Mój mąż publicznie mnie pocałował, choć przez miesiące traktował jak obcą — wtedy za oknem padł strzał, a jego twarz stężała

Kiedy kula przebiła okno sali balowej, Mateo Viscanti pocałował mnie na oczach czterdziestu świadków, jakby właśnie ogłaszał światu, że należę do niego.

Jeszcze sekundę wcześniej jego dłoń spoczywała na moim karku, a ja słyszałam przy uchu zimny rozkaz:

— Zagraj moją narzeczoną albo zginiesz.

Potem jego usta dotknęły moich.

Pachniał dymem, drogimi perfumami i czymś ciepłym, czego nie powinno być między nami. Od ośmiu miesięcy był moim mężem tylko na papierze. W rezydencji Viscantich mijaliśmy się przy śniadaniu, podczas kolacji siedział naprzeciwko mnie jak obcy człowiek, a każdą próbę rozmowy ucinał jednym spojrzeniem.

Nigdy mnie nie dotknął.

A teraz przyciągnął mnie do siebie tak, że poczułam twarde mięśnie jego ramienia pod elegancką marynarką. Za plecami miałam Enza, przed sobą policję, a na marmurowej posadzce leżało czterech napastników. Białe róże, które zamówiłam za własne pieniądze, drżały w wysokich szklanych wazonach. Jeden z nich pękł, a woda spływała po dywanie jak cienka, przejrzysta strużka krwi.

— Ona jest ze mną — powiedział Mateo do kapitana Harrisa.

— Pana żona? — zapytał policjant.

Mateo nie odwrócił wzroku ode mnie.

— Moja narzeczona.

Kłamstwo zabrzmiało tak naturalnie, że przez chwilę sama chciałam w nie uwierzyć.

Gdy policja wyprowadziła rannych gości bocznym wyjściem, Mateo nie puścił mojej ręki. W samochodzie siedziałam przyciśnięta do drzwi, a on patrzył przez przyciemnione okno na migające światła radiowozów.

— Co to było? — zapytałam.

— Ratowanie ci życia.

— Przez pocałowanie mnie?

Jego szczęka napięła się.

— Arthur chciał, żeby wszyscy uznali cię za przypadkowego świadka. Teraz każdy człowiek w mieście wie, że jesteś pod moją ochroną.

Arthur Pendleton. Najwierniejszy doradca Mateo, człowiek o łagodnym głosie i uśmiechu urzędnika, kilka minut wcześniej kopnął broń napastnika w stronę jego ręki. Widziałam to. Mateo również musiał to zauważyć, bo kiedy Arthur zasugerował, żeby „zająć się mną po cichu”, jego twarz na moment stwardniała.

— A jeśli nie chcę twojej ochrony? — spytałam.

— Wtedy umrzesz przed świtem.

Samochód zatrzymał się o pierwszej czterdzieści siedem przed rezydencją. Na schodach paliły się lampy, lecz w całym domu panowała cisza. Mateo wysiadł pierwszy i podał mi rękę. Nie przyjęłam jej.

— Nie jestem twoją własnością.

— Wiem.

To krótkie słowo zabrzmiało dziwnie szczerze.

W sypialni czekała na mnie otwarta szafa, przygotowana walizka i długa, granatowa suknia rzucona na fotel. Na jej pasku wisiała moja mała broszka w kształcie kompasu, odziedziczona po matce. Zawsze przypinałam ją do marynarki podczas ważnych wydarzeń. Teraz ktoś odpiął ją z mojego ubrania i położył na poduszce.

Mateo zamknął drzwi.

— Dziś śpisz obok mnie.

— To kolejny rozkaz?

Podszedł do szuflady, wyjął cienką czarną teczkę i położył ją na stole.

— Nie. To jedyna noc, kiedy mogę ci powiedzieć prawdę.

Jego palce dotknęły metalowego zapięcia. W tej samej chwili na korytarzu rozległy się trzy szybkie uderzenia, a potem głos Arthura:

— Szefie, musisz to zobaczyć. Natychmiast.

Mateo spojrzał na mnie, jakby podjął decyzję, od której zależało więcej niż nasze życie. Sięgnął do teczki i zaczął ją otwierać…

CZĘŚĆ 2

Zatrzask odskoczył z cichym kliknięciem, które w nocnej ciszy zabrzmiało głośniej niż wystrzał.

Mateo nie zdążył wyjąć zawartości. Drzwi otworzyły się bez pukania i Arthur wszedł do pokoju z twarzą spokojną jak zawsze. Tylko jego lewa dłoń zdradzała napięcie. Zaciskał ją tak mocno, że pobielały mu knykcie.

