Weszłam do sali królewskiej cała w błocie, a gdy Alfa dotknął srebrnej blaszki, jego twarz nagle zbladła

W chwili, gdy król Derek uklęknął przede mną, cała sala królewska przestała oddychać.

Jeszcze godzinę wcześniej marzyłam tylko o tym, żeby nikt mnie nie zauważył.

Stałam przy wejściu do zamku, przemoczona do suchej nitki, z włosami przyklejonymi do policzków i suknią, która miała być granatowa, lecz po drodze stała się niemal czarna od błota. Na lewym rękawie wciąż widniała mała, starannie zaszyta gwiazda. Wyszyła ją moja matka, zanim zmarła.

To była jedyna rzecz, która przypominała mi, że kiedyś ktoś wybierał dla mnie coś pięknego.

— Spójrzcie tylko — zawołała Isabella Montgomery, gdy mnie zobaczyła. — Czy służba też została zaproszona do tańca?

Kilka kobiet zachichotało. Mężczyzna stojący obok kominka zakrztusił się winem.

Zacisnęłam palce na mokrym materiale sukni.

— Prawo nakazuje obecność wszystkim niezamężnym kobietom — odpowiedziałam cicho.

— Prawo nie mówi, że trzeba wyglądać jak stworzenie wyciągnięte z rowu — odparła Isabella.

Jej złote kolczyki połyskiwały przy każdym ruchu głowy. To właśnie one odbijały światło świec, kiedy jej powóz ochlapał mnie na drodze. Pamiętałam jej śmiech przez całą godzinę marszu.

Nie mogłam jednak wrócić do posiadłości Montgomerych. Za nieobecność groziła kara, a moja matka zostawiła po sobie dług, którego Isabella i jej ojciec pilnowali bardziej niż własnych skarbców.

Wszystko zaczęło się na leśnej drodze, tuż przed zmierzchem.

Usłyszałam kaszel i głuche uderzenie drewna. W rowie tkwił mały wóz, a obok niego stała staruszka w przemoczonym płaszczu. Przejechały obok niej trzy powozy. Żaden się nie zatrzymał.

— Proszę odejść — powiedziała, gdy podeszłam. — Spóźnisz się na ceremonię.

— Jeśli pomogę, spóźnię się przez kilka minut. Jeśli nie pomogę, może pani nie przeżyć nocy.

— Twoja suknia już jest zniszczona.

— Teraz przynajmniej będzie zniszczona z powodu.

Zeszłam do rowu. Błoto wciągało buty, zimna woda przesiąkała przez pończochy, a koło wozu ani drgnęło. Pchałyśmy razem, aż ramiona paliły mnie z wysiłku. W końcu wóz wysunął się na drogę.

Staruszka spojrzała na mnie złotymi, niezwykle czujnymi oczami.

— Dziś wybiera się nową królową — powiedziała.

— Król powinien wybierać sercem, nie suknią.

— A jeśli jego serce jest ślepe?

— Wtedy żadna suknia mu nie pomoże.

Zdjęłam z ramion jedyny suchszy szal i podałam go kobiecie.

— Proszę go zatrzymać. Zmarzła pani.

Przez chwilę patrzyła na mnie tak, jakby próbowała zapamiętać każdy szczegół mojej twarzy. Potem wyjęła spod płaszcza niewielką, ciemną blaszkę ze srebra. Na jej powierzchni widniały starte linie, których nie potrafiłam odczytać.

— Schowaj ją — powiedziała.

— Nie mogę tego przyjąć.

— Możesz. I musisz.

Zacisnęła moje palce na metalu. Był lodowaty.

— Kiedy nadejdzie właściwa chwila, zrozumiesz.

Odwróciłam się tylko na moment, żeby spojrzeć na światła zamku. Gdy znów popatrzyłam w stronę drogi, staruszka znikała między drzewami, ciągnąc wóz z siłą, której nie powinno mieć wychudzone ciało.

Nie zdążyłam się nad tym zastanowić.

