Siostra odebrała mi trzeciego narzeczonego, lecz po ślubie z tajemniczym miliarderem jej uśmiech nagle zgasł

— Gdybyś naprawdę go kochała, Natalie, nie pozwoliłabyś mi go tak łatwo zabrać — zaśmiała się Brooke, obracając na palcu czterokaratowy pierścionek nad rodzinnym stołem w Nashville.

Dylan siedział obok niej z miną człowieka, który właśnie podpisał umowę, ale nie przeczytał ostatniej strony. Jeszcze tydzień wcześniej klęczał przede mną w ogrodzie, trzymając pudełko z pierścionkiem mojej babci. Cztery lata związku zniknęły w jedną noc, kiedy Brooke przyszła do naszego mieszkania w czerwonej sukience i zaczęła śmiać się z jego żartów odrobinę za głośno.

To był trzeci raz.

Najpierw zabrała mi chłopaka z liceum. Potem mężczyznę, z którym studiowałam architekturę. Teraz Dylana. Brooke nie kochała ich naprawdę. Kochała moment, w którym widziała moje pękające serce.

Moja matka, Celeste, uniosła kieliszek.

— Nie patrz tak ponuro, Natalie. Twoja siostra po prostu ma w sobie coś wyjątkowego.

— Owszem — odpowiedziałam spokojnie. — Ma niezwykły talent do wybierania cudzych rzeczy.

Przy stole zapadła cisza. Brooke przestała obracać pierścionek.

Spodziewała się łez. Błagania. Sceny, którą mogłaby potem opowiedzieć wszystkim jako dowód mojej zazdrości. Dostała uśmiech.

— Gratuluję wam — powiedziałam. — A żeby udowodnić, że nie ma między nami złej krwi, zaproszę was w sobotę na galę charytatywną. Moja firma organizuje ją dla Juliana Sterlinga.

Dylan podniósł głowę.

— Tego Juliana Sterlinga?

— Właśnie tego.

Brooke pochyliła się nad stołem.

— Jest wolny?

— Bardzo. I podobno szuka kobiety, która potrafi dotrzymać mu kroku.

Jej oczy rozbłysły szybciej niż kryształowy żyrandol nad nami. Dylan patrzył na mnie z rosnącym niepokojem, ale Brooke już nie słuchała.

W sobotę o dziewiętnastej sala hotelu w centrum Nashville lśniła złotem, szkłem i drogimi perfumami. Miałam na sobie prostą czarną sukienkę, a przy nadgarstku nosiłam srebrną bransoletkę z małym zegarkiem kieszonkowym w środku — pamiątkę po babci. Zawsze stukała o kieliszek, kiedy byłam zdenerwowana.

Tego wieczoru stukała bez przerwy.

Julian Sterling pojawił się o dwudziestej. Wysoki, spokojny, ubrany w granatowy garnitur. Mówił z łagodnym południowym akcentem i patrzył na rozmówcę tak, jakby nie istniał nikt inny.

— Brooke, prawda? — zapytał, całując jej dłoń.

— Zależy, kto pyta.

— Człowiek, który właśnie przestał interesować się resztą sali.

Dylan odsunął się od niej.

Przez następne dwadzieścia minut Brooke śmiała się z każdego słowa Juliana. Kiedy wspomniał o domu w Aspen, przysunęła się bliżej. Kiedy powiedział, że jego samolot jest gotowy do wylotu w każdej chwili, zapomniała, że Dylan stoi obok.

O 21:14 telefon Dylana zawibrował. Spojrzał na ekran, potem na Brooke.

— Naprawdę robisz to tutaj?

— Nie dramatyzuj — odparła. — Po prostu znalazłam kogoś bardziej odpowiedniego.

Julian nie mrugnął.

Trzy tygodnie później Brooke pokazała wszystkim ośmiokaratowy szafir. Powiedziała, że Julian chce ślubu natychmiast, zanim media dowiedzą się o ich związku.

— Podpiszę wszystko — oznajmiła, machając pięciusetstronicową umową. — Wreszcie ktoś wie, jak traktować kobietę na moim poziomie.

— Przeczytałaś ją? — zapytałam.

— Natalie, nie każdy boi się własnego cienia.

Julian stał za nią z nieruchomą twarzą. Tylko jego palce zacisnęły się na srebrnej zapalniczce.

Wesele miało odbyć się następnego wieczoru w jego posiadłości. O północy zadzwonił do mnie telefon.

