Przyjęłam opiekę nad rannym Dmitrijem Sawczukiem, lecz gdy odmówiłam wykonania rozkazu, jego zarządca nagle zbladł

Sześć pielęgniarek odeszło z domu Dmitrija Sawczuka w ciągu pięciu dni, a ja dowiedziałam się o tym dopiero wtedy, gdy zobaczyłam krew przesiąkającą przez jego prześcieradło.

Stałam w progu jego sypialni z mokrymi butami, przemoczonym płaszczem i torbą medyczną, która ciążyła mi na ramieniu jak kamień. W domu pachniało cytrynową pastą do drewna, lecz pod tym zapachem wyczuwałam metaliczną woń krwi.

Dmitrij leżał na ogromnym łóżku, nagi do pasa. Prawy bark miał ciasno owinięty bandażem. Materiał był już prawie czarny od wilgoci.

— Wynoś się — powiedział.

Jego głos był niski, zachrypnięty i dziwnie spokojny. Tak mówił człowiek, który nie musiał podnosić głosu, żeby inni wykonywali jego rozkazy.

Postawiłam torbę na podłodze.

— Nie.

Jego palce zacisnęły się na prześcieradle.

Przez chwilę słyszałam tylko deszcz uderzający w szyby i własne serce. W poniedziałek miałam zapłacić czynsz, a na koncie zostały mi pieniądze na kilka dni jedzenia. Strach był luksusem, na który nie mogłam sobie pozwolić.

— Powiedziałem, żebyś wyszła — powtórzył.

— Usłyszałam. Ale ma pan wysoką gorączkę, zakażoną ranę i bandaż, który trzeba natychmiast zmienić.

— Lekarz już był.

— Lekarz nie powinien zostawić pana w takim stanie.

W jego oczach pojawił się błysk gniewu. Nie ruszył się jednak. Zauważyłam, że zdrową ręką ściska krawędź materaca, jakby powstrzymywał się przed czymś gorszym niż krzyk.

Za mną odezwał się zarządca.

— Pani Kowal, przypominam zasady. Nie pyta pani, skąd wzięła się rana. Nie zbliża się pani bez pozwolenia. I wykonuje każde polecenie pana Sawczuka.

Odwróciłam się do niego.

— A jeśli jego polecenie doprowadzi go do śmierci?

Lew zmrużył oczy.

— Wtedy będzie to jego decyzja.

Na pasku mojej torby kołysała się mała mosiężna plakietka z wygrawerowanymi inicjałami „O.K.”. Dostałam ją od ojca przed pierwszym dyżurem w szpitalu. Zawsze dotykałam jej kciukiem, kiedy zaczynałam się bać.

Tym razem też to zrobiłam.

Dmitrij zauważył ten ruch.

— Trzęsą ci się ręce?

— Nie.

— Kłamiesz.

— Dotykam plakietki, żeby przypomnieć sobie, że mam głowę na karku.

Przez sekundę na jego twarzy pojawiło się coś niemal ludzkiego. Potem zniknęło.

Podeszłam do stolika i wyjęłam nowy opatrunek, środki odkażające oraz rękawiczki. Nie dotknęłam go. Położyłam wszystko w zasięgu jego zdrowej ręki.

— Może pan mnie wyrzucić — powiedziałam. — Ale wtedy ktoś będzie musiał znaleźć inną pielęgniarkę. Siódmą.

— Wszystkie poprzednie były mądrzejsze.

— Wszystkie uciekły.

— Jedna dostała lampą w twarz.

— Słyszałam.

— Druga złamała sobie nadgarstek.

— Też słyszałam.

— A mimo to zostałaś?

Spojrzałam na mokre rękawy płaszcza.

— W poniedziałek płacę za mieszkanie.

Dmitrij parsknął cicho, ale natychmiast skrzywił się z bólu. Na bandażu pojawiła się nowa, czerwona plama.

— Nie zbliżaj się — ostrzegł.

— W takim razie sam zdecyduj. Albo pozwoli mi pan obejrzeć ranę, albo będę świadkiem, jak umiera pan z dumy.

Lew zrobił krok do środka.

— Proszę uważać na słowa.

Dmitrij podniósł zdrową rękę.

— Zostaw nas.

— Panie Sawczuk…

— Powiedziałem: wyjdź.

Lew zawahał się. To było pierwsze polecenie, którego nie wykonał natychmiast.

Poczułam, że w pokoju właśnie zmieniły się zasady. Dmitrij sięgnął po opakowanie opatrunku, długo patrzył na moje dłonie, a potem przyciągnął je do siebie.

— Tylko zmiana bandaża — powiedział.

— Tylko.

Stanęłam przy łóżku i ostrożnie uniosłam brzeg materiału. Dmitrij napiął całe ciało. Pod bandażem zobaczyłam coś, co sprawiło, że zimno przeszło mi po plecach.

To nie wyglądało jak zwykła rana postrzałowa. I wtedy Dmitrij wyszeptał:

— Jeśli zobaczysz ślad po igle, natychmiast zamknij drzwi, bo człowiek stojący za nimi jest gotów zabić nas oboje…

CZĘŚĆ 2

Dopiero wtedy zrozumiałam, dlaczego sześć pielęgniarek nie wytrzymało w tym domu nawet tygodnia.

