Kiedy ranny snajper upuścił karabin, przejęłam jego pozycję — a dowódca spojrzał na mnie, jakby zobaczył ducha

Kiedy kamień eksplodował tuż przy mojej twarzy, poczułam smak krwi i zrozumiałam, że niewidzialny snajper właśnie wybrał mnie na swój następny cel.

Przycisnęłam policzek do zimnej posadzki ruin i przez kilka sekund nie odważyłam się nawet mrugnąć. Pył opadał na moje rękawy. Gdzieś po lewej ciężki karabin maszynowy pruł po murze, a z doliny dobiegał wrzask ludzi uciekających od rozbitego samochodu.

— Whitfield, zostań na dole! — rozkazał komandor Daniel Rourke.

— Jeśli zostanę, on znowu strzeli.

— To nie jest rozmowa.

— Właśnie dlatego przegrywamy.

Nie odpowiedział. Klęczał przy Gideonie Shawie i zaciskał dłonie na opatrunku. Krew przesączała się przez bandaż, ciemna i lśniąca w świetle księżyca. Shaw oddychał płytko, lecz jego oczy były otwarte.

— Niech jej pozwoli — wyszeptał.

Rourke spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Ty też oszalałeś?

Shaw poruszył palcami w stronę mojego karabinu.

— Ona… widzi więcej.

Te słowa zabolały mnie bardziej niż odłamki w policzku. Przez cztery miesiące w Zespole Echo byłam tą od noszenia amunicji, zapasowych baterii i ciężkich plecaków. Mogłam trafić w stalowy cel z odległości, z której inni ledwie widzieli tarczę, ale podczas prawdziwej operacji zawsze słyszałam to samo.

Pilnuj tyłu.

Przynieś naboje.

Nie przeszkadzaj strzelcom.

Na pasie miałam mały mosiężny znacznik z wygrawerowaną godziną rozpoczęcia szkolenia. Dostałam go od instruktora, który jako jedyny powiedział mi kiedyś, że cierpliwość jest bronią. Teraz ten znacznik uderzał o klamrę przy każdym moim oddechu.

— Rourke — powiedziałam cicho. — Ten człowiek nie strzela na oślep. Obserwuje reakcje. Najpierw Shaw, potem mnie. Chce, żebym wychyliła się drugi raz.

— Więc tego nie zrobisz.

— Zrobię coś lepszego.

Sięgnęłam po podarty plecak Shawa. W środku znalazłam kawałek izolacji termicznej, pustą manierkę i jego czapkę z naszywką. Ułożyłam je przy szczelinie w murze tak, by wyglądały jak czyjaś głowa i ramię.

Rourke chwycił mnie za nadgarstek.

— Jeśli to pułapka…

— To przynajmniej będzie moja pułapka.

— Nie masz zgody.

— Nie mamy czasu na zgodę.

Zsunęłam hełm z głowy i przymocowałam go do cienkiego pręta. Podniosłam go o kilka centymetrów.

Strzał przyszedł natychmiast.

Kula roztrzaskała hełm, ale nie przebiła muru. W tej samej chwili zobaczyłam błysk na przeciwległym zboczu. Nie tam, gdzie wcześniej. O kilka metrów wyżej, za samotnym cyprysem rosnącym przy betonowym kanale.

— Mam go — szepnęłam.

— Gdzie?

— Nie patrz. Jeśli zobaczy ruch, zmieni miejsce.

Przesunęłam karabin na kamiennym gruzie. Odległość była ogromna, wiatr szarpał dymem, a mój oddech odbijał się w celowniku. Został mi jeden pewny moment.

Na dole ludzie Kesslera wyciągali kierowcę z rozbitego samochodu. Drugi pojazd próbował ruszyć pod górę. Jeśli dotarli do przełęczy, transport z przenośnymi wyrzutniami zniknąłby za granicą.

— Whitfield — powiedział Rourke. — Czekaj.

— Całe życie czekałam.

Ustawiłam krzyż celownika na cienkiej przestrzeni między cyprysem a betonem. Błysk pojawił się ponownie. Strzelec poprawiał pozycję.

Palec zacisnął się na spuście.

Wtedy w słuchawce, która dotąd milczała, zatrzeszczał obcy głos.

— Nora Whitfield — powiedział mężczyzna. — Jeśli naciśniesz, komandor zginie pierwszy…

CZĘŚĆ 2

— Jeśli naciśniesz, komandor zginie pierwszy…

Głos ucichł, lecz jego echo zostało w mojej głowie. Nie był to głos człowieka stojącego w dolinie. Dochodził z krótkofalówki Rourke’a, na częstotliwości, której wróg nie powinien znać.

