CZĘŚĆ 4 — Siostra odebrała mi trzeciego narzeczonego, lecz po ślubie z tajemniczym miliarderem jej uśmiech nagle zgasł

CZĘŚĆ 4

…Elias rozłączył się i natychmiast wybrał kolejny numer.

— Zablokujcie wszystkie rachunki Natalie. Natychmiast.

W jego głosie nie było już południowego uroku. Była w nim stal.

Mara sięgnęła po telefon.

— Nie mogę prowadzić tej sprawy dalej jako jej pełnomocniczka — powiedziała. — Jestem świadkiem i muszę złożyć własne zeznania.

— Wszyscy jesteśmy świadkami! — krzyknęła Brooke.

Agent stojący przy drzwiach spojrzał na nią spokojnie.

— Właśnie dlatego proszę odłożyć telefon.

Brooke nie odłożyła go.

Próbowała zadzwonić do Dylana.

Potem do matki.

Potem do bankiera, którego nazwisko zobaczyła w jednym z dokumentów.

Nikt nie odebrał.

Celeste stała przy kominku i powtarzała, że to nieporozumienie. Miała na sobie jedwabny szlafrok, a na ramionach narzuconą perłową chustę. Perły drżały przy każdym jej oddechu.

— Natalie, powiedz im, że to zemsta — rzuciła. — Powiedz, że zaaranżowałaś całe przedstawienie, bo byłaś zazdrosna.

— Zaaranżowałam spotkanie — odpowiedziałam. — Nie przelewy. Nie fałszywe spółki. Nie wasze rozmowy.

— Zniszczysz rodzinę.

— To nie ja ją zniszczyłam.

Brooke nagle podniosła głowę.

— Gdzie jest Julian?

— Nie ma żadnego Juliana — powiedział Elias. — Jestem Elias Mercer.

— Ożeniłam się z tobą!

— Tak.

— To małżeństwo jest nieważne!

— Pani podpisała dokumenty przy dwóch świadkach i notariuszu — odezwała się Mara. — Nieważność nie wymaże odpowiedzialności za to, co zrobiła pani wcześniej.

Brooke spojrzała na mnie, jakby dopiero teraz zrozumiała, że cała jej przewaga zniknęła.

— Ty to zaplanowałaś.

— Chciałam, żebyś poczuła, że tym razem to ty wybierasz. Niczego ci nie kazałam podpisywać.

— Wiedziałaś, że to pułapka!

— Wiedziałam, że po raz pierwszy nie sprawdzisz, kogo poślubiasz.

Agent zabrał jej telefon. Na ekranie wciąż widniała wiadomość do bankiera: „Przelej wszystko, zanim odkryją prawdę”.

Elias przeczytał ją na głos.

Brooke zamarła.

Słuchała własnych słów jak obcych. Jakby mówiła je inna kobieta, bezlitosna i głodna, której nie da się już zasłonić piękną sukienką ani łzami.

— Ja… chciałam tylko zabezpieczyć przyszłość — wyszeptała.

— Czyją? — zapytał Dylan.

Nie odpowiedziała.

W południe przewieziono ją i Celeste do osobnych pomieszczeń przesłuchań. Nie było kamer telewizyjnych ani tłumu gapiów. Tylko białe ściany, metalowe krzesła i papierowe kubki z wodą.

Tam Brooke po raz pierwszy usłyszała całość nagrania.

Jej własny głos opowiadał o każdym mężczyźnie, którego odebrała mi przez siedem lat.

„Natalie nie zasługuje na szczęście”.

„Jeśli coś kocha, wystarczy jej to zabrać”.

„Dylan będzie dobrym testem”.

Brooke zakryła uszy.

— Wyłączcie to!

— To pani głos — powiedział śledczy.

— Nie jestem taka.

— Nagranie uważa inaczej.

Wieczorem wróciłam do pustego mieszkania. Zamek zaciął się, jak zawsze, więc musiałam dwa razy przekręcić klucz. W środku pachniało kurzem i lawendą z saszetki, którą zawiesiłam w szafie jeszcze przed rozstaniem z Dylanem.

