CZĘŚĆ 4 — Przyszłam do gabinetu Gabriela z krwią na podłodze, a kiedy zobaczył, co trzymam w dłoni, jego twarz nagle pobladła

CZĘŚĆ 4

— Martin — powiedział Gabriel.

Nie czekał na potwierdzenie.

Wyrwał laptop z kabla, chwycił mnie pod ramiona i pomógł mi wstać. Ból przeciął nogę aż do biodra, ale nie upadłam. Leo otworzył ukryte drzwi za regałem z księgami rachunkowymi.

Za nimi znajdowały się wąskie schody prowadzące do prywatnego garażu.

— Nie możesz iść — powiedział Gabriel.

— Mój brat jest tam przeze mnie.

— Jest tam przez Martina.

— To nie zmienia faktu, że pójdę.

Spojrzał na moją zakrwawioną nogę, potem na srebrny nośnik w swojej dłoni.

— Będziesz siedzieć w samochodzie.

— Będę tam, gdzie jest Tyler.

— Ella…

— Nie każ mi wybierać między bólem a bratem. Już raz to zrobiłam.

W jego oczach pojawiło się coś miękkiego, ale zniknęło równie szybko.

— Leo, zabierz ją do samochodu. Zamknij tylne wejście. Nikt nie strzela, dopóki nie zobaczymy Tylera.

— A ty?

— Odzyskam brata Elli.

— Sam?

— Nie.

Gabriel spojrzał na telefon z pękniętą obudową.

— Za sześć minut przyjedzie jednostka śledcza. Do tego czasu mamy sześć minut, żeby przeżyć.

Martin próbował właśnie wyważyć drzwi, kiedy zjechaliśmy do garażu. Samochód Gabriela stał przy betonowym słupie. Na masce odbijały się migające światła burzy.

Leo pomógł mi usiąść z tyłu.

— Nigdzie nie wychodzisz — powiedział.

— Nie jestem dzieckiem.

— Wiem. Dlatego najbardziej się boję.

Gabriel wsiadł za kierownicę. Ruszył tak gwałtownie, że uderzyłam ramieniem o drzwi.

Budynek, o którym mówił Leo, znajdował się sześć przecznic dalej. Był to stary magazyn należący do jednej ze spółek transportowych. Z zewnątrz wyglądał na opuszczony.

W środku paliło się jednak światło.

Gabriel zatrzymał samochód za ciężarówką.

— Zostań tutaj.

— Nie.

— Ella.

— Jeśli Tyler usłyszy mój głos, może się nie przestraszyć.

Przez chwilę milczał. Potem podał mi swój mały scyzoryk z czarną rękojeścią.

— Trzymaj to.

— Przecież ledwo chodzę.

— Nie powiedziałem, że masz walczyć. Powiedziałem, żebyś miała coś w dłoni.

Weszliśmy do magazynu bocznym wejściem. W powietrzu czuć było olej, wilgoć i metal. Z głębi dobiegł przytłumiony głos Martina.

— Gabriel, wiedziałem, że przyjedziesz.

Staliśmy na schodach prowadzących do piwnicy.

— Puść Tylera — powiedział Gabriel.

— Najpierw nośnik.

— Najpierw pokaż mojego brata.

Martin zaśmiał się.

Włączył światło.

Tyler siedział przywiązany do metalowego krzesła. Miał rozciętą wargę, ale był przytomny. Kiedy mnie zobaczył, zaczął szarpać więzy.

— Ella!

— Tyler, spokojnie. Już tu jestem.

— Nie powinnaś przychodzić.

— Wiem.

— To nie ona powinna się bać — powiedział Martin. — To wy oboje powinniście.

Stał kilka metrów dalej z pistoletem przy skroni Tylera. Jego garnitur był idealnie wyprasowany, jakby nie porwał człowieka i nie próbował zabić księgowej.

Gabriel wyciągnął srebrny nośnik.

— Wszystko jest już poza twoim zasięgiem.

Uśmiech Martina zgasł.

— Co zrobiłeś?

— Wysłałem pliki do ludzi, których nie możesz kupić.

— Każdego można kupić.

— Mojego ojca też tak przekonywałeś?

Martin znieruchomiał.

Gabriel uruchomił nagranie w telefonie. Głos starszego mężczyzny odbił się echem od betonowych ścian.

„Jeśli coś mi się stanie, kopia trafia do numeru trzydzieści siedem…”

Martin zaczął oddychać szybciej.

— To nie jest dowód.

— Jest. Razem z twoimi przelewami, nagraniami z kamer i wiadomościami do Barlowe.

— Twój ojciec był złodziejem.

— Był. Ty też. Różnica polega na tym, że ja nie zamierzam poświęcić niewinnych ludzi, żeby chronić jego nazwisko.

Martin popatrzył na mnie.

— To przez ciebie wszystko się skończyło.

— Nie. Skończyło się, kiedy zacząłeś okradać ludzi, którzy odkładali pieniądze na emeryturę.

— Nie rozumiesz, jak działa ten świat.

— Rozumiem wystarczająco dobrze. Pracowałam dla ciebie.

Nagle Martin odsunął broń od Tylera i skierował ją na mnie.

Gabriel rzucił się do przodu.

Padł strzał.

