CZĘŚĆ 4 — Przyjęłam opiekę nad rannym Dmitrijem Sawczukiem, lecz gdy odmówiłam wykonania rozkazu, jego zarządca nagle zbladł

CZĘŚĆ 4

Nie zdążyłam nawet odpowiedzieć.

Na dole huknęło tak mocno, że zatrzęsły się szyby w bibliotece. Ktoś wyważył drzwi wejściowe.

— Policja! Wszyscy odłożyć broń i wyjść z pomieszczeń!

Dmitrij spojrzał na Lwa.

— Powiedziałeś, że przyjechali z Markiem.

— Bo przyjechali.

— Ilu ich jest?

— Nie wiem.

Telefon w mojej dłoni znów zawibrował. Tym razem wiadomość była krótka.

„Masz trzy minuty”.

Pokazałam ekran Dmitrijowi.

— To nie jest wiadomość od policji — powiedział.

— Skąd pan wie?

— Policja nie daje trzech minut.

Lew wyjął broń spod marynarki. Nie wycelował w nas, ale sam widok czarnego metalu sprawił, że poczułam lodowaty skurcz w brzuchu.

— Musimy zejść do piwnicy — powiedział.

— Nie — odparłam.

Obaj mężczyźni spojrzeli na mnie.

— Tym razem nie schowamy się nigdzie — dodałam. — Mam nagranie, wiadomość i nadajnik.

— Masz telefon — poprawił mnie Dmitrij.

— Mam dowód, że ktoś podsłuchiwał mnie bez mojej wiedzy. To wystarczy, żeby zainteresować tym prawdziwych policjantów.

— A jeśli nie zdążysz im go przekazać?

Wyjęłam z torby metalowy termometr i stuknęłam nim w ścianę przy drzwiach.

— Wysłałam kopię nagrania, zanim karta została odtworzona.

To było kłamstwo.

Ale Dmitrij nie wiedział o tym. Lew również.

Po raz pierwszy od wejścia do domu poczułam, że mam w ręku coś więcej niż bandaże i środki odkażające.

— Komu? — spytał Dmitrij.

— Osobie, która nie pracuje dla pana ani dla pańskiego brata.

— Komu?

— Najpierw wyjdziemy stąd żywi.

Za drzwiami rozległy się szybkie kroki. Ktoś krzyknął, a potem padł strzał. Lew przeklął i zgasił światło.

W ciemności usłyszeliśmy głos Marka:

— Dmitrij! Oddaj kartę, a ta kobieta wyjdzie stąd cała!

Dmitrij ścisnął szczękę.

— Nie wierz mu.

— Nie zamierzam.

— On zabije cię bez wahania.

— W takim razie proszę mi pomóc, zamiast mnie ostrzegać.

Podałam mu komórkę.

— Włącz nagranie od początku.

— Teraz?

— Głośno.

Dmitrij zawahał się, lecz zrobił to. Głos Marka popłynął przez gabinet. Każde słowo było wyraźne.

„Nie musisz podpisywać. Wystarczy, że umrzesz”.

Marek przestał krzyczeć.

Cisza po drugiej stronie drzwi była gorsza od hałasu.

Po chwili odezwał się inny mężczyzna:

— Proszę odsunąć się od drzwi! Tu policja!

Lew spojrzał na mnie.

— To prawdziwi funkcjonariusze?

— Nie wiem.

— Powinnaś wiedzieć.

— Jestem pielęgniarką, nie jasnowidzem.

Dmitrij nagle osunął się na kolano. Rana znów zaczęła krwawić. Podbiegłam do niego, zanim zdążył zaprotestować.

— Proszę usiąść.

— Nie będę…

— Jeśli teraz zemdleje pan z utraty krwi, nie pomoże panu ani broń, ani firma.

Posłuchał.

Przycisnęłam opatrunek. Czułam pod palcami drżenie jego mięśni.

— Ołeno — powiedział cicho.

— Co?

— Kiedy to się skończy, nie zostawaj tutaj.

— Nie planowałam.

— Mówię poważnie.

— Ja też.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. Do gabinetu wpadło dwóch funkcjonariuszy w kamizelkach. Za nimi stał Marek, elegancki, suchy i spokojny, jakby przyjechał na spotkanie biznesowe.

— To ona ma kartę — wskazał mnie. — Jest wspólniczką mojego brata.

— Nie znam tego człowieka — odpowiedziałam.

Marek roześmiał się.

— Wszyscy tak mówią, kiedy zaczynają się problemy.

Jeden z funkcjonariuszy wyciągnął rękę.

— Telefon.

Spojrzałam na Dmitrija. W jego oczach nie było już rozkazu. Była prośba.

Podałam telefon.

Funkcjonariusz odsłuchał pierwsze sekundy nagrania. Jego twarz stężała.

— Panie Marku, proszę odsunąć się od drzwi.

— To fałszerstwo.

— W takim razie wyjaśni pan to na komendzie.

Marek zaczął krzyczeć, że nie można wierzyć rannemu przestępcy i przypadkowej pielęgniarce. Lecz tym razem nikt nie odwrócił wzroku.

Kiedy zakładano mu kajdanki, zadzwonił mój telefon zapasowy, który zostawiłam w samochodzie. Lew odebrał połączenie przez głośnik.