— Natalie — powiedział Julian cicho. — Ona podpisała.

— Co dokładnie?

Po drugiej stronie zapadła długa cisza.

— Przyjedź rano. I nie mów nikomu, kim naprawdę jestem.

Następnego dnia, w kancelarii pachnącej kawą i woskiem do drewnianych podłóg, Julian położył przede mną czarną teczkę. Jego dłoń przesunęła się ku metalowemu zapięciu, a ja zobaczyłam na wierzchu nazwisko, którego nie znałam…

CZĘŚĆ 2

…zobaczyłam nazwisko, którego nie znałam.

„Elias Mercer”.

— To nie jest Julian Sterling — powiedziałam.

— Nie — odparł. — Julian Sterling nie istnieje.

W kancelarii przy ulicy Broadway zegar wskazywał 8:07. Deszcz uderzał w wysokie okna, a metalowe zapięcie teczki odbijało blade światło. Poczułam, jak zimno przechodzi mi po plecach.

— Kim jesteś?

Elias wyjął z kieszeni skórzaną odznakę i położył ją obok mojej babcinej bransoletki.

— Prowadzę śledztwo w sprawie grupy, która wyłudza majątki od zamożnych ludzi. Brooke nie jest przypadkową oszustką. Ona i Celeste od lat wyszukują mężczyzn, rozkochują ich, a potem przejmują dostęp do ich pieniędzy.

— A Dylan?

— Był dla niej próbą generalną. Ty byłaś przeszkodą.

Zaśmiałam się krótko, choć wcale nie było mi do śmiechu.

— Chcesz mi wmówić, że moja siostra jest częścią przestępczej grupy?

— Nie muszę ci niczego wmawiać. Mam nagrania.

Otworzył laptop. Na ekranie pojawiła się Brooke w hotelowym pokoju. Siedziała przy toaletce i przeliczała pliki banknotów. Obok niej stała Celeste.

— Dylan nie ma dość pieniędzy — mówiła Brooke. — Ale Natalie ma udziały w firmie po ojcu.

Matka odparła:

— Najpierw pozbądź się narzeczonego. Potem zajmiemy się nią.

Zatrzymałam nagranie. Przez chwilę słyszałam tylko deszcz.

— Skąd to masz?

— Od miesięcy pracuję pod przykryciem. Wiedziałem, że Brooke zainteresuje się człowiekiem przedstawianym jako miliarder. Nie wiedziałem, że ty ją do mnie przyprowadzisz.

— To miała być zemsta.

— A stało się dowodem.

O 10:30 spotkałam się z Brooke w kawiarni przy dworcu. Miała na sobie biały kostium, a szafir na jej palcu odbijał światło tak ostro, że musiałam zmrużyć oczy.

— Julian zabiera mnie dziś do kaplicy — powiedziała. — Po ślubie zamieszkamy w jego domu nad jeziorem.

— Czytałaś umowę?

— Znowu to samo? Podpisałam ją. Jestem zabezpieczona na całe życie.

— A jeśli nie?

Brooke nachyliła się nad stolikiem.

— Wiesz, co jest twoim problemem? Zawsze chcesz być tą rozsądną. Mężczyźni nie kochają rozsądku. Kochają kobietę, przez którą tracą głowę.

— Dylan też?

Jej uśmiech stwardniał.

— Dylan był nudny. Po prostu ty byłaś zbyt nudna, żeby go zatrzymać.

Wstałam, zanim zobaczyła, że drżą mi dłonie.

Ślub rozpoczął się o 18:00 w przeszklonej kaplicy posiadłości Sterlinga. Celeste siedziała w pierwszym rzędzie i płakała z dumy. Dylan stał z tyłu, blady, jakby dopiero teraz zrozumiał, że uciekł z jednego kłamstwa prosto w następne.

Elias wypowiedział przysięgę spokojnie. Brooke mówiła głośno, z triumfem.

Po ceremonii prawniczka o imieniu Mara wręczyła Eliasowi małą kopertę.

— Jeśli podpisze dokumenty końcowe, procedura ruszy natychmiast — szepnęła.

Brooke podniosła kieliszek.

— Za moje nowe życie.

O 23:46, podczas przyjęcia, Elias podszedł do mnie.

— Ona chce otworzyć sejf jeszcze tej nocy.

— Dlaczego?

