CZĘŚĆ 4 — Moja córka wtargnęła do rezydencji najgroźniejszego magnata, a kiedy poprosiła go o uścisk, jego twarz nagle pobladła

CZĘŚĆ 4

…Nie czekałam na dalsze wyjaśnienia.

Wzięłam Martinę na ręce. Lorenzo ruszył za nami, lecz przy schodach zastąpiłam mu drogę.

— Jedziemy moim samochodem.

— Moja ochrona zapewni bezpieczeństwo.

— Twoja ochrona cztery lata temu wyrzuciła mnie na deszcz.

Zatrzymał się.

— Pojedziemy twoim.

To była pierwsza decyzja, którą podjął bez próby odebrania mi kontroli.

Na podjeździe wiatr szarpał nagimi gałęziami cyprysów. Martina siedziała z tyłu w moim starym samochodzie, przypięta pasem, z Iskierką przyciśniętą do brzucha. Lorenzo usiadł obok kierowcy. Jego ludzie jechali za nami, ale