CZĘŚĆ 4

…Helena zakończyła rozmowę i odłożyła telefon.

— Bank zablokował rachunek — powiedziała. — Policja jest już w drodze.

Victor rozejrzał się po kancelarii. Na stole leżały dokumenty, zdjęcie z garażu i nagranie jego własnego głosu. Rita stała przy oknie, blada jak ściana.

— To nieporozumienie — powiedział Victor. — Ktoś użył mojego telefonu.

— Telefon był przy panu — odparła Helena.

— Sarah, powiedz im, że to niemożliwe.

Patrzyłam na jego dłonie. Jeszcze niedawno trzymały mnie za rękę przed operacją.

— Nie będę już mówiła za ciebie — odpowiedziałam.

Victor próbował zadzwonić do swojego adwokata. Nikt nie odebrał. Za drugim razem sekretarka przekazała mu, że kancelaria nie będzie go reprezentować z powodu konfliktu interesów i dowodów dotyczących oszustwa.

— Nie możecie mnie zostawić teraz! — krzyknął.

Helena zamknęła teczkę.

— To nie my pana zostawiamy. To pan przez lata odsuwał wszystkich, którzy mogli powiedzieć prawdę.

Policjanci weszli kilka minut później. Jeden z nich poprosił Victora o telefon. Drugi odczytał mu pouczenie.

Rita zaczęła płakać.

— Victor, powiedz im, że to był twój pomysł.

— Przestań!

— Obiecałeś, że pożar zatrze ślady!

W pomieszczeniu zapadła cisza.

Victor spojrzał na nią z niedowierzaniem, jakby dopiero teraz usłyszał własne kłamstwa wypowiedziane cudzym głosem.

Policjant włączył nagranie z garażu jeszcze raz.

— Jeszcze kilka tygodni i będzie gotowa podpisać wszystko — powiedział z głośnika Victor.

Jego twarz zrobiła się szara.

— To nie brzmi jak ja — wyszeptał.

— Ale to pan mówi — odpowiedziałam.

Wstałam ostrożnie. Blizna ciągnęła przy każdym ruchu, lecz tym razem nie prosiłam nikogo o pomoc.

Na zewnątrz padał drobny deszcz. Przed apteką stał radiowóz, a niebieskie światła odbijały się w kałużach. Victor wyprowadzono pierwszy. Rita szła za nim, bez płaszcza, z rozmazanym makijażem.

Nie poczułam radości.

Poczułam ulgę.

Domu nie dało się uratować. Biegły ustalił, że pożar został wzniecony celowo, a firma ubezpieczeniowa odmówiła wypłaty odszkodowania Victorowi i Ricie. Dom należał wyłącznie do mnie, lecz jego wartość pokryła koszty odbudowy oraz długi, które Victor ukrywał przede mną.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Prezeska wspólnoty ukarała mnie za parkowanie na zawrotce, lecz po moim pytaniu o własność asfaltu nagle pobladła

Najbardziej bolało mnie nie to, że spłonęły ściany.

Bolało, że przez dwadzieścia dwa lata wierzyłam, iż były naszym wspólnym życiem.

Tydzień później wróciłam na pogorzelisko z Teresą. Wśród popiołu znalazłyśmy metalową ramkę po fotografii ślubnej i mały kawałek stopionej klamki z drzwi wejściowych.

Teresa podała mi go ostrożnie.

— Chcesz to zatrzymać?

— Nie.

Położyłam go na ziemi.

— Nie chcę już nosić tego domu w kieszeni.

Znalazłam natomiast mosiężny dzwoneczek. Miałam go przy sobie tamtej nocy, kiedy dom płonął. Był poczerniały, ale nienaruszony. Potarłam go rękawem i usłyszałam ciche, czyste brzęknięcie.

— Widzisz? — powiedziała Teresa.

— Co?

— Nie wszystko się spaliło.

Trzy miesiące później wynajęłam niewielkie mieszkanie w Salem, niedaleko morza. Miało jedno piętro, wąski balkon i kuchnię tak małą, że dwie osoby nie mogły w niej swobodnie minąć się przy zlewie.

Było idealne.

Rano chodziłam na rehabilitację. Po południu pomagałam w bibliotece dla dzieci. W każdy czwartek prowadziłam zajęcia z czytania dla pierwszoklasistów.

Na biurku postawiłam mosiężny dzwoneczek.

Dzieci uwielbiały, kiedy nim dzwoniłam na koniec zajęć.

— Jeszcze jedną stronę! — prosiły.

— Jutro — odpowiadałam.

Pewnego listopadowego popołudnia mała dziewczynka o imieniu Lucy narysowała dla mnie dom. Był krzywy, miał czerwony dach i ogromne żółte okna.

— To pani nowy dom — powiedziała.

— A kto w nim mieszka?

Lucy zastanowiła się.

— Pani. I ktoś, kto panią lubi.

Przyjęłam rysunek i poczułam pieczenie pod powiekami.

— To bardzo dużo miejsca — powiedziałam.

— Bo pani nie jest meblem — odparła z pełną powagą.