— Bo wierzy, że znajdzie tam aktywa. Tymczasem w sejfie jest coś, czego nie może zobaczyć nikt poza nią.

Nad ranem Brooke weszła do gabinetu, a Elias zamknął drzwi za nami. Mara położyła umowę na biurku. Brooke roześmiała się, ale dźwięk zabrzmiał nerwowo.

— Co to ma znaczyć?

Elias wyjął nożyczki i przeciął czarną wstążkę przywiązującą drugi dokument.

— Zanim otworzysz sejf, musisz usłyszeć prawdę o człowieku, którego właśnie poślubiłaś…

CZĘŚĆ 3

…Brooke cofnęła się o krok, a obcas jej srebrnego pantofla uderzył o marmurową posadzkę.

— Julian? — wyszeptała. — Powiedz jej, że to jakiś żart.

Elias wyjął z teczki paszport, odznakę i fotografię. Na zdjęciu miał tę samą twarz, lecz pod nazwiskiem Elias Mercer widniał dopisek: specjalny agent federalnego wydziału do walki z oszustwami finansowymi.

Brooke pobladła.

— Nie jesteś miliarderem.

— Nie — odpowiedział. — Jestem człowiekiem, który od ośmiu miesięcy zbiera dowody przeciwko tobie i Celeste.

— To niemożliwe.

Mara otworzyła umowę na zaznaczonej stronie.

— Pani Brooke podpisała małżeńską umowę majątkową, w której dobrowolnie przyjmuje odpowiedzialność za wszystkie zobowiązania spółek, rachunków i funduszy, do których uzyska dostęp po ślubie.

Brooke spojrzała na nią z niedowierzaniem.

— Przecież to miały być jego zobowiązania!

— Nie — powiedział Elias. — To były zobowiązania spółki kontrolowanej przez pańską matkę. Spółki używanej do prania pieniędzy i wyłudzania kredytów.

Celeste, która wbiegła do gabinetu chwilę wcześniej, zatrzymała się w drzwiach.

— Brooke, nie mów nic — syknęła.

— Ty wiedziałaś? — Brooke odwróciła się do niej. — Wiedziałaś, że on nie ma pieniędzy?

— Miałam cię ostrzec.

— Kiedy? Po tym, jak podpisałam wszystko?

Elias uruchomił nagranie. Z głośników popłynął głos Celeste z hotelowego pokoju.

„Jeśli Brooke przejmie dostęp do funduszu Natalie, zamkniemy długi w ciągu tygodnia”.

Następnie zabrzmiał głos Brooke.

„Natalie zawsze oddaje to, co jej zabiorę. Wystarczy, że uwierzy, iż znowu przegrała”.

Własne słowa uderzyły ją mocniej niż krzyk. Brooke zrobiła krok w tył i oparła się o stół.

— To zmanipulowane.

— Nagranie zostało zabezpieczone przez sąd — odparł Elias. — Tak samo jak dokumenty, przelewy i wiadomości z telefonu twojej matki.

Dylan pojawił się w progu. Patrzył na Brooke bez gniewu, tylko z czymś cięższym: rozczarowaniem.

— Mówiłaś, że to miłość — powiedział.

— Nie wtrącaj się!

— Przez cały czas byłem tylko kolejnym nazwiskiem na liście.

Poczułam, że bransoletka na moim nadgarstku przestała stukać. Dopiero wtedy zorientowałam się, że zacisnęłam dłoń tak mocno, iż metal wbił mi się w skórę.

— Natalie — powiedział Elias — potrzebuję jeszcze jednego podpisu. Twoje udziały były celem całej operacji. Bez twojego zeznania mogą twierdzić, że wszystko zaaranżowaliśmy.

Podpisałam.

O 6:12 rano agenci weszli do posiadłości. Celeste próbowała zadzwonić do bankiera, Brooke do prawnika, a Elias stał nieruchomo przy oknie.

Wtedy jego telefon zadzwonił.

Odebrał, słuchał przez kilka sekund i nagle zmienił wyraz twarzy.

— Co się stało? — zapytałam.

— To nie był tylko fundusz twojego ojca — odpowiedział. — Wczoraj wieczorem ktoś wykonał przelew z twojego konta.

— Kto?

Elias spojrzał na Brooke. Tym razem w jego oczach nie było udawanej czułości.

— Osoba, która znała twoje hasło. I która uciekła, zanim przyjechali agenci…