Szef kazał mi zacząć randkować, lecz gdy zobaczył kwiaty od pierwszego mężczyzny, jego spokojna twarz nagle stężała

O dziewiątej siedemnaście rano mój szef wyrwał kartkę z bukietu, zanim zdążyłam przeczytać ją sama, a potem zbladł na widok jednego imienia.

Stałam przy biurku z dwoma kubkami kawy, kiedy Dominic Russo odłożył wiadomość na moje klawiaturze. Bukiet zajmował prawie całą powierzchnię blatu: białe róże, ciemnoczerwone tulipany i gałązki eukaliptusa pachnące tak intensywnie, że recepcjonistka kichnęła trzy razy. Wśród łodyg tkwiła mała kremowa koperta przewiązana miedzianym sznurkiem.

— To chyba moje — powiedziałam.

Dominic spojrzał na mnie, jakby właśnie przyłapał mnie na kradzieży rodzinnej fortuny.

— Wyglądają przesadnie.

— Kwiaty rzadko są przesadą, jeśli ktoś chce zrobić mi przyjemność.

— Kto je przysłał?

Otworzyłam kopertę. Na kartce widniało jedno zdanie: „Kolacja o ósmej. Nie mogę się doczekać. Ethan”. Uśmiechnęłam się, zanim zdołałam się powstrzymać.

Dominic zauważył ten uśmiech. Oczywiście, że zauważył. Przez pięć lat potrafił dostrzec, kiedy zmieniłam odcień szminki, choć nigdy nie komentował żadnego szczegółu.

— Ethan? — zapytał.

— Tak.

— Od kiedy go znasz?

— Wystarczająco długo.

— Czym się zajmuje?

— Czy to rozmowa towarzyska, czy przesłuchanie przed pierwszym spotkaniem?

Jego palce zacisnęły się na krawędzi mojego biurka. Miał na sobie czarną koszulę, a srebrny zegarek odbijał światło z ogromnych okien. Ten zegarek dostał od ojca w dniu, kiedy przejął rodzinny interes. Wiedziałam, że nigdy go nie zdejmuje.

— Pytałem tylko — odparł.

— Ty nigdy nie pytasz tylko.

Odwróciłam się do kalendarza, chociaż serce waliło mi tak mocno, że słyszałam je pod szumem klimatyzacji. Trzy tygodnie wcześniej Dominic znalazł mnie w biurze po północy, z zimną pizzą i dwudziestoma siedmioma nieprzeczytanymi wiadomościami na ekranie.

— Musisz zacząć żyć poza tą firmą — powiedział wtedy.

— To rozkaz?

— Rada.

— Od człowieka, który pracuje po szesnaście godzin?

— Właśnie dlatego ją daję.

Posłuchałam. Ethan pojawił się na spotkaniu z przyjaciółmi, przyniósł mi herbatę jaśminową, bo zapamiętał, że nie piję kawy po południu, i nie przestraszył się, kiedy odwołałam pierwszą kolację z powodu telefonu od Dominica.

Teraz Dominic patrzył na kwiaty, jakby były ostrzeżeniem.

— Masz dziś kolację z grupą Morettich — powiedział.

— O siódmej. Z tobą.

— Odwołasz ją.

— Nie.

W biurze zapadła cisza. Za szklaną ścianą ktoś upuścił segregator, a metalowe pierścienie zabrzęczały o podłogę.

Dominic pochylił się nade mną.

— Naomi, nie wiesz, z kim się spotykasz.

— A ty wiesz?

Przez sekundę zobaczyłam coś, czego nie powinno być na jego twarzy. Strach. Nie zazdrość. Strach.

Potem się wyprostował.

— O ósmej przyślę po ciebie samochód.

— Nie potrzebuję twojego kierowcy.

— To nie była propozycja.

— W takim razie moja odpowiedź też nie jest propozycją.

Wyszedł, zostawiając za sobą zapach cedru i napięcie cięższe od bukietu. Dopiero gdy drzwi jego gabinetu się zamknęły, zauważyłam, że kremowa koperta nie leży już na biurku.

Dominic zabrał ją ze sobą.

O siedemnastej czterdzieści pięć znalazłam ją na swoim krześle. Była rozcięta, choć wcześniej pozostawiłam ją nietkniętą. W środku znajdowała się druga kartka, której nie napisał Ethan. Jedno zdanie, nakreślone drukowanymi literami: „Nie jedź dziś z nim”.

W tej samej chwili telefon zadzwonił. Numer był zastrzeżony.

— Słucham?

Po drugiej stronie odezwał się męski głos.

— Jeśli chcesz, żeby Dominic przeżył noc, przywieź mu to, co ukrywasz w sejfie.