— Powiedziałem, że to pilne — oznajmił.

— A ja powiedziałem, że masz czekać — odparł Mateo.

Arthur zerknął na mnie.

— Kapitan Harris chce ponownie przesłuchać Genevieve. Twierdzi, że widziała twarz jednego z napastników.

— Nie wychodzę — powiedziałam.

Arthur uśmiechnął się bez cienia ciepła.

— Pani nie ma wyboru.

Mateo stanął między nami.

— Od tej chwili każdy, kto chce z nią rozmawiać, najpierw rozmawia ze mną.

— To utrudni śledztwo.

— Nie bardziej niż martwy świadek.

Arthur przestał się uśmiechać. Przez kilka sekund patrzyli na siebie w milczeniu. Ja zaś zauważyłam na mankiecie Arthura drobny biały płatek róży. Ten sam, który widziałam przy ciele pierwszego napastnika. Poczułam, jak skóra na karku napina mi się pod włosami.

— Widziałeś coś na sali? — zapytałam.

Arthur odwrócił głowę.

— Wszyscy widzieliśmy chaos.

— Ja widziałam, jak kopnąłeś broń.

Powietrze zgęstniało.

Mateo nawet nie drgnął, ale jego spojrzenie przesunęło się na lewą nogę Arthura.

— Wyjdź — powiedział.

— Szefie, ona próbuje nas skłócić.

— Wyjdź, zanim każę Enzowi cię wynieść.

Arthur odszedł, zamykając drzwi z przesadną ostrożnością. Dopiero wtedy Mateo wypuścił powietrze.

— Dlaczego go nie aresztujesz? — spytałam.

— Bo nie mam dowodu.

— A teczka?

— To nie jest jeszcze dowód. To ostrzeżenie.

Wziął ją ze stołu i podał mi. W środku znalazłam zdjęcia. Na pierwszym stałam przed domem fundacji, na drugim wychodziłam z kwiaciarni, na trzecim spałam w samochodzie podczas podróży służbowej. Na każdym ujęciu w prawym dolnym rogu widniała ta sama mała czarna kropka, znak celownika.

Zrobiło mi się zimno.

— Od kiedy mnie śledzą?

— Od dnia naszego ślubu.

— A ty wiedziałeś?

— Wiedziałem, że ktoś cię obserwuje. Nie wiedziałem, komu ufam.

Zaśmiałam się krótko, bez radości.

— Przez osiem miesięcy traktowałeś mnie jak powietrze, żeby mnie chronić?

— Gdybym okazał ci uczucia, Arthur zrozumiałby, że jesteś ważna.

— A teraz wszyscy widzieli, jak mnie całujesz.

— Teraz musi uwierzyć, że zrobiłem to z desperacji. Że boję się cię stracić.

— A ty się boisz?

Mateo spojrzał na mnie. Po raz pierwszy nie wyglądał jak człowiek, który kontroluje całe pomieszczenie. Wyglądał jak mężczyzna stojący nad przepaścią.

— Bardziej, niż powinienem.

Na dole trzasnęły drzwi. Enzo krzyknął coś do strażników. Mateo natychmiast sięgnął po broń ukrytą pod marynarką.

— Zostań tutaj.

— Nie.

— Genevieve.

— Przez osiem miesięcy kazałeś mi milczeć. Teraz idę z tobą.

Nie odpowiedział. Wcisnął mi do dłoni broszkę w kształcie kompasu.

— Trzymaj ją przy sobie.

— Dlaczego?

— Bo twoja matka zostawiła ją nie tobie, tylko mnie. Wraz z wiadomością.

Poczułam, jak metal wbija mi się w skórę.

— Co napisała?

Mateo otworzył teczkę ponownie, lecz tym razem w środku nie było zdjęć. Wyjął małą kartę pamięci i podniósł ją pod światło.

— Napisała, że jeśli kiedykolwiek umrze, mam sprawdzić, czy Arthur Pendleton naprawdę jest tym, za kogo się podaje.

W tym momencie zgasły wszystkie światła w domu. Z korytarza dobiegł krzyk Enza, potem głuchy huk. Mateo pchnął mnie za ciężką szafę i odbezpieczył broń.

W ciemności ktoś wszedł do pokoju.

Usłyszałam spokojny głos Arthura:

— Mateo, nie musisz już jej chronić. Ona właśnie dowiedziała się, kim jesteś…

CZĘŚĆ 3

— Kim on jest? — wyszeptałam.