Nie chodziło wyłącznie o brutalność Dmitrija. Chodziło o to, że każda z nich mogła być częścią czegoś, czego jeszcze nie rozumiałam.

Była siedemnasta trzydzieści. Deszcz spływał po szybach długimi, nierównymi strugami, a mosiężna plakietka przy mojej torbie stukała cicho o metalowe sprzączki.

— Gdzie jest ślad? — zapytałam.

Dmitrij wskazał brodą na pachę.

— Niżej. Po wewnętrznej stronie ramienia.

Rozwinęłam opatrunek. Rana była głęboka, zaczerwieniona i spuchnięta, ale obok niej rzeczywiście widniały dwa małe punkty po wkłuciu.

— Kto pana zastrzykiwał?

— Nikt, komu ufałem.

— To nie jest odpowiedź.

— W tym domu odpowiedzi mają zwykle krótsze życie niż ludzie.

Poczułam ukłucie złości. Nie na niego. Na siebie, bo mimo gorączki i bólu nadal potrafił sprawić, że to ja czułam się obserwowana.

— Poprzednia pielęgniarka podała panu coś dożylnie?

— Próbowała.

— Co się stało?

— Zapytałem, kto ją przysłał.

— I wtedy rzucił pan w nią lampą?

Dmitrij odwrócił wzrok.

— Lampą rzucił ktoś inny.

— Kto?

— Człowiek, który dzisiaj pilnuje drzwi.

Zatrzymałam rękę w połowie ruchu.

Za drzwiami rozległ się ciężki krok. Potem drugi. Lew najwyraźniej nadal stał na korytarzu.

— Dlaczego pan go nie zwolni? — spytałam ciszej.

— Bo jest jedynym człowiekiem w tym domu, który zna prawdę.

— A pan mu ufa?

— Nie.

Przemyłam skórę wokół rany. Dmitrij zbladł, lecz nie wydał z siebie dźwięku. Na jego szyi pulsowała nabrzmiała żyła.

— Niech pan oddycha — powiedziałam.

— Nie wydawaj mi poleceń.

— To nie polecenie. To próba, żeby nie stracił pan przytomności.

— Wszyscy, którzy próbowali mnie ratować, chcieli czegoś w zamian.

— Ja chcę tylko wypłaty.

Pierwszy raz naprawdę się uśmiechnął. Był to krótki, zmęczony grymas.

— Przynajmniej jesteś uczciwa.

Kiedy zmieniałam opatrunek, znalazłam pod jego poduszką mały klucz owinięty czarną taśmą. Dmitrij natychmiast chwycił mnie za nadgarstek.

Jego dłoń była gorąca jak żelazo.

— Tego nie dotykaj.

— Nie zamierzałam.

— Każdy tak mówi.

— Jeśli chce pan, żebym pana leczyła, musi pan przestać traktować mnie jak złodziejkę.

Puścił mnie.

— To nie złodziejka wyjęła dokumenty z mojego sejfu.

— Jakie dokumenty?

— Właśnie dlatego nie pytam pielęgniarek o imiona.

Do pokoju wszedł Lew z tacą. Postawił szklankę wody i małą fiolkę bez etykiety.

— Lekarstwo — powiedział.

Spojrzałam na fiolkę.

— Co to jest?

— Środek przeciwbólowy.

— Bez nazwy, dawki i daty ważności?

Lew uśmiechnął się bez ciepła.

— W tym domu nie jesteśmy w szpitalu.

Dmitrij popatrzył na fiolkę, potem na niego.

— Zabierz to.

Lew zesztywniał.

— Panie Sawczuk, doktor powiedział…

— Zabierz.

— Gorączka wzrośnie.

— Powiedziałem, że masz zabrać.

Lew wziął fiolkę, lecz zanim się odwrócił, jego wzrok zatrzymał się na mojej torbie. Na plakietce z inicjałami. Na kieszeni, w której trzymałam telefon.

Zapamiętałam ten wzrok.

O dwudziestej pierwszej Dmitrij dostał dreszczy. Znalazłam jego telefon na stoliku i zadzwoniłam po lekarza, ale po trzech sygnałach ktoś odrzucił połączenie.

— To niemożliwe — szepnęłam.

— W tym domu wszystko jest możliwe.

Dmitrij wskazał poduszkę.

— Wyjmij klucz.

— Mówił pan, żebym go nie dotykała.

— Teraz zmieniam zdanie.

Klucz otwierał niewielką kasetkę ukrytą za obrazem. W środku leżała karta pamięci, cienki notes i fotografia dwóch mężczyzn stojących przed fabryką.

Jednym z nich był Dmitrij.

Drugiego nie znałam, ale na odwrocie zdjęcia widniało imię: Marek.

Dmitrij zacisnął powieki.

— Jutro mój brat przyjedzie po dokumenty.

— A jeśli ich nie dostanie?