Na półce stało zdjęcie z naszego pierwszego wspólnego wyjazdu. Zabrał z niego swoją walizkę, płaszcz i nawet kubek z napisem „Najlepszy architekt”. Zostawił tylko fotografię.

Usiadłam na podłodze.

Bransoletka po babci leżała obok mnie. Jej mały zegarek kieszonkowy był porysowany, a wskazówki zatrzymały się na 21:14 — godzinie, o której Dylan dostał wiadomość od Brooke.

Przez lata myślałam, że ten dźwięk metalu o szkło oznacza strach.

Tego wieczoru oznaczał koniec.

Tydzień później sąd zamroził majątek Celeste i Brooke. Prokurator poinformował mnie, że dzięki dokumentom odzyskano większość pieniędzy należących do innych ofiar. Mój fundusz rodzinny ocalał, choć zniknęły trzy przelewy wykonane w noc ślubu.

Nie czułam triumfu.

Czułam zmęczenie.

Elias spotkał się ze mną w małej piekarni przy rzece. Nie miał już garnituru Juliana. Nosił zwykły szary sweter i wyglądał młodziej.

— Przepraszam — powiedział. — Wciągnąłem cię w coś niebezpiecznego.

— Ja wciągnęłam ciebie.

— Nie. Ty chciałaś, żeby siostra raz poczuła stratę. Nie wiedziałaś, że trafi na śledztwo federalne.

— A ty wiedziałeś, że małżeństwo będzie prawdziwe?

Pokręcił głową.

— Wiedziałem, że może być uznane za ważne. Ale nie zamierzałem pozwolić, byś została w to wmieszana.

— Brooke sama się wmieszała.

Elias spojrzał przez okno na wodę.

— To nie znaczy, że musisz ją nienawidzić.

— Nie nienawidzę jej. Po prostu nie będę już jej ratować.

Minęły trzy miesiące.

Przeprowadziłam się do Savannah i otworzyłam małe studio projektowe w budynku po dawnej drukarni. Rano podnosiłam metalowe żaluzje, parzyłam kawę i podlewałam paproć stojącą na parapecie. W południe rysowałam plany domów dla ludzi, którzy chcieli w nich spokojnie żyć.

Dylan napisał tylko raz.

„Nie oczekuję przebaczenia. Chciałem powiedzieć, że zostawiłem Brooke, zanim dowiedziałem się o pieniądzach. Tym razem odszedłem, bo zobaczyłem, kim była naprawdę”.

Odpisałam krótko.

„Mam nadzieję, że kiedyś nauczysz się sprawdzać, komu wierzysz”.

Nie wrócił.

Brooke otrzymała wyrok za oszustwa finansowe i współudział w praniu pieniędzy. Celeste zawarła ugodę, oddając znaczną część majątku poszkodowanym. Żadna z nich nie zadzwoniła do mnie po rozprawie.

Dopiero w grudniu, kiedy spadł pierwszy śnieg, dostałam wiadomość z nieznanego numeru.

„Natalie, możemy zacząć od nowa. Jestem twoją siostrą. Nikt nie zna mnie tak jak ty”.

Przeczytałam ją przy kuchennym stole.

Obok leżała kartka od sześcioletniej córki mojej przyjaciółki, która odwiedziła mnie tego dnia. Narysowała mój nowy dom: krzywe okna, wielkie słońce i kobietę stojącą przed drzwiami. Na jej nadgarstku dorysowała srebrne kółko.

— To zegarek, żebyś zawsze wiedziała, kiedy jesteś szczęśliwa — wyjaśniła.

Uśmiechnęłam się.

Potem usunęłam wiadomość Brooke.

Nie z gniewem.

Z ulgą.

Wieczorem wyszłam na ganek. Śnieg cicho osiadał na balustradzie. Podniosłam rękę i nacisnęłam kciukiem mały zegarek w bransoletce. Wskazówki znów działały. Naprawiłam je tydzień wcześniej, ale dopiero teraz naprawdę zaczęłam patrzeć na godzinę.

Nie czekałam już, aż ktoś wybierze mnie zamiast innej kobiety.

Nie musiałam.

Srebrny zegarek tykał w ciszy.

Tym razem odmierzał moje życie.