktoś z zarządu wydał mu uprawnienia.

— Kto?

— Nie wiem.

Za drzwiami Martin odezwał się spokojnie:

— Wystarczy tej teatralnej rozmowy. Ella, przekaż mi nośnik, a twój brat wróci do domu.

— Nie ma Tylera — powiedziałam.

Gabriel odwrócił się do mnie.

— Co?

— Wiem, że go nie ma. Zostawiłam go w mieszkaniu o siedemnastej. O osiemnastej czterdzieści jego telefon został wyłączony. Ludzie Barlowe zabrali go, zanim dotarłam do ciebie.

Leo zaklął pod nosem.

Gabriel podszedł do mnie. Jego twarz była spokojna, ale żyła pod nią wściekłość.

— Dlaczego nie powiedziałaś tego wcześniej?

— Bo musiałam najpierw sprawdzić, czy mogę ci ufać.

— A teraz możesz?

— Jeszcze nie wiem.

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie, podczas gdy deszcz rozbijał się o szyby. Potem Gabriel podał mi telefon.

— Zadzwoń do brata.

— Nie odbierze.

— Zadzwoń.

Wybrałam numer. Po trzech sygnałach ktoś odebrał.

Nie usłyszałam głosu Tylera. Usłyszałam jego oddech.

Potem cichy szept:

— Ella, nie dawaj im tego, co znalazłaś.

— Gdzie jesteś?

— Nie wiem. Jest ciemno. Oni mówią, że Gabriel…

Połączenie przerwało się.

Telefon wypadł mi z dłoni. Gabriel złapał go, zanim uderzył o podłogę.

— Co mówili o mnie?

— Nie zdążył powiedzieć.

Nagle z kieszeni Gabriela dobiegł krótki sygnał. Nośnik, choć nie był podłączony do żadnego urządzenia, zaczął migać drobnym czerwonym światełkiem.

Na jego powierzchni pojawiła się cienka, wygrawerowana liczba: trzydzieści siedem.

Leo pobladł.

— To nie jest zwykły nośnik — powiedział.

— Skąd wiesz? — spytałam.

— Bo widziałem taki sam sześć lat temu.

Gabriel zacisnął palce na urządzeniu.

— Gdzie?

Leo spojrzał mu prosto w oczy.

— W sejfie twojego ojca, w noc, kiedy zginął.

I wtedy z wnętrza nośnika dobiegł cichy trzask, jakby właśnie uruchomiło się nagranie, którego nikt z nas nie miał prawa usłyszeć…

CZĘŚĆ 3

Z głośnika wydobył się szum, a potem męski głos.

— Przelew czterdziesty pierwszy zatwierdzony. Ross podpisze wszystko, jeśli pokażemy mu odpowiednie zestawienie.

Gabriel znieruchomiał.

Znał ten głos.

— To Martin — powiedział Leo.

Nagranie trwało dalej.

— A jeśli księgowa odkryje ciąg przelewów? — zapytał ktoś drugi.

— Wtedy zajmie się nią Barlowe. Nie zabijajcie jej. Ma podpisać korektę. Jej brat jest wystarczającą zachętą.

Poczułam, jak żołądek zaciska mi się w twardy węzeł. Gabriel uklęknął przede mną i podniósł nośnik bliżej lampy.

— To niemożliwe — powiedział.

— Nie — odparłam. — To właśnie jest prawda.

Nagranie zaszumiało, a następnie odezwał się trzeci głos. Starszy, ochrypły, spokojny.

— Gabriel nie może wiedzieć o funduszu. Jeśli dowie się, że jego nazwisko służy do prania pieniędzy, wyrzuci was wszystkich.

Gabriel spojrzał na Leo.

— Czyj to głos?

Leo nie mrugnął.

— Twojego ojca.

W gabinecie zrobiło się tak cicho, że słyszałam kapanie krwi na ręcznik.

Nagranie trwało zaledwie kilka sekund dłużej.

— Jeśli coś mi się stanie, kopia trafia do numeru trzydzieści siedem — powiedział ojciec Gabriela. — Nie do mojego syna. Do osoby, która odważy się sprawdzić księgi.

Potem zapadła cisza.

Nośnik przestał migać.

Gabriel odsunął się ode mnie, jakby nagle zabrakło mu powietrza.

— Mój ojciec nie prowadził funduszu — wyszeptał.

— Ale kontrolował spółki — odpowiedziałam. — Martin używał jego nazwiska, żeby zatrzymać przepływ pieniędzy. Po jego śmierci zaczął używać twojego.

— Moja zgoda na przelewy…

— Była fałszowana. Znalazłam pliki z podpisami. Twoje hasła zmieniano nocą z terminala w gabinecie Martina.

Leo podszedł do biurka i otworzył laptop.

— Szefie, musisz to zobaczyć.

Na ekranie pojawiły się kopie przelewów, zdjęcia z kamer i wykaz połączeń. Jeden z obrazów pokazywał Martina stojącego przy wejściu do mieszkania Tylera. Drugi przedstawiał człowieka z Barlowe, który prowadził mojego brata do czarnego samochodu.

Na obu nagraniach widniała ta sama data.

— Dzisiaj — powiedziałam.

Gabriel pochylił się nad ekranem.

— Martin nie chciał tylko uciszyć ciebie. Chciał, żebym wyglądał jak człowiek, który ukradł te pieniądze.

— I żebyś zginął, zanim ktokolwiek sprawdzi dokumenty.

Drzwi gabinetu zatrzęsły się pod kolejnym uderzeniem.

— Otwieraj! — krzyknął Martin. — Ostatnie ostrzeżenie!

Gabriel wziął broń i stanął obok Leo.

— Jak długo utrzymasz drzwi? — zapytał.

— Minutę. Może dwie.

— Wystarczy.

— Na co?

Gabriel spojrzał na mnie.

— Na przesłanie wszystkiego do prokuratury.

— Nie mamy bezpiecznego połączenia.

— Mamy.

Wyjął z szuflady drugi telefon, znacznie starszy, z pękniętą obudową. Podał go mnie.

— Numer jest zapisany pod nazwiskiem mojego ojca.

Wybrałam go. Po jednym sygnale ktoś odebrał.

— Mów — powiedział kobiecy głos.

Gabriel pochylił się do telefonu.

— To Gabriel Ross. Mam nagranie i dokumenty dotyczące kradzieży z funduszu emerytalnego. Potrzebuję ochrony dla Elli Bennett i jej brata.

— A dowody?

— Za chwilę je pani dostanie.

— Jeśli to pułapka…

— Nie jest. Martin Vale stoi za drzwiami mojego gabinetu.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Wyślij wszystko. Jednostka przyjedzie po was.

Gabriel podłączył nośnik do laptopa. Pasek przesyłania ruszył.

Wtedy mój telefon zawibrował.

Wiadomość pochodziła z nieznanego numeru.

„Jeśli wyślesz pliki, Tyler zginie. Jeśli zostawisz Gabriela, przeżyje tylko jeden z was.”

Pod nią znajdowało się zdjęcie mojego brata. Siedział związany na metalowym krześle, a za jego plecami wisiał charakterystyczny zegar z czerwonymi wskazówkami.

Leo spojrzał na fotografię i nagle cofnął się o krok.

— Znam to miejsce — powiedział.

Gabriel odwrócił się.

— Gdzie jest?

Leo spojrzał na mnie, a jego twarz stała się zupełnie biała.

— W piwnicy budynku, który należy do Gabriela. I właśnie tam pojechał człowiek, któremu najbardziej ufałeś…