Usłyszeliśmy głos prokuratorki.

— Pani Kowal, kopia nagrania dotarła do nas przed godziną. Mamy również raport lekarza i zapis z monitoringu bramy. Proszę niczego nie usuwać.

Marek przestał się szarpać.

— Jakiej kopii? — wyszeptał.

Spojrzałam na niego.

— Tej, której nie zdążył pan znaleźć.

Dmitrij opuścił głowę. Kiedy funkcjonariusze wyprowadzili Marka, usiadł ciężko na krześle.

— Myślałem, że jeśli będę wystarczająco groźny, nikt nigdy nie zobaczy, jak bardzo się boję — powiedział.

Nie odpowiedziałam.

Tego samego wieczoru zabrano go do szpitala pod eskortą. Lew został przesłuchany. Okazało się, że przez trzy tygodnie przekazywał Markowi informacje o lekach i stanie zdrowia Dmitrija. Nie strzelił do niego, lecz wiedział, kto to zrobił.

Następnego dnia zadzwonił do mnie mój adwokat.

— Pani Ołeno, Marek chce złożyć zeznania w zamian za złagodzenie zarzutów.

— To jego decyzja.

— Prosi też o rozmowę z panią.

— Nie.

— Twierdzi, że zna człowieka, który założył nadajnik na pani plakietce.

Przez chwilę milczałam.

— Nie potrzebuję jego przysług — powiedziałam. — Proszę przekazać mu, że pierwszy raz w życiu powinien ponieść konsekwencje własnych wyborów.

Tydzień później odwiedziłam Dmitrija w szpitalu. Siedział przy oknie, wychudzony, z ręką na temblaku. Na stoliku leżała pusta fiolka bez etykiety, zamknięta w woreczku dowodowym.

— Lekarze powiedzieli, że przeżyję — oznajmił.

— To dobrze.

— Nie zapytasz, co będzie z firmą?

— Nie.

— Możesz ją dostać.

— Nie chcę jej.

— Możesz dostać pieniądze.

— Też nie.

Spojrzał na mnie długo.

— Czego więc chcesz?

Pomyślałam o moim mieszkaniu, o ostatnim przelewie, o mokrym płaszczu i starej kanapie, na której przez trzy noce spałam z lękiem, że rano ktoś zmieni zamki.

— Chcę wrócić do zwyczajnego życia.

Dmitrij odwrócił głowę.

— Nie wiem, jak to wygląda.

— Można się nauczyć.

Minęły trzy miesiące.

Dostałam pracę w małej przychodni w innym mieście. Wynajęłam jasne mieszkanie nad piekarnią. Każdego ranka budził mnie zapach chleba, a nie metaliczna woń krwi.

Zaczęłam chodzić pieszo do pracy.

Zamiast sprawdzać zamki trzy razy, sprawdzałam, czy mam przy sobie klucze i jabłko na drugie śniadanie.

Dmitrij zeznawał przeciwko Markowi. Sąd uznał nagranie, monitoring i raporty medyczne za autentyczne. Marek dostał wieloletni wyrok za usiłowanie zabójstwa, fałszowanie dokumentów i przekupienie personelu medycznego.

Lew również został skazany.

Dmitrij sprzedał dom i przekazał część pieniędzy fundacji pomagającej pielęgniarkom poszkodowanym podczas pracy. Nie zadzwonił do mnie ani razu przez wiele tygodni.

A potem, pewnego listopadowego poranka, znalazłam pod drzwiami kopertę.

W środku była kartka.

„Nie proszę, żebyś wróciła. Chciałem tylko napisać, że nauczyłem się sam zmieniać opatrunki”.

Na dole dopisał:

„I że przestałem zamykać okna”.

Uśmiechnęłam się, ale nie odpisałam.

Nie dlatego, że go nienawidziłam.

Po prostu jego życie nie było już moim obowiązkiem.

Tego samego wieczoru mój siostrzeniec Maks narysował dla mnie obrazek. Był na nim dom, słońce i kobieta z ogromną torbą medyczną.

— To ty? — zapytałam.

— Tak. A ten pan?

Wskazał małą postać stojącą daleko za płotem.

— To ktoś, kto został sam.

— Dlaczego mu nie pomagasz?

Przykucnęłam przy nim.

— Bo czasem można pomóc komuś tylko wtedy, gdy przestanie się za niego żyć.

Maks zamyślił się, po czym dorysował nad domem żółte okno.

Pierwszy śnieg spadł w grudniu.

Stałam przy kuchennym parapecie, gdy świat przykrył się bielą. Na pasku torby nadal wisiała moja mosiężna plakietka z inicjałami ojca. Z tyłu została mała rysa po nadajniku, którego już dawno nie było.

Dotknęłam jej kciukiem.

Tym razem nie po to, żeby pokonać strach.

Po to, żeby pamiętać, że kiedyś weszłam do domu człowieka, który chciał zmusić wszystkich do posłuszeństwa, a wyszłam z niego jako ktoś, kto wreszcie posłuchał samej siebie.

Plakietka zabrzęczała cicho przy torbie.

A za oknem śnieg padał na miasto, w którym nikt nie znał mojego nazwiska.