Zamarłam. Wtedy klamka mojego gabinetu zaczęła powoli opadać, a pod drzwiami pojawił się cień człowieka, którego nie powinno być w naszej siedzibie…

CZĘŚĆ 2

Klamka opadła do końca, a drzwi otworzyły się na tyle, że zobaczyłam czubek mokrego czarnego buta. W dłoni trzymałam telefon, lecz nie miałam pojęcia, czy powinnam dalej udawać spokój, czy krzyczeć.

— Naomi — odezwał się Dominic zza szklanej ściany.

Człowiek wszedł do środka. Nie znałam go, ale jego twarz widziałam wcześniej na fotografii z akt, które Dominic kazał mi zniszczyć dwa lata temu. Mężczyzna nazywał się Marco Valli. Oficjalnie był właścicielem firmy przewozowej. Nieoficjalnie pracował dla Vittoria Russo, wuja Dominica i człowieka, przed którym nawet policjanci mówili ciszej.

Marco zamknął drzwi.

— Gdzie jest pamięć? — zapytał.

— Nie wiem, o czym mówisz.

Uśmiechnął się, ale jego uśmiech nie dotarł do oczu. Na mankiecie miał kroplę deszczu, która powoli spływała po białej tkaninie.

— To nie jest dobra chwila na kłamstwa.

— W takim razie powinieneś porozmawiać z kimś, kto lubi prawdę.

— Lubię prawdę. Szczególnie kiedy można ją komuś wyjąć z głowy.

Drzwi za nim otworzyły się gwałtownie. Dominic wszedł bez marynarki, z telefonem przy uchu. Dwóch ochroniarzy zatrzymało się na korytarzu, lecz on uniósł rękę.

— Wyjdźcie.

— Panie Russo — zaczął jeden z nich.

— Powiedziałem: wyjdźcie.

Marco cofnął się o krok.

— Nie powinieneś był jej zatrudniać — rzucił. — Zbyt dużo widzi.

Dominic stanął między nami.

— Wyjdź z mojego budynku.

— Twój wuj chce tylko odzyskać własność.

— Vittorio nie ma tu żadnej własności.

— Ma ludzi. To wystarczy.

Poczułam chłód w dłoniach. W sejfie, za obrazem przedstawiającym port w Neapolu, znajdowała się mała karta pamięci. Przechowywałam ją od jedenastu dni. Zawierała nagranie rozmowy, której nie powinnam była usłyszeć, oraz skany przelewów z kont należących do Vittoria. Nie wiedziałam, czy Dominic o tym wie.

Wiedziałam tylko, że ktoś zaczął zabijać świadków.

Marco spojrzał na mnie.

— Masz dziesięć minut.

Dominic chwycił go za kołnierz i przycisnął do drzwi. Metalowa klamka uderzyła o drewno.

— Dotknij jej jeszcze raz, a nie będziesz miał dokąd wrócić.

— Widzisz? — Marco syknął. — Właśnie przez to wszystko się skończy. Zaczynasz czuć.

Dominic puścił go tak nagle, że tamten zachwiał się na nogach.

— Wynoś się.

Marco odszedł, ale zanim zniknął za zakrętem, rzucił mi spojrzenie, które zostawiło w brzuchu ciężki kamień.

— Ethan nie przyjdzie dziś na kolację.

Drzwi zatrzasnęły się za nim.

— Co to znaczy? — zapytałam.

Dominic nie odpowiedział. Podszedł do okna. Na ulicy jego kierowca stał przy czarnym samochodzie, a deszcz rozmazywał światła miasta na mokrym asfalcie.

— Gdzie jest Ethan? — powtórzyłam.

— Nie wiem.

— Kłamiesz.

Odwrócił się. Po raz pierwszy od pięciu lat wyglądał jak człowiek, który nie ma gotowej odpowiedzi.

— Zadzwonił do mnie godzinę temu. Powiedział, że jeśli nie przestanę cię chronić, ktoś zginie.

— Chronić mnie przed czym?

Dominic spojrzał na obraz z portem.

— Naomi, co jest w twoim sejfie?

Serce uderzyło mi aż pod gardło. Nie zdążyłam odpowiedzieć, bo na biurku zawibrował telefon Dominica. Numer należał do Ethana.

Dominic włączył głośnik.

— Ethan?

Najpierw usłyszeliśmy trzaski. Potem jego urywany oddech.

— Nie ufaj Dominicowi — wyszeptał Ethan. — To on podpisał dokument, który zniszczy twoją rodzinę.

Połączenie się urwało.

Patrzyłam na Dominica, a on patrzył na mnie. W jego dłoni pojawił się klucz do sejfu.

— Jeśli chcesz znać prawdę — powiedział — musisz zobaczyć, co ukryłaś przede mną.