Rourke znieruchomiał.

— Słyszałeś? — zapytałam.

— Tak.

— Kto jeszcze zna tę częstotliwość?

— Nikt z zewnątrz.

— To znaczy, że ktoś ją podał.

Nad naszymi głowami świsnęła kula. Uderzyła w metalową rurę i wydała dźwięk przypominający krótki, żałobny dzwon. Wcisnęłam się mocniej w rumowisko. Moje dłonie były spokojne, lecz serce waliło tak mocno, że czułam puls w zębach.

— Masz trzydzieści sekund — odezwał się głos. — Potem samochód z rannym oficerem wyleci w powietrze.

Rourke spojrzał na pojazd stojący przy ruinach. Był pusty. Wiedzieliśmy o tym obaj.

— Kłamie — powiedziałam.

— Skąd wiesz?

— Bo chce, żebym patrzyła na samochód.

Wskazałam szczelinę między skałami. Na dachu pojazdu migotała mała czerwona dioda, ale przewód prowadzący do niej znikał w błocie. Ładunek był przynętą. Prawdziwa bomba mogła znajdować się przy naszym stanowisku.

— Shaw, możesz mówić? — zapytałam.

— Mogę… narzekać — wychrypiał.

— Czy podczas wejścia widziałeś coś dziwnego?

Otworzył oczy szerzej. W jego palcach znalazła się zmięta karta laminowana, pokryta krwią.

— Przy ciężarówce… ktoś miał nasz znak rozpoznawczy.

Rourke wyrwał mu kartę.

— To niemożliwe.

— Właśnie dlatego nie powiedziałem wcześniej — wyszeptał Shaw.

Z przeciwległego zbocza dobiegł kolejny strzał, tym razem celowany w latarkę przy plecaku. Snajper nie chciał nas zabić od razu. Chciał pozbawić nas oczu.

Rozciągnęłam kawałek linki między dwoma odłamkami muru i przywiązałam do niej pustą manierkę. Kiedy wiatr poruszył metalem, podniosłam karabin tylko na ułamek sekundy. Nie strzeliłam. Obserwowałam.

Błysk pojawił się na cyprysie.

Nie strzelec. Odbicie lornetki.

Prawdziwy cel znajdował się niżej, w cieniu kanału.

— Rourke, zabierz Shawa za filar.

— A ty?

— Zrobię mu to, czego próbował zrobić nam.

— Nora…

— Zaufaj mi choć raz.

Przez moment patrzył na mnie tak, jakby ważył nie rozkaz, lecz całą historię naszego zespołu. Potem przeciągnął Shawa za betonowy filar. Jego but zahaczył o kamień, a opatrunek znów przesiąkł krwią.

Odliczałam oddechy.

Jeden.

Dwa.

Trzy.

W dolinie kierowca ciężarówki wysiadł i podniósł ręce. Jego twarz była oświetlona reflektorami. Mężczyzna krzyczał coś w naszym kierunku, lecz wiatr zabierał słowa.

Za nim pojawiła się kobieta w długim płaszczu. W ręku trzymała metalową walizkę. Kessler nie zamierzał uciekać. Chciał sprawdzić, czy przeżyjemy.

Wtedy dostrzegłam szczegół, którego nie powinno tam być: małą białą wstążkę przy lufie karabinu ukrytego w kanale. Taki sam znacznik nosiliśmy podczas ćwiczeń, by rozpoznawać własnych ludzi w ciemności.

— To nie jest najemnik — powiedziałam.

— Skąd wiesz?

— Bo ktoś nauczył go naszych znaków.

Przestawiłam celownik na skraj betonu. Nie chciałam zabijać człowieka, którego jeszcze nie rozumiałam. Potrzebowałam go żywego.

Wychyliłam się tylko na szerokość dwóch palców.

Strzał przeciwnika uderzył w kamień.

Mój pocisk przeciął jego lufę i wyrwał broń z rąk. Z kanału dobiegł krzyk. Rourke poderwał się, a dwóch naszych ludzi ruszyło w dół.

Kobieta przy ciężarówce uniosła walizkę.

— Nie! — krzyknął Shaw.

Walizka otworzyła się, lecz zamiast zapalnika wypadła z niej fotografia. Kobieta spojrzała w stronę ruin i powiedziała przez głośnik:

— Zapytajcie komandora, dlaczego jego podpis widnieje pod rozkazem przekazania trasy Kesslerowi…

Rourke pobladł.

A ja zobaczyłam, że w jego lewej dłoni wciąż zaciska się karta Shawa. Na jej odwrocie znajdowała się druga podpisana linia…

CZĘŚĆ 3

Na odwrocie karty widniał podpis Rourke’a.