Leo wybiegł zza filaru, uderzył Martina w nadgarstek, a broń odbiła się od betonowej podłogi. Gabriel dopadł do Tylera i przeciął więzy scyzorykiem.

Przytuliłam brata tak mocno, że rana w nodze zapłonęła bólem.

— Myślałem, że umrzesz — wyszeptał Tyler.

— Ja też przez chwilę.

— Przepraszam.

— Potem będziesz przepraszał. Teraz oddychaj.

Na górze rozległy się ciężkie kroki. Do magazynu weszli śledczy. Martin przestał walczyć dopiero wtedy, gdy zobaczył skierowane na siebie latarki i odznaki.

— Gabriel Ross? — zapytała kobieta w jasnym płaszczu.

— Tak.

— Czy ma pan dowody dotyczące kradzieży z funduszu?

Gabriel spojrzał na srebrny nośnik.

— Mam. I mam też nazwiska ludzi, którzy pomagali Martinowi.

Kobieta wyciągnęła rękę.

— Proszę mi je przekazać.

Gabriel podał jej urządzenie.

Martin zaczął się śmiać, lecz śmiech brzmiał już pusto.

— Nie wiesz, co robisz — powiedział do Gabriela. — Twój ojciec zbudował wszystko. Ty to stracisz.

— Nie — odparł Gabriel. — Stracę tylko to, co nigdy nie powinno być moje.

Trzy dni później Gabriel zwołał zarząd swojej firmy. Martin został aresztowany razem z dwoma urzędnikami miejskimi i przywódcą grupy Barlowe. Pieniądze zamrożono, rachunki zabezpieczono, a fundusz przejęli niezależni audytorzy.

Gabriel nie próbował ukrywać nazwiska ojca.

Opublikował wszystkie dokumenty.

Jego prawnicy powiedzieli, że firma może tego nie przetrwać.

— To ryzyko — stwierdził Gabriel.

— To samobójstwo gospodarcze — odpowiedział jeden z nich.

— Nie. To pierwszy uczciwy bilans w historii tej firmy.

Kiedy odsłuchiwał nagranie po raz pierwszy w obecności śledczych, stał przy oknie z dłońmi opartymi o parapet. Usłyszał głos ojca i po raz pierwszy nie przerwał nagrania.

„Nie do mojego syna. Do osoby, która odważy się sprawdzić księgi.”

Gabriel zamknął oczy.

— Całe życie myślałem, że ojciec zostawił mi imperium — powiedział. — Zostawił mi miejsce zbrodni.

Nikt mu nie odpowiedział.

Miesiąc później wróciłam do pracy, ale już nie do firmy Martina. Zatrudniłam się w małej kancelarii audytorskiej przy rzece. Miałam własne biurko, roślinę w glinianej doniczce i kubek z pękniętym uchem, który kupiłam za trzy złote na targu.

Tyler zamieszkał ze mną. Przez pierwsze tygodnie budził się przy każdym odgłosie windy.

Gabriel opłacił jego terapię, ale nie próbował przejąć nad nim kontroli. Przychodził w niedziele z jedzeniem i zawsze pytał, czy może wejść.

Pewnego grudniowego wieczoru Tyler rysował przy kuchennym stole. Za oknem padał pierwszy śnieg.

— Co to jest? — zapytałam.

— Drzwi.

— A ta mała rzecz obok?

— Klucz.

— Dlaczego drzwi są otwarte?

Tyler wzruszył ramionami.

— Bo tym razem sami decydujemy, kto wejdzie.

Gabriel stał przy oknie i słuchał. Miał na sobie prosty granatowy płaszcz, bez drogiego zegarka i bez ochroniarzy przy drzwiach.

— Dobrze narysowane — powiedział.

Tyler podał mu kredkę.

— Dokończ śnieg.

Gabriel usiadł przy stole.

Po raz pierwszy zobaczyłam go nie jako człowieka, który rozkazuje całym budynkom, lecz jako mężczyznę, który ostrożnie koloruje białe płatki na papierze.

Sześć miesięcy później dostałam wiadomość od Martina.

„Możemy wszystko naprawić. Mam informacje o pozostałych pieniądzach. Przyjdź sama.”

Przeczytałam ją dwa razy.

Potem odpisałam: „Nie jestem już częścią twojego planu.”

Zablokowałam numer.

Gabriel przeczytał wiadomość przy śniadaniu.

— Nie chcesz wiedzieć, co jeszcze ukrywa?

— Nie.

— Dlaczego?

Spojrzałam na bliznę na nodze. Bolała, kiedy zmieniała się pogoda, ale nauczyłam się z tym żyć.

— Bo prawda nie zawsze musi przechodzić przez moje ręce. Tym razem są od tego inni ludzie.

Gabriel skinął głową.

Tego wieczoru wyjęłam z szuflady mały srebrny nośnik. Nadal miał porysowany róg. Przechowywałam go w pudełku po herbacie, obok rachunków i rysunku Tylera.

Nie był już dowodem.

Był przypomnieniem, że tamtej nocy, mimo krwi, bólu i strachu, dotarłam do drzwi.

A kiedy pierwszy śnieg przykrył ślady na chodniku, położyłam nośnik na parapecie i po raz pierwszy nie sprawdziłam, czy ktoś za mną idzie.

Drzwi były otwarte.