Arthur zapalił lampę stojącą przy drzwiach. Światło przecięło ciemność i zatrzymało się na jego dłoni. Trzymał pistolet, ale nie celował w Mateo. Celował we mnie.

Mateo stał przede mną, osłaniając mnie własnym ciałem.

— Opuść broń, Arthur — powiedział.

— Zawsze byłeś zbyt sentymentalny.

— A ty zawsze mówiłeś za dużo, kiedy się bałeś.

Na korytarzu pojawił się Enzo z rozciętym czołem. Za nim dwóch strażników prowadziło kapitana Harrisa. Policjant miał związane ręce, lecz w oczach wciąż zachowywał czujność.

— Znaleźliśmy go w piwnicy — wyjaśnił Enzo. — Przy generatorze.

Arthur roześmiał się cicho.

— Naprawdę sądzicie, że jedna karta pamięci coś zmieni?

Mateo podniósł telefon. Na ekranie pojawił się obraz z sali balowej. Nagranie pochodziło z małej kamery ukrytej w broszce Genevieve. Widziałam siebie stojącą przy wejściu, Arthura podchodzącego do napastnika, a potem jego but, który kopnął broń pod rękę zabójcy.

Usłyszeliśmy również jego głos.

— Kiedy padnie pierwszy strzał, celujcie w ludzi przy scenie. Mateo ma przeżyć wystarczająco długo, żeby podpisać dokumenty.

Moje serce zamarło.

Harris spojrzał na Arthura.

— Dokumenty dotyczące przejęcia całej organizacji Viscantich?

— Nie masz pojęcia, o czym mówisz — syknął Arthur.

Mateo odwrócił się do mnie.

— Teraz już wiesz. Arthur zorganizował zamach, kupił ludzi w policji i od miesięcy próbował zmusić mnie do przekazania mu interesów. Twoja matka odkryła jego plan. Zanim zginęła, wysłała mi broszkę i wiadomość.

— Dlaczego nic mi nie powiedziałeś? — zapytałam.

— Bo nie wiedziałem, czy możesz być częścią jego planu.

— Byłam twoją żoną.

— Byłaś jedyną osobą, której nie mogłem stracić.

Jego głos pękł na ostatnim słowie. Ledwie słyszalnie, ale wszyscy to usłyszeli.

Arthur zaczął się cofać.

— Ona cię wykorzysta. Tak jak jej matka.

— Moja matka ci ufała — powiedziałam. — Do chwili, kiedy znalazła rachunki za broń.

Wyjęłam z teczki plik dokumentów. Mateo spojrzał na mnie z zaskoczeniem.

— Skąd to masz?

— Z twojego sejfu. Znalazłam je trzy tygodnie temu. Nie rozumiałam wtedy, co oznaczają.

Harris skinął na swoich ludzi.

— Arthur Pendleton, jesteś zatrzymany pod zarzutem zorganizowania zamachu, zabójstwa i korupcji.

Arthur nagle uniósł broń. Enzo ruszył pierwszy, ale Mateo był szybszy. Jednym uderzeniem wytrącił pistolet, a Harris powalił Arthura na podłogę. Metal kajdanek zabrzęczał w ciszy.

Arthur spojrzał na mnie.

— Myślisz, że teraz jesteś wolna? Mateo nie pozwoli ci odejść.

Mateo nie odpowiedział.

To ja uklękłam przy Arthurze.

— Nie muszę od niego uciekać, żeby odejść od ciebie.

Kiedy wyprowadzano go z pokoju, Mateo pozostał przy oknie. Za szybą świtało nad Manhattanem. Pierwsze światło dotknęło jego twarzy, odsłaniając zmęczenie, którego nigdy wcześniej nie widziałam.

— Mogłaś zginąć — powiedział.

— Ty też.

— Chciałem, żebyś znienawidziła mnie na tyle, by trzymać się z daleka.

— Udało ci się.

Drgnął.

— A jednak zostałaś.

— Bo pocałowałeś mnie przed całym światem, zanim zapytałeś, czego chcę.

— Masz rację.

To było pierwsze przeproszenie, jakie od niego usłyszałam.

Nagle telefon Harrisa zadzwonił. Policjant odebrał, słuchał kilka sekund, po czym spojrzał na Mateo.

— Mamy problem. W samochodzie Arthura znaleziono drugi telefon. Przed chwilą wysłano z niego wiadomość do kogoś, kto od miesięcy finansował zamachy.

— Do kogo? — zapytałam.

Harris zacisnął usta.

— Do osoby, która właśnie opuściła granice kraju. I zostawiła instrukcję dotyczącą pani…