CZĘŚĆ 4

— Gdzie jest Leo? — zapytałam.

Irene płakała po drugiej stronie telefonu.

— Nie wiem. Adrián powiedział, że zabiera go do miejsca, którego nikt nie znajdzie.

Marta wyrwała mi telefon z dłoni.

— Posłuchaj mnie uważnie — powiedziała. — Czy masz dowód, że dziecko zostało zabrane?

— Mam nagranie z bramy. Mam wiadomości. On kazał kierowcy spakować ubrania Leo.

— Wyślij wszystko natychmiast.

— A jeśli już go wywiózł?

— Wtedy znajdziemy go szybciej, niż on myśli.

Marta rozłączyła się i od razu zadzwoniła pod numer alarmowy. Jej głos stał się spokojny, rzeczowy, niemal chłodny.

— Zgłoszenie uprowadzenia dziecka. Podejrzany jest znany i może próbować opuścić kraj.

Óscar chodził po pokoju, ściskając telefon tak mocno, że pobielały mu knykcie.

— Adrián ma samochód z kierowcą, prywatny samolot i ludzi w każdym porcie — powiedział.

— Ale nie ma już czasu — odpowiedziała Marta.

Telefon zaczął dzwonić niemal bez przerwy.

Najpierw zadzwonił rzecznik Adriána.

— Clara, wszyscy są zaniepokojeni. Powinnaś natychmiast wydać oświadczenie, że to był przypadkowy atak.

— Nie był przypadkowy.

— Proszę nie podejmować decyzji pod wpływem leków.

— Proszę nie nazywać mnie „panią Montalbán”. Nie jestem jego żoną.

— Jeśli odmówisz, sprawa wymknie się spod kontroli.

— Właśnie o to chodzi.

Rozłączyłam się.

Potem zadzwonił Adrián.

Nie odebrałam.

Zadzwonił ponownie.

Marta nacisnęła ikonę głośnika.

— Clara, musimy porozmawiać jak dorośli.

Jego głos był miękki. Ten sam, którym uspokajał publiczność po śmierci znanego aktora albo podczas charytatywnej transmisji.

— Gdzie jest Leo? — zapytałam.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Irene miesza ci w głowie.

— Gdzie jest dziecko?

— To nie jest twoje dziecko.

— Ale przez trzy lata zmuszałeś moje ciało, żeby je nosiło.

Jego oddech stał się cięższy.

— Nie wiesz, co mówisz.

Marta uruchomiła nagranie z karty pamięci. Z głośnika popłynął jego własny głos.

„Nie musi umrzeć. Ma tylko nie donosić ciąży”.

Adrián zamilkł.

Po raz pierwszy usłyszał siebie nie jako gwiazdę, lecz jako człowieka stojącego nad cudzym strachem.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Kiedy stanęłam między szefem mafii a jego obrażoną matką, mój cichy gest sprawił, że kelner nagle zbladł

— To nagranie jest zmanipulowane — powiedział w końcu.

— Jest podpisane cyfrowo przez doktora Ferrera — odparła Marta. — A jego zeznanie czeka już na prokuratora.

— Clara, możemy to naprawić.

— Nie. Ty możesz odpowiedzieć.

W południe policja znalazła samochód przy prywatnym lądowisku pod Walencją. Leo siedział w środku z kierowcą, ściskając mały plecak z żółtym dinozaurem. Adrián zniknął chwilę wcześniej, ale nie zdążył odlecieć.

Został zatrzymany w hali magazynowej, kiedy próbował wydostać się przez boczne drzwi.

Nie czułam triumfu.

Czułam zmęczenie.

Tydzień później, w sali przesłuchań, odtworzono nagranie z kliniki. Adrián siedział naprzeciwko mnie w białej koszuli, bez makijażu i bez kamer. Po raz pierwszy zobaczyłam, jak wygląda człowiek, którego nikt nie oklaskuje.

