CZĘŚĆ 4 — Mąż oznajmił, że po rozwodzie odda moje mieszkanie sobie i matce, lecz po mojej odpowiedzi jego pewność nagle zniknęła

CZĘŚĆ 4

— Niech nikt go nie zatrzymuje — powiedziała Wanda do telefonu. — Proszę tylko zamknąć drzwi i czekać na policję.

Siergiej zrobił krok w stronę wyjścia.

— Dokąd idziesz? — zapytałam.

— Muszę sprawdzić, co się dzieje.

— Nie. Musisz zaczekać.

Wanda stanęła między nim a drzwiami. Była niska, drobna i miała siwe włosy związane czarną spinką, ale w tamtej chwili Siergiej wyglądał przy niej jak przestraszony chłopak.

— Proszę się odsunąć — powiedział.

— Nie wyjdzie pan stąd, dopóki nie przyjedzie patrol.

— Nie ma pani prawa mnie zatrzymywać.

— A pan nie miał prawa podrabiać podpisu mojej klientki.

Tamara zaczęła płakać.

— Siergiej, co ty wynosisz z jej mieszkania?

— Nic, co miałoby znaczenie.

— Powiedziałeś, że to będzie nasze bezpieczeństwo.

— Powiedziałem, żebyś siedziała cicho!

Jego krzyk odbił się od ścian kancelarii. Mężczyzna w jasnym garniturze cofnął się i zaczął nerwowo przeglądać telefon.

Po dwunastu minutach przyjechała policja.

Dwóch funkcjonariuszy weszło do środka, poprosiło wszystkich o dokumenty i oddzielnie przesłuchało mnie, Siergieja oraz Tamarę. Powtórzyłam wszystko od początku: rozmowę w kuchni, fałszywe oświadczenie, nagranie i telefon od sąsiadki.

Siergiej próbował odzyskać kontrolę.

— To rodzinny konflikt — powiedział jednemu z policjantów. — Żona jest emocjonalna i chce się zemścić za rozwód.

— Czy to pański głos na nagraniu? — zapytał funkcjonariusz.

Siergiej zacisnął szczękę.

— Nie wiem. Nagranie można przerobić.

Wanda podłączyła nośnik do komputera i pokazała ciągły zapis wraz z datą oraz godziną. Dołączyła również nagranie z kamery na klatce schodowej, które przesłała jej sąsiadka.

Na ekranie pojawił się Siergiej wychodzący z mojego mieszkania z pudełkiem dokumentów pod pachą.

Tym razem nie odezwał się ani słowem.

Policjanci pojechali z nami do budynku. Była siedemnasta dziesięć, gdy otworzyłam drzwi własnym kluczem. W gabinecie panował bałagan. Szuflady były wysunięte, segregatory leżały na podłodze, a na biurku brakowało mojego aktu własności, potwierdzenia spłaty kredytu i starego notesu z zapisanymi płatnościami.

W pudełku znalezionym przy Siergieju były wszystkie te rzeczy.

Była też pieczątka z nazwą firmy, w której pracował jego znajomy.

Siergiej zobaczył ją na stole i nagle usiadł.

— To nie jest moje — powiedział.

— Zabrano to z pańskiego samochodu — odpowiedział policjant.

— Ktoś mi to podrzucił.

— A pański głos też ktoś podrzucił?

Siergiej spuścił wzrok.

Wtedy po raz pierwszy usłyszał własne słowa z nagrania w obecności obcych ludzi. Nie jako sprytny plan wypowiadany po cichu, ale jako dowód. Jego głos brzmiał zimno i obco.

„Podrobimy jej podpis, a potem powiemy, że sama zgodziła się na przekazanie mieszkania”.

Tamara zakryła twarz dłońmi.

Siergiej patrzył w podłogę.

— Ja tylko chciałem zabezpieczyć mamę — powiedział.

— Kosztem mojego życia — odpowiedziałam.

— Nie sądziłem, że pójdziesz aż tak daleko.

— To ty poszedłeś aż tak daleko.

Tej nocy Siergiej został zabrany na przesłuchanie, a Tamara pojechała do siostry. Mecenas Lewicka dopilnowała, by sąd wydał zakaz zbliżania się Siergieja do mieszkania. Następnego dnia wymieniłam zamki.

Kiedy robotnik odkręcał starą wkładkę, znalazłam na podłodze jedną rzecz: mój mosiężny brelok w kształcie domu. Musiał wypaść z kieszeni podczas szarpaniny. Podniosłam go i wytarłam z kurzu.

Przez wiele miesięcy mieszkanie nie przypominało mojego domu. W każdym skrzypnięciu drzwi słyszałam tamten nocny trzask. W każdym szelestem papieru wracało nagranie.

Rozwód został orzeczony po czterech miesiącach. Siergiej przyznał się do próby fałszowania dokumentów, ponieważ dowody były jednoznaczne. Nie trafił do więzienia, ale musiał zapłacić odszkodowanie, pokryć koszty postępowania i przez dwa lata nie mógł zbliżać się do mnie ani do mieszkania.

Tamara nie została bez dachu nad głową. Wynajęła mały pokój u swojej siostry, a ja co miesiąc przekazywałam jej niewielką kwotę na leki, dopóki nie znalazła stałego świadczenia. Nie robiłam tego dla Siergieja. Robiłam to dlatego, że nie chciałam, aby cudza wina zamieniła mnie w kogoś, kim nie byłam.

Sześć miesięcy później siedziałam z moją młodszą siostrą Olą na balkonie. Był październik. Na parapecie stała doniczka z rozmarynem, a z ulicy dochodził zapach mokrych liści.

— Nadal chcesz tu mieszkać? — zapytała Ola.

Spojrzałam na salon. Wymieniłam zasłony, przemalowałam ściany i wyniosłam wszystkie rzeczy Siergieja do kartonów.

— Tak.

— Nie boisz się?

— Czasami. Ale strach nie może być właścicielem mojego domu.

Ola uśmiechnęła się i podała mi rysunek swojej siedmioletniej córki, Zosi. Dziewczynka narysowała trzy pokoje, duże okno i kobietę stojącą przed drzwiami. Na drzwiach wisiał mały złoty domek.

— Powiedziała, że to ty — wyjaśniła Ola. — Ta pani, która wróciła do siebie.

Wróciłam do pracy na pełen etat. Zaczęłam prowadzić szkolenia dla młodszych technologów i po raz pierwszy od lat zapisałam się na kurs ceramiki. W soboty jeździłam tramwajem na drugi koniec miasta, kupowałam gorącą herbatę w papierowym kubku i wracałam z glinianymi naczyniami, które nigdy nie były idealne.

To mi wystarczało.

Pewnego grudniowego wieczoru, gdy za oknem spadł pierwszy śnieg, dostałam wiadomość od Siergieja.

„Chciałbym porozmawiać. Minęło dużo czasu. Zrozumiałem swoje błędy. Możemy zacząć od początku”.

Przeczytałam ją dwa razy.

Potem odpisałam:

„Nie chcę zaczynać od początku. Zaczęłam od siebie”.

Usunęłam wiadomość i odłożyłam telefon.

Na stole leżał mosiężny domek. Wygrawerowana data była już lekko starta, ale wciąż można było ją odczytać. Ta sama data, od której zaczęłam wszystko budować. Ta sama, którą ktoś próbował wymazać cudzym podpisem.

Wzięłam brelok do ręki i przypięłam go do nowych kluczy.

Tym razem nie brzęczał jak ostrzeżenie.

Brzmiał jak powrót do domu.