— Wtedy zacznie szukać osoby, która je znalazła.

W tej samej chwili na dole trzasnęły drzwi wejściowe. Ktoś wszedł do domu bez pukania.

Dmitrij spojrzał na mnie z nagłym strachem.

— Schowaj kasetkę. I cokolwiek usłyszysz, nie otwieraj drzwi.

Klamka poruszyła się powoli, a z korytarza dobiegł głos, którego Dmitrij najwyraźniej bał się bardziej niż własnej gorączki…

CZĘŚĆ 3

Klamka opadła do końca, lecz drzwi nie otworzyły się. Lew odezwał się zza nich:

— Panie Sawczuk, pański brat czeka na dole.

Dmitrij siedział na łóżku, blady i spocony. W jednej ręce trzymał kartę pamięci, drugą przyciskał bandaż do ramienia.

— Powiedz mu, że śpię — odpowiedział.

— Już wie, że pan nie śpi.

W pokoju zapadła cisza.

— Ołeno — powiedział Dmitrij. — Włóż kartę do telefonu.

— To może być dowód.

— Właśnie dlatego.

Mój telefon miał pęknięte szkło w rogu, ale nadal działał. Wsunęłam kartę do przejściówki. Na ekranie pojawił się jeden plik nagrania.

Nacisnęłam odtworzenie.

Najpierw usłyszałam szum deszczu. Potem głos Dmitrija, wyraźny i spokojny.

— Marek, nie podpiszę przekazania udziałów.

Drugi głos roześmiał się cicho.

— Nie musisz podpisywać. Wystarczy, że umrzesz.

Zamarłam.

W tle trzasnęło szkło. Dmitrij zaklął. Potem Marek powiedział coś, od czego ścisnęło mnie w żołądku:

— Lew usunie ślady. Lekarze przyjadą dopiero wtedy, gdy będzie po wszystkim.

Na nagraniu padł strzał.

Dmitrij zamknął oczy. Twarz miał nieruchomą, ale łza spłynęła mu po skroni i zniknęła we włosach.

— To mój brat — powiedział. — Przyszedł po firmę, kiedy nasz ojciec umarł.

— A Lew mu pomagał?

— Na początku. Potem zaczął pomagać mnie. Nie z lojalności. Z ostrożności.

Nagranie trwało dalej. Słychać było kroki, ciężki oddech i głos kobiety.

— Mam podać następną dawkę?

— Tak — odpowiedział Marek. — Kiedy przestanie reagować, przeniesiemy go do piwnicy.

Dmitrij spojrzał na mnie.

— To była jedna z pielęgniarek.

Zrozumiałam, że nie uciekły dlatego, że był trudnym pacjentem. Niektóre miały go uciszyć. Inne mogły zwyczajnie nie wiedzieć, w co zostały wciągnięte.

— Dlaczego zatrudnił pan mnie?

— Nie zatrudniałem. To zrobił Lew.

— Dlaczego mnie wybrał?

Dmitrij nie odpowiedział.

Na dole rozległ się męski głos:

— Dmitrij! Wiem, że tam jesteś!

Marek.

Lew zapukał raz.

— Musimy pana przenieść.

Dmitrij próbował wstać. Zachwiał się. Chwyciłam go pod zdrowe ramię, a jego ciężar niemal zwalił mnie z nóg.

— Nie dotykaj mnie — syknął.

— Woli pan upaść?

— Wolę nie umrzeć przez ciebie.

— To proszę przestać mi przeszkadzać.

Przeszliśmy do ukrytych drzwi za biblioteką. Za nimi znajdował się wąski korytarz prowadzący do gabinetu. Na biurku leżał metalowy neseser.

Lew wszedł za nami i zamknął drzwi.

— Karta jest odtworzona? — spytał.

— Tak — odpowiedziałam.

— W takim razie nie mamy już czasu.

Dmitrij spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Ty wiedziałeś?

— Wiedziałem, że nagrywałeś rozmowę. Nie wiedziałem, gdzie ją ukryłeś.

— Dlaczego mi nie powiedziałeś, że Marek przyjechał?

Lew opuścił wzrok.

— Bo przyjechał z policją.

Przez chwilę nie rozumiałam jego słów.

— Z policją? — powtórzyłam.

— Powiedział, że to Dmitrij postrzelił lekarza i przetrzymuje mnie wbrew woli. Ma nakaz przeszukania domu.

Dmitrij odsunął się ode mnie, jakby nagle zobaczył we mnie zagrożenie.

— Skąd wiedział, że karta istnieje?

Mój telefon zawibrował.

Na ekranie pojawiła się wiadomość z nieznanego numeru: „Pani Ołeno, wiemy, że ma pani nagranie. Proszę natychmiast oddać telefon”.

Spojrzałam na swoją mosiężną plakietkę. Jej tylna część była lekko odchylona. Zauważyłam to dopiero teraz.

Pod nią tkwił maleńki, czarny nadajnik.

Lew pobladł.

A Dmitrij powiedział cicho:

— Oni słyszeli wszystko, co mówiłaś od chwili, gdy przekroczyłaś bramę…