Po nocy poślubnej urzędniczka kazała mi przyjechać samej i milczeć przed mężem — gdy usłyszał pierwsze zdanie, pobladł

Następnego ranka po ślubie usłyszałam od urzędniczki, że moje małżeństwo może być nieważne, a mój mąż nie może się o tym dowiedzieć.

Stałam na hotelowym balkonie w cienkim jedwabnym szlafroku, z telefonem przyciśniętym do ucha tak mocno, że metalowa krawędź obudowy wbijała mi się w dłoń. Za szybą spał Dymitr. Jego twarz była spokojna, niemal chłopięca, a jedna ręka spoczywała na mojej pustej poduszce.

— Pani Anastazjo, proszę przyjechać do urzędu natychmiast — powtórzyła kobieta po drugiej stronie. — I błagam, niech pani niczego nie mówi mężowi.

— Dlaczego? Co się stało?

— Nie mogę tego wyjaśnić przez telefon. Jeśli Dymitr dowie się teraz, może zniknąć, zanim zdążymy zabezpieczyć dokumenty.

Zabrakło mi powietrza.

— Zniknąć? Przecież wczoraj za niego wyszłam. On jest w pokoju obok.

— Wiem. Dlatego musi pani przyjechać sama.

Rozmowa się skończyła, zanim zdążyłam zadać kolejne pytanie. Przez kilka sekund słuchałam cichego syczenia w słuchawce, jakby ktoś wypuścił powietrze z całego mojego dotychczasowego życia.

Na palcu błyszczała obrączka. Wczoraj Dymitr wsunął ją tam z drżącym uśmiechem, a potem powiedział, że od tej chwili nie będzie już „ja” i „ty”, tylko „my”. Teraz ten sam pierścień wydawał mi się zimny jak kawałek metalu znaleziony na dnie rzeki.

Wróciłam do pokoju o ósmej siedemnaście. Na stoliku stała niedopita kawa, a obok niej leżała moja mała broszka w kształcie srebrnej jaskółki. Babcia przypięła ją do mojego welonu przed ceremonią, mówiąc, że jaskółka zawsze wraca do domu. Odpięłam ją z materiału i położyłam na dłoni.

Dymitr poruszył się pod kołdrą.

— Już wróciłaś? — mruknął, nie otwierając oczu.

— Tak.

— Samolot mamy dopiero po południu. Chodź do mnie.

Usiadłam na brzegu łóżka. Jego dłoń natychmiast odnalazła moje kolano.

— Muszę na chwilę wyjechać — powiedziałam.

Otworzył oczy.

— Dokąd?

— Do urzędu. Pojawił się jakiś problem z odpisem aktu.

— Teraz? Po naszej nocy?

Uśmiechnął się, ale w tym uśmiechu nie było już beztroski.

— To pewnie formalność. Zadzwonię do mojego prawnika.

— Nie. Nie trzeba.

— Anastazjo, co się dzieje?

Pytanie zabrzmiało zbyt szybko. Jakby czekał na nie od chwili, gdy wyszłam na balkon.

Przypięłam broszkę do kołnierza płaszcza.

— Wrócę przed południem.

— Obiecałaś, że już nigdy nie będziesz przede mną niczego ukrywać.

Poczułam, jak coś ściska mnie pod żebrami.

— Wiem.

Tym razem skłamałam świadomie.

Czterdzieści minut później weszłam do urzędu bocznym wejściem. Wczoraj w tej samej sali grała muzyka, a dziś na marmurowej posadzce odbijały się tylko moje nerwowe kroki. W pokoju numer dwanaście czekała na mnie Natalia Wiktorowna, starsza specjalistka o ciasno upiętych włosach i dłoniach drżących nad brązową teczką.

— Proszę usiąść — powiedziała.

— Proszę mi powiedzieć, co jest nie tak.

Kobieta przełknęła ślinę.

— Wprowadzając dane pani męża do centralnego rejestru, znaleźliśmy rozbieżność. Jego numer dokumentu został już przypisany innej osobie.

— To niemożliwe. Wczoraj sprawdzaliście wszystko.

— Wczoraj system był czasowo niedostępny. Dokumenty przyjęto ręcznie.

— Czyli ktoś popełnił błąd?

Natalia Wiktorowna spojrzała na drzwi, jakby bała się, że ktoś stoi po drugiej stronie.

— Być może. Ale jest jeszcze coś. W aktach znajduje się fotografia, której nie dołączono do waszego wniosku.

— Jaka fotografia?

Kobieta przesunęła teczkę bliżej mnie. Jej paznokieć zatrzymał się na zamknięciu.

— Pani Anastazjo, zanim to otworzę, musi mi pani powiedzieć, czy mąż wspominał kiedykolwiek o kobiecie nazwiskiem Lena Orłowa.

Serce uderzyło mi raz, ciężko.

— Nie.

— A o tym, że był kiedyś żonaty?

Pokręciłam głową.