— Czy to pański głos? — zapytała prokuratorka.

— Nie pamiętam rozmowy.

— Czy to pański głos? — powtórzyła.

Nagranie zabrzmiało ponownie.

„Im mniej będzie chciała wychodzić z domu, tym łatwiej będzie ją kontrolować”.

Adrián spojrzał na mnie.

— Clara, ja byłem przerażony. Nie chciałem cię skrzywdzić.

— W takim razie dlaczego planowałeś, żebym bała się własnego odbicia?

Nie odpowiedział.

Doktor Ferrer przyznał się do fałszowania recept i przyjmowania pieniędzy. Irene zeznała, że Adrián szantażował ją, grożąc odebraniem Leo. Óscar przekazał wszystkie umowy i przelewy, choć jego prawnik ostrzegał, że może stracić majątek.

— Nie będę już kłamał za człowieka, który nazywał kłamstwo strategią — powiedział.

Kilka dni później weszłam do naszego domu po ostatnie rzeczy.

W garderobie wisiała moja suknia ślubna. Nadal miała przy dekolcie kremową wstążkę z przypiętą metalową miarką. Krawcowa zostawiła ją tam, kiedy przywieziono moje rzeczy z pracowni.

Dotknęłam wstążki.

Przez chwilę wyobraziłam sobie sobotę, która nigdy nie nadejdzie. Muzykę. Światła. Jego dłoń na mojej talii.

Potem zdjęłam suknię z wieszaka i zostawiłam ją na krześle.

W sypialni znalazłam nasze wspólne zdjęcie. Staliśmy na nim nad morzem, a Adrián całował mnie w skroń. Byłam wtedy przekonana, że szczęście nie potrzebuje dowodów.

Odłożyłam fotografię twarzą do dołu.

Nie zabrałam jej.

Trzy miesiące później mieszkałam w Walencji, w niewielkim mieszkaniu z balkonem wychodzącym na plac pełen pomarańczowych drzew. Zaczęłam pracę w fundacji pomagającej kobietom oszukanym przez prywatne kliniki.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Szwagier oblał mnie piwem i uderzył mojego męża, lecz gdy podjechała policja, funkcjonariusz kazał skuć właśnie mnie

Rano parzyłam kawę w małym metalowym dzbanku. Wieczorami uczyłam się, jak zasłaniać blizny, ale coraz częściej wychodziłam z domu bez makijażu.

Leo odwiedzał mnie w soboty.

Za pierwszym razem długo stał w progu.

— Czy mogę wejść? — zapytał.

— To ty możesz zdecydować — odpowiedziałam.

Wszedł, trzymając plecak z żółtym dinozaurem.

Usiedliśmy na podłodze i układaliśmy drewniane klocki. Nie pytałam, co mówił mu Adrián. Nie próbowałam zastępować mu matki. Byłam po prostu dorosłą osobą, przy której nie musiał się bać.

Pewnego popołudnia narysował nas przy stole. Miałam na obrazku ogromne włosy, zieloną sukienkę i twarz z jedną krzywą kreską zamiast blizny.

— To jesteś ty — powiedział.

— A dlaczego mam taką wielką rękę?

— Żebyś mogła mnie mocno trzymać.

Odwróciłam głowę, żeby nie zobaczył łez.

Pierwszy śnieg spadł w styczniu, choć w Walencji zdarza się to niemal nigdy. Leo przycisnął nos do szyby.

— Śnieg wygląda jak małe kartki — powiedział.

— Może ktoś pisze nam nową historię.

Adrián próbował wrócić trzy razy.

Najpierw przez adwokata. Później przez list. W końcu sam przyszedł pod mój blok.

Stał na chodniku bez ochroniarzy, bez kamer i bez tego pewnego uśmiechu. W ręku trzymał pudełko z biżuterią.

— Nie chcę niczego zabierać — powiedział. — Chcę tylko, żebyś mnie wysłuchała.