Kiedy weszłam do sali, rozległy się królewskie rogi. Derek pojawił się na podwyższeniu w czarnym płaszczu spiętym srebrną klamrą. Od ośmiu lat, od zaginięcia królowej Genevieve podczas rebelii, nikt nie widział go uśmiechniętego.

Krążył między kandydatkami, ignorując ich klejnoty i wymuszone ukłony.

A potem nagle się zatrzymał.

Spojrzał prosto na mnie.

Czułam, jak serce uderza mi o żebra.

Derek podszedł bliżej, wciągnął powietrze i zmarszczył brwi.

— Gdzie byłaś przed przybyciem do zamku? — zapytał.

— Na drodze, wasza wysokość.

— Z kim rozmawiałaś?

W sali zapadła cisza. Isabella uśmiechała się, przekonana, że za chwilę zostanę upokorzona.

— Z pewną staruszką. Jej wóz ugrzązł w rowie.

Twarz Dereka stężała.

— Co ci dała?

Moja dłoń odnalazła blaszkę w kieszeni. Wyjęłam ją powoli.

Król wziął srebro, otarł je kciukiem i zamarł. Pod warstwą brudu ukazał się znak: prywatna pieczęć królowej Genevieve.

Jego twarz straciła kolor.

— Powiedz mi — wyszeptał — gdzie znalazłaś tę kobietę?

Wtedy drzwi sali otworzyły się z hukiem, a do środka wszedł mężczyzna z mokrą skórzaną teczką, która wyglądała tak, jakby ktoś wyrwał ją z ognia. Podniósł rękę i powiedział…

CZĘŚĆ 2

— Wasza wysokość, nie możecie pozwolić jej odejść.

Mężczyzna zatrzymał się kilka kroków od podwyższenia. Znałam go. Radca Elias Vane od lat zarządzał królewskimi archiwami i był jednym z niewielu ludzi, którym Derek ufał.

Jego teczka ociekała wodą. Z jednego boku wystawał nadpalony skrawek papieru.

— Najpierw odpowie mi na pytanie — powiedział Derek, nie odrywając ode mnie wzroku. — Scarlett, gdzie dokładnie ją widziałaś?

— Przy starej drodze prowadzącej przez las. Jej wóz był w rowie.

— Czy powiedziała, kim jest?

— Nie.

— Czy wymieniła moje imię?

Pokręciłam głową.

— Tylko zapytała, czy idę na ceremonię.

Derek ścisnął srebrną blaszkę tak mocno, że pobielały mu knykcie. Na jego twarzy pojawiło się coś, czego wcześniej u niego nie widziałam. Nie gniew. Nadzieja, która bolała bardziej niż rozpacz.

— To niemożliwe — szepnął.

Isabella ruszyła do przodu, a obcasy jej butów stuknęły o marmur.

— Wasza wysokość, ta dziewczyna pracuje w moim domu. Z pewnością ukradła ten przedmiot z zamkowej kolekcji.

— Uważaj — powiedział Derek.

— Przecież każdy to widzi. Zjawiła się cała w błocie, a teraz nagle ma znak zaginionej królowej. To musi być sztuczka.

— Nie ukradłam go — odpowiedziałam.

— Więc skąd go masz?

— Dała mi go kobieta, której pani nie zatrzymała, kiedy jej wóz ugrzązł.

Uśmiech Isabelli zniknął.

Elias podszedł do nas i wyjął z teczki wilgotny arkusz. Papier pachniał dymem.

— Przed pół godziną spłonęła stara wieża obserwacyjna na północnej granicy — powiedział. — Strażnicy znaleźli tam ślady świeżego ogniska, lekarstwa i fragment mapy. Ktoś mieszkał w wieży od wielu tygodni.

— I co to ma wspólnego ze Scarlett? — zapytała Isabella.

Elias spojrzał na mnie.

— Na mapie zaznaczono drogę przez las. Tę samą, o której mówi.

W sali rozległ się pomruk.