Przekręcił klucz, lecz zanim drzwiczki się otworzyły, z korytarza dobiegł odgłos odbezpieczanej broni…

CZĘŚĆ 3

Odgłos odbezpieczanej broni sprawił, że Dominic pchnął mnie za ciężki stół konferencyjny. Jego zegarek uderzył o blat, a metal zabrzęczał w ciszy.

— Nie ruszaj się — powiedział.

— To moja firma.

— W tej chwili to pułapka.

Zgasło światło. Rozległy się dwa tępe uderzenia, krótki krzyk ochroniarza i trzask drzwi przeciwpożarowych. Dominic poruszał się po ciemku bez wahania. Po minucie wrócił z rozciętym łukiem brwiowym i kluczykiem zaciśniętym w dłoni.

— Kto to był?

— Ludzie Vittoria.

— A Ethan?

— Nadal nie wiem.

— Wiesz więcej, niż mówisz.

Nie zaprzeczył. Zamiast tego podszedł do obrazu. Wyjął kartę pamięci z sejfu, położył ją na stole i spojrzał na mnie.

— Znalazłaś ją w archiwum?

— Tak.

— Dlaczego mi nie powiedziałaś?

— Bo na pierwszym nagraniu usłyszałam twoje nazwisko.

Jego twarz stwardniała.

— Włącz ją.

Podłączyłam kartę do laptopa. W głośnikach zaszumiała klimatyzacja, potem rozległ się głos Vittoria.

— Podpis Dominica jest na przelewach. Jeśli śledczy zapytają, powiemy, że działał sam.

Drugi głos należał do Marco.

— A sekretarka?

— Naomi znajdzie dokumenty, zanim zdążymy je usunąć. Trzeba ją przestraszyć. Jeśli nadal będzie milczeć, zniknie jak pozostali.

Na ekranie pojawił się skan umowy. Podpis Dominica widniał na dole, lecz pod nim znajdowała się odręczna adnotacja: „Podpis uzyskany pod groźbą. Kopia dla prokuratury”.

Dominic zamknął oczy.

— To nie mój podpis na zleceniu przelewów — powiedział.

— Wygląda dokładnie jak twój.

— Bo Vittorio zmusił mnie do podpisania pustych stron, kiedy ojciec leżał w szpitalu. Powiedział, że jeśli odmówię, zabije moją matkę. Później wykorzystał dokumenty do prania pieniędzy.

— Dlaczego nic nie powiedziałeś?

— Bo próbowałem zebrać dowody, zanim go zaatakuję. Przez lata udawałem, że jestem jego człowiekiem.

— A ja?

Podszedł bliżej. Krew spływała mu po skroni.

— Ty byłaś jedyną osobą, której nie potrafiłem narazić.

— Dlatego kazałeś mi randkować?

Głos mu się załamał.

— Kazałem ci znaleźć kogoś, bo myślałem, że przy nim będziesz bezpieczna. Myślałem, że jeśli przestaniesz patrzeć na mnie, odejdziesz, zanim Vittorio zrozumie, jak bardzo cię potrzebuję.

Roześmiałam się bez radości.

— A kiedy pojawił się Ethan?

— Przestraszyłem się.

— To było widać.

Nagle laptop wydał sygnał. Na ekranie pojawiła się nowa wiadomość z nieznanego adresu. Dołączono zdjęcie. Ethan siedział związany na krześle w pustym magazynie, a za nim wisiał znak starej przędzalni należącej do Vittoria.

Pod zdjęciem widniały słowa: „Przynieś kartę sam. Północ. Jeśli przyprowadzisz policję, chłopak umrze”.

Dominic chwycił kurtkę.

— Jadę z tobą — powiedziałam.

— Nie.

— To moje dowody i mój przyjaciel.

— To wojna, Naomi.

— Nie. To konsekwencje twojej rodziny.

Przez chwilę patrzył na mnie tak, jakby chciał mnie zamknąć w sejfie razem z kartą. Potem podał mi pistolet, którego nie chciałam przyjąć.

— Nie umiem obiecać, że wrócimy bez walki.

— Ja nie umiem obiecać, że pozwolę ci zginąć samemu.

O północy weszliśmy do przędzalni. Ethan był przywiązany, lecz żył. Vittorio stał obok niego, opierając dłoń na lasce z hebanową gałką.

— Mój drogi Dominic — powiedział. — Wreszcie przyniosłeś mi wszystko, czego potrzebuję.

Za jego plecami zapaliły się reflektory. Nie byliśmy sami.

A wtedy mój telefon zawibrował po raz drugi. Wiadomość pochodziła od prokurator Anny Zielińskiej: „Naomi, nie oddawaj karty. Mamy nakaz i ludzi w środku. Dominic nie wie, że jego matka zeznała przeciwko niemu…”