Nie był to podpis pod rozkazem ataku. To zauważyłam od razu. Był krótki, złożony z inicjałów i daty sprzed sześciu tygodni.

Rourke zacisnął szczękę.

— To nie jest mój rozkaz.

— Ale to twoje pismo — powiedziałam.

— Ktoś je skopiował.

— W takim razie dlaczego wiedział, że właśnie ty będziesz trzymał tę kartę?

Z kanału dobiegł jęk. Nasi ludzie wyciągnęli snajpera na otwartą przestrzeń. Był chudy, miał rozciętą brew i stary mundur bez oznaczeń. Na szyi nosił metalowy nieśmiertelnik.

Shaw zobaczył go pierwszy.

— Elias…

Mężczyzna uniósł głowę.

— Miło, że jeszcze mnie pamiętasz, Gideon.

Wiedziałam, kim był. Elias Venn, dawny obserwator Echo. Zniknął podczas operacji w porcie i przez dwa lata uznawano go za martwego. Rourke nigdy nie mówił o tej misji. Kiedyś zapytałam, lecz odpowiedział tylko, że niektóre nazwiska powinny pozostać zakopane.

Teraz Elias splunął krwią na kamienie.

— Kessler znalazł mnie pierwszy — powiedział. — Dał mi wybór: pracować dla niego albo pozwolić, żeby człowiek, który wydał mnie w porcie, dalej awansował.

Rourke zrobił krok naprzód.

— Nikogo nie wydałem.

Elias zaśmiał się krótko.

— Wysłałeś współrzędne, Daniel. Dostałem je na sześć minut przed zasadzką. Tylko trzy osoby miały dostęp do planu. Ty, Shaw i major Vale.

Shaw poruszył się pod filarem.

— Vale nie żyje — wymamrotał.

— Właśnie — odpowiedział Elias. — Zginął dwa tygodnie po tamtej operacji. Zabrał ze sobą winę, a wy zostawiliście mnie pod gruzami.

Rourke ukląkł przy nim.

— Nie wiedziałem, że przeżyłeś.

— Bo nie sprawdziłeś.

Te słowa uderzyły mocniej niż strzał. Rourke odwrócił wzrok. Po raz pierwszy zobaczyłam, że jego pewność siebie nie była stalą, lecz pokrywą na coś ciężkiego.

Kobieta przy ciężarówce zaczęła uciekać. Rzuciłam się za nią, zanim ktokolwiek wydał rozkaz. Dopadłam ją przy betonowym słupie i wytrąciłam walizkę z ręki.

— Kim jesteś?

— Mara Kessler. Siostra Milesa.

— Gdzie on jest?

Uśmiechnęła się blado.

— Już nie w dolinie.

Z walizki wysunęła się księga rachunkowa. Upadła na ziemię, a między stronami zobaczyłam listę płatności. Przy każdej dostawie widniały inicjały, daty i numery bezpiecznych kanałów.

Na ostatniej stronie był podpis majora Vale’a.

Nie umarł jako zdrajca. Został zabity, gdy próbował opuścić organizację. Rourke odkrył część prawdy, lecz zamiast ujawnić ją publicznie, prowadził własne śledztwo i nikomu nie ufał. Dlatego nie powiedział nam o Eliasie. Dlatego ukrył kartę. I dlatego Kessler znał naszą trasę.

Mara wskazała księgę.

— Twój dowódca miał przekazać ją rano właściwym ludziom. Mój brat chciał ją spalić. Jeśli zniszczycie transport, wszyscy dowiedzą się, że armia kupowała broń od człowieka, którego miała ścigać.

— Nie kupowała — powiedział Rourke. — Ktoś podszył się pod nasze fundusze.

W tym momencie radio zatrzeszczało.

— Komandorze — odezwał się głos z centrali. — Natychmiast przerwijcie operację. Zabezpieczcie księgę i czekajcie na odbiór.

Rourke spojrzał na ciężarówki. Jedna z nich ruszała w stronę przełęczy.

— Nie możemy czekać — powiedziałam.

— Rozkaz jest jasny.

— Jeśli ta ciężarówka przekroczy granicę, broń zniknie, a Vale zostanie jedynym winowajcą.

Rourke popatrzył na mnie, potem na Shawa i Eliasa. Wreszcie podniósł radio.

— Odmawiam wykonania.

W słuchawce zapadła cisza.

Po sekundzie odezwał się inny głos, zimny i spokojny.

— W takim razie, komandorze, wasza jednostka zostaje uznana za zagrożenie. Samolot z posiłkami zbombarduje dolinę za dziewięć minut…