Derek zszedł z podwyższenia. Zatrzymał się tak blisko, że czułam chłód bijący od jego płaszcza.

— Czy kobieta miała bliznę na dłoni? — zapytał.

Przypomniałam sobie, jak zaciskała moje palce. Na jej nadgarstku widziałam cienką, białą pręgę.

— Na lewej dłoni miała ślad po oparzeniu. Kształtem przypominał półksiężyc.

Derek zamknął oczy.

— Moja matka miała taki ślad — powiedział.

Nikt się nie poruszył.

Poczułam, jak zimno przechodzi mi po plecach. Staruszka z mokrym płaszczem, niezwykłą siłą i złotymi oczami nie była przypadkową wędrowniczką.

— Królowa Genevieve zginęła podczas rebelii — odezwała się Isabella. — Wszyscy to wiedzą.

— Nie znaleziono jej ciała — odparł Derek.

Isabella pobladła, ale szybko odzyskała pewność siebie.

— To nie znaczy, że żyje.

— Nie — powiedział Elias. — Ale znaczy, że nie wolno było zamknąć sprawy.

Derek skierował wzrok na mnie.

— Czy powiedziała ci coś jeszcze?

Przez chwilę milczałam. Wspomnienie jej spojrzenia wróciło z całą siłą.

— Powiedziała: „Kiedy nadejdzie właściwa chwila, zrozumiesz”.

Król odwrócił się do zebranych.

— Wszyscy opuścicie salę. Nikt nie opuszcza zamku bez mojej zgody.

— Nawet ja? — zapytała Isabella.

— Zwłaszcza ty.

Strażnicy zablokowali drzwi. Kobiety zaczęły szeptać, szaty szurały po posadzce, a płomień w najbliższej lampie trzaskał jak sucha gałąź.

Elias położył teczkę na stole.

— Jest jeszcze coś — powiedział. — Znalazłem to pod kamieniami wieży. Pieczęć na kopercie jest królewska, ale dokumentu nie sporządzono w zamku.

Derek spojrzał na niego ostro.

— Otworzyłeś ją?

— Nie. Czekałem na ciebie.

— Dlaczego?

Elias zacisnął usta.

— Bo nazwisko na kopercie należy do osoby, której śmierć ogłoszono osiem lat temu.

Poczułam, że kolana uginają się pode mną.

Derek odsunął krzesło. Usiadł przy stole, a obok niego stanęłam ja, w mokrej sukni i z błotem zaschniętym na dłoniach. Isabella pozostała przy filarze, obserwowana przez dwóch strażników.

Elias przeciął pieczęć krótkim nożem.

Wosk pękł z cichym trzaskiem.

Wyjął z teczki kopertę, położył ją przed królem i wsunął palec pod jej zamknięcie. Derek spojrzał na mnie, jakby bał się tego, co za chwilę zobaczy.

A potem koperta zaczęła się rozklejać…

CZĘŚĆ 3

— W środku jest list mojej matki — powiedział Derek.

Elias wyciągnął z koperty trzy cienkie kartki. Ich brzegi były nadpalone, lecz pismo pozostało czytelne. Papier drżał w jego dłoniach.

— Czytaj — rozkazał król.

Elias przełknął ślinę.

— „Jeśli ten list dotrze do Dereka, oznacza to, że nie zdołałam wrócić do zamku. Nie ufaj radzie. Rebelia nie wybuchła sama. Ktoś otworzył bramy i podmienił rozkazy straży”.

W sali słychać było tylko trzask ognia.

Isabella zrobiła krok w tył.

— To może być fałszerstwo — powiedziała.

Elias czytał dalej.

— „Osobą, która wydała pierwszy rozkaz, był lord Montgomery. Zrobił to, ponieważ odkryłam, że od lat sprzedaje informacje wrogim klanom. Jeśli zginę, jego rodzina będzie próbowała przejąć władzę przez małżeństwo Isabelli z Derekiem”.

Isabella pobladła.

— Mój ojciec nie żyje od sześciu lat.