Natalia Wiktorowna wyjęła klucz z szuflady, wsunęła go w mały metalowy zamek i zaczęła przekręcać. W tej samej chwili mój telefon zawibrował. Na ekranie pojawiło się imię Dymitra.

Urzędniczka spojrzała na mnie i wyszeptała:

— Niech pani nie odbiera. Jeszcze nie. Bo jeśli on wie, że tu pani jest, to znaczy, że ktoś ostrzegł go przed nami…

CZĘŚĆ 2

Zamek ustąpił z cichym trzaskiem, który w pustym gabinecie zabrzmiał jak wystrzał.

Telefon wciąż drżał w mojej dłoni. Dymitr dzwonił po raz trzeci.

— Wyłącz go — powiedziała Natalia Wiktorowna. — Proszę.

— Jeśli nie odbiorę, domyśli się, że coś jest nie tak.

— On już wie, że coś jest nie tak.

Wsunęła rękę do teczki i wyjęła fotografię. Była czarno-biała, lekko pofalowana od wilgoci. Przedstawiała młodego mężczyznę stojącego przed urzędem. Miał twarz Dymitra, jego oczy i ten sam niewielki ślad nad prawą brwią, który znałam od dwóch lat.

Obok niego stała kobieta w jasnym płaszczu. Na odwrocie ktoś napisał datę sprzed ośmiu lat.

— To nie może być on — powiedziałam.

— Na odwrocie widnieje nazwisko: Kirill Orłow. Mąż Leny Orłowej.

— Dymitr nazywa się Dymitr Sokołow.

— Według dokumentów, którymi się posługiwał, tak. Według odcisków palców pobranych wczoraj w urzędzie… nie.

Krew odpłynęła mi z twarzy.

— Pobraliście odciski?

— Procedura przy ślubie cudzoziemca z osobą posiadającą majątek powyżej określonej wartości. Pani ma przecież udział w funduszu po ojcu.

Znałam ten fundusz. Ojciec zostawił mi dom pod Kazimierzem i udziały w rodzinnej firmie, ale dostęp do nich miał zostać w pełni odblokowany dopiero po moim trzydziestym roku życia albo po zawarciu małżeństwa. Dymitr wiedział o tym. Powtarzał, że pieniądze mojego ojca nie mają dla niego znaczenia.

Nagle przypomniałam sobie, jak często pytał o datę ślubu.

— Powiedzcie mi prawdę — zażądałam.

Natalia Wiktorowna odsunęła fotografię.

— Mężczyzna z fotografii, Kirill Orłow, zmarł trzy lata temu. Jego dokument został zgłoszony jako zniszczony, ale ktoś nadal używał numeru. Wczoraj system rozpoznał twarz pani męża jako twarz osoby, która kilka lat temu została zatrzymana za oszustwa majątkowe.

— Kim on jest?

— Tego jeszcze nie wiemy na pewno. Wiemy tylko, że Dymitr Sokołow nie istnieje w żadnym rejestrze urodzeń, podatków ani ubezpieczeń.

Poczułam mdłości. Wczoraj ta sama twarz całowała mnie przed setką gości. Ta sama ręka trzymała kieliszek i obiecywała, że będziemy razem do końca życia.

— Muszę zadzwonić do niego.

— Nie może pani.

— To mój mąż.

— Właśnie dlatego.

Wstałam tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o szafkę.

— Jeśli mnie okłamał, chcę usłyszeć to od niego.

Natalia Wiktorowna przytrzymała mnie za nadgarstek.

— Proszę najpierw zobaczyć to.

Wyjęła z teczki cienki pendrajw w przezroczystej koszulce.

— Nagranie z kamery w pokoju obsługi dokumentów. Wczoraj, godzinę przed ceremonią, pani mąż spotkał się tam z kimś, kto nie powinien mieć dostępu do akt.

— Z kim?

— Nie rozpoznaliśmy twarzy. Ale rozpoznaliśmy głos.

Podłączyła urządzenie do komputera. W głośnikach zaszumiało nagranie. Najpierw usłyszałam trzask drzwi, potem niski, spokojny głos Dymitra.

— Po podpisaniu aktu przelew zostanie uruchomiony?

Drugi głos odpowiedział:

— Najpóźniej jutro rano. Ale jeśli ona zacznie zadawać pytania, wszystko się rozsypie.

Dymitr roześmiał się cicho.

— Ona nie zacznie. Jest zakochana.

Zacisnęłam palce na srebrnej jaskółce. Ostry dziób broszki wbił mi się w skórę.

Nagranie trwało dalej.

— A jeśli dowie się o Lenie?

— Lena nie żyje — odpowiedział Dymitr. — I właśnie dlatego jej podpis jest tak użyteczny.

W gabinecie zapadła cisza.

— Lena nie żyje? — wyszeptałam.

Natalia Wiktorowna otworzyła usta, ale nie zdążyła odpowiedzieć. Na ekranie pojawiła się nowa wiadomość. Nadawcą był nieznany numer.

