CZĘŚĆ 4 — Przyszłam na galę fundacji, której próbowano mnie pozbawić, a kiedy poprosiłam o swoje miejsce, Lillian nagle przestała się uśmiechać

CZĘŚĆ 4

— Szpital świętej Marii. Twierdzą, że twoja matka zostawiła tam jeszcze jeden depozyt. I że właśnie odebrano go na nazwisko Adriana…

Przez sekundę nikt się nie poruszył.

Potem wszystko wydarzyło się naraz.

Dr Sato wskazała funkcjonariuszom Lillian.

— Ona nie może opuścić budynku.

— Nikt nie opuszcza sali — powiedział starszy policjant.

Lillian odwróciła się do Adriana.

— Powiedz im, że to pomyłka.

— Nie wiem, o czym mówisz.

— O depozycie.

— Nie odbierałem niczego ze szpitala.

Benjamin przyłożył telefon do ucha.

— Tak, proszę połączyć mnie z administracją. Natychmiast.

Adrian wyciągnął swój telefon. Na ekranie pojawiło się kilka nieodebranych połączeń. Jedno za drugim. Bank. Mercer Zarządzanie. Jego księgowa. Prawnik, który przez lata zajmował się jego spółkami.

Oddzwonił do prawnika.

— Odbierz, Peter. Odbierz natychmiast.

Połączenie zostało odrzucone.

Adrian spróbował ponownie.

— Nie możesz mnie teraz zostawić.

Tym razem usłyszeliśmy tylko pocztę głosową. Mężczyzna mówił spokojnie, niemal bezbarwnie:

— Panie Mercer, z uwagi na konflikt interesów kończę dzisiejszą współpracę. Wszystkie dalsze pytania proszę kierować do pełnomocnika wyznaczonego przez sąd.

Adrian opuścił telefon.

Widziałam, jak znika z niego pewność siebie. Nie gwałtownie. Warstwa po warstwie.

Policjant poprosił go o ręce. Adrian zaśmiał się nerwowo.

— To przesada. Jestem adwokatem.

— Tym bardziej zna pan procedurę.

— Naomi, powiedz im, że to nieporozumienie.

Spojrzałam na niego.

— Nie będę już mówiła za ciebie.

Założono mu kajdanki. Lillian zaczęła płakać, lecz jej łzy nie przypominały żalu. Były wściekłe, bezradne, oburzone tym, że świat przestał wykonywać jej polecenia.

W szpitalu czekała na nas pielęgniarka z włosami upiętymi dużą bursztynową spinką. Zaprowadziła mnie do małego pokoju w piwnicy, gdzie pachniało środkiem dezynfekującym i mokrym kartonem.

— Pani matka zostawiła instrukcje — powiedziała. — Depozyt miał zostać wydany tylko pani albo osobie, którą pani pisemnie wskaże.

— Dlaczego odebrano go na nazwisko mojego męża?

Pielęgniarka spojrzała na dokument.

— Nie odebrano. Ktoś próbował go odebrać. Pracownik pomylił nazwiska, kiedy wcześniej dzwoniono z kancelarii pana Mercera.

Benjamin zamknął oczy.

— Próbowali dostać się do wszystkiego, zanim audyt się zakończy.

Pielęgniarka postawiła przede mną metalowe pudełko. Nie było w nim pieniędzy ani biżuterii. Znalazłam kopertę, pendrive i ręcznie pisany list.

Pismo matki poznałam od razu. Pochylone litery, mocny nacisk przy każdej kropce.

„Naomi, jeśli to czytasz, oznacza to, że nie zdołałam ci powiedzieć prawdy osobiście. Hotel i fundacja nie były jedyną rzeczą, którą próbował przejąć Adrian. Przez ostatnie dwa lata szantażował mnie dokumentami dotyczącymi wypadku twojego ojca.”

Zabrakło mi powietrza.

Ojciec zginął, kiedy miałam dziewięć lat. Przez całe życie słyszałam, że zasnął za kierownicą podczas podróży służbowej.

Czytałam dalej.

„Nie zasnął. Został zmuszony do podpisania cesji udziałów. Kiedy zagroził, że ujawni oszustwo, ktoś przeciął przewód hamulcowy w jego samochodzie. Nie wiem, kto wykonał rozkaz. Wiem tylko, że Adrian znalazł dokumenty i użył ich przeciwko mnie.”

Benjamin usiadł ciężko na krześle.

— Dlaczego mi nie powiedziałaś? — wyszeptałam.

Odpowiedź była na końcu listu.

„Bo bałam się, że gdy poznasz prawdę, pobiegniesz prosto do niego. Byłaś wtedy zakochana. A ja chciałam, żebyś najpierw miała dowód, którego nie da się zniszczyć.”

Na pendrivie znajdowały się skany umów, zeznanie dawnego kierowcy i nagranie rozmowy Adriana z człowiekiem, którego nazwisko znałam z akt sprawy mojego ojca.

To nie była już tylko kradzież pieniędzy.

To był sekret, który przez dwadzieścia lat trzymał moją rodzinę za gardło.

Następnego ranka miałam przekazać materiały prokuratorowi. Wyszłam ze szpitala z pudełkiem przyciśniętym do piersi, przekonana, że najgorsze już się wydarzyło.

Wtedy mój telefon zawibrował.

Nieznany numer.

Odebrałam.

— Jeśli zaniesiesz te dokumenty na policję — powiedział męski głos — twoja córka dowie się, że człowiek, którego nazywała ojcem, nie jest jej ojcem…