— Ale nie umarł sześć lat temu — odpowiedział Elias. — Według tego listu zginął dopiero po podpisaniu umowy.

Derek wyrwał mu kartki.

— Co jeszcze?

Elias wskazał ostatni akapit.

— „Derek musi wiedzieć, że mam świadka. Dziewczynkę o imieniu Mara, córkę mojej pokojowej. Jej matka zginęła podczas ucieczki. Dziecko zostało przekazane rodzinie, która przyrzekła je chronić, lecz nie ufam już nikomu. Jeśli kiedyś odnajdziecie Marę, powiedzcie jej, że dług jej matki został spłacony”.

Nie rozumiałam, dlaczego wszyscy patrzą na mnie.

— To nie może być ja — powiedziałam.

Derek podniósł wzrok.

— Jak nazywała się twoja matka?

— Elara.

Elias pobladł.

— W aktach królowej wymieniono pokojową o tym imieniu.

— Moja matka nigdy nie pracowała w zamku — zaprzeczyłam. — Mówiła, że była tylko służącą w domu na południu.

— Bo musiała cię ukryć — powiedział Derek.

Wtedy spojrzał na srebrną blaszkę. Odwrócił ją i przesunął kciukiem po krawędzi. Z boku znajdowało się niewielkie wgłębienie. Wcisnął je.

Srebro rozsunęło się jak wieczko.

W środku ukryto maleńki, zwinięty pasek pergaminu.

Elias rozwinął go ostrożnie.

— Są tu dwa słowa — powiedział. — „Mara Elara”.

Świat zawirował.

Przypomniałam sobie noc śmierci matki. Jej drżące dłonie. Głos, który szeptał, żebym nigdy nie pokazywała nikomu małej blaszki noszonej na szyi, zanim zabrano ją do lombardu za długi.

— Dlaczego oddała ją tej kobiecie? — zapytałam.

Derek spojrzał na mnie, a jego oczy lśniły.

— Bo ta kobieta była moją matką.

Drzwi sali otworzyły się gwałtownie. Strażnik wbiegł do środka.

— Wasza wysokość, na północnej drodze znaleziono ślady wozu. Prowadzą do starej kaplicy.

Derek zerwał się z miejsca.

— Żyje?

— Nie wiemy. Ale ktoś zostawił tam ogień i świeże lekarstwa.

Isabella chwyciła się filara.

— To pułapka — szepnęła.

Derek obrócił się ku niej.

— Być może. Ale jeśli moja matka czeka tam od ośmiu lat, nie zostawię jej po raz drugi.

Elias wskazał jednak na list.

— Jest tu jeszcze dopisek, wasza wysokość. Na odwrocie.

Derek odwrócił kartkę. Przeczytał. Jego twarz stężała.

— Co tam jest? — zapytałam.

— „Ten, kto odnajdzie Marę, odziedziczy nie tylko prawdę, ale i dowód zdrady przechowywany w klasztorze pod ruinami”.

Isabella spojrzała na mnie z nagłą nienawiścią.

— Nie pozwolę, żeby służąca zniszczyła moją rodzinę.

Rzuciła się w stronę drzwi, lecz strażnicy ją zatrzymali.

Derek chwycił mój nadgarstek.

— Musisz zostać w zamku.

— Dlaczego?

— Bo jeśli moja matka naprawdę żyje, ktoś będzie chciał uciszyć jedyną osobę, która może doprowadzić do dowodu.

— Mnie?

— Ciebie.

W tej samej chwili z dziedzińca dobiegł krzyk. Potem drugi. Elias wybiegł na balkon i spojrzał w dół.

Na śniegu leżał królewski strażnik. Nad nim, przy bramie, stał człowiek w płaszczu z herbem rodu Montgomerych.

Derek ścisnął moją rękę.

— To już nie jest próba odnalezienia mojej matki — powiedział.

Z dołu dobiegł trzask otwieranej bramy.

A mężczyzna na dziedzińcu podniósł pochodnię i krzyknął, że pierwsza krew została już przelana…