„Jeśli chce pani wiedzieć, co stało się z Leną, proszę przyjść dziś o siedemnastej na dworzec. Proszę nikomu nie ufać. Zwłaszcza urzędniczce.”

Pod spodem znajdowało się zdjęcie kobiety, którą widziałam na fotografii.

Lena Orłowa patrzyła w obiektyw żywymi, przerażonymi oczami…

CZĘŚĆ 3

Lena Orłowa patrzyła w obiektyw żywymi, przerażonymi oczami…

— To zdjęcie zrobiono dzisiaj — powiedziała Natalia Wiktorowna.

Nie mogłam oderwać wzroku od ekranu. Kobieta siedziała w małym pokoju, za nią wisiała ściana z odpadającą farbą. Na szyi miała bliznę. Ale to były te same oczy, ta sama twarz z fotografii i ten sam cienki złoty łańcuszek, który widniał na zdjęciu sprzed ośmiu lat.

— Powiedzieliście, że ona nie żyje.

— Tak twierdziły akta.

— A teraz ktoś wysyła mi jej fotografię.

Natalia Wiktorowna sięgnęła po telefon.

— Musimy zawiadomić policję.

— Najpierw chcę wiedzieć, gdzie ona jest.

— To może być pułapka.

— Wszystko jest pułapką od wczoraj.

O siedemnastej spotkałyśmy się na bocznym peronie. Deszcz przesuwał się po szybach dworcowej hali, a w powietrzu pachniało mokrym betonem i kawą z automatu. Czekała na nas kobieta w zielonym płaszczu. Kiedy zdjęła kaptur, nogi się pode mną ugięły.

Lena była bledsza niż na fotografii, ale żyła.

— Anastazja? — zapytała.

— Kim jest Dymitr?

Lena spojrzała na Natalię Wiktorowną.

— On nie nazywa się Dymitr. Naprawdę nazywa się Arkadiusz Woronin. Kirill Orłow był jego wspólnikiem.

— A pani była jego żoną?

— Byłam jego żoną. Dopóki nie odkryłam, że pożyczał pieniądze na moje nazwisko i fałszował dokumenty. Kiedy zagroziłam, że pójdę na policję, upozorował mój wypadek.

— Dlaczego pani milczała przez osiem lat?

Lena dotknęła blizny na szyi.

— Bo miał człowieka w urzędzie, który zmienił moje dane na akt zgonu. Każdy, kto próbował mi pomóc, znikał z mojego życia. Dopiero kilka dni temu dowiedziałam się, że poślubił panią.

— Poślubił mnie dla pieniędzy.

— Dla pieniędzy i dla domu. Pani ojciec ustanowił fundusz tak, że po ślubie Arkadiusz mógł uzyskać pełnomocnictwo. W dokumentach, które podpisała pani w kancelarii, znajdowała się dodatkowa strona. Pani jej nie widziała.

Poczułam, jak deszcz dudni o dach hali.

— Jak mam pani uwierzyć?

Lena wyjęła z torby kopertę z pożółkłą pieczęcią. W środku znajdowała się umowa sprzed ośmiu lat, podpisana przez Arkadiusza, oraz jego zdjęcie z blizną na dłoni. Taką samą, jaką miał Dymitr.

— Niech pani zadzwoni do niego — powiedziała. — I zapyta o Kirilla.

Zrobiłam to. Odebrał po pierwszym sygnale.

— Anastazjo? Gdzie jesteś?

— Wiem, że nie nazywasz się Dymitr.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Kto ci to powiedział?

— Lena.

Jego oddech stał się ciężki.

— Ona nie żyje.

— Stoi obok mnie.

Usłyszałam, jak coś upada na podłogę.

— Słuchaj mnie uważnie — powiedział. — Jeśli wrócisz do hotelu, zabiję cię.

Lena zakryła usta dłonią. Natalia Wiktorowna już wybierała numer policji.

— Nie groź mi — odpowiedziałam, choć całe ciało drżało. — Mam nagranie z urzędu.

— Nie wiesz, co masz.

— Wiem, że przyznałeś, po co się ze mną ożeniłeś.

— To małżeństwo nic nie znaczy. Jutro i tak dostanę pełnomocnictwo.

— Nie dostaniesz.

Roześmiał się, ale tym razem w jego głosie nie było pewności.

— Już je podpisałaś.

Wtedy zobaczyłam na ekranie telefonu nowe połączenie. Dzwonił adwokat mojego ojca, którego nie widziałam od dnia pogrzebu.

Odebrałam.

— Pani Anastazjo — powiedział. — Proszę natychmiast opuścić dworzec. Arkadiusz nie próbował przejąć tylko funduszu. Dziś rano złożył wniosek o sprzedaż domu. A pełnomocnictwo, którym się posługuje, zawiera pani podpis złożony trzy dni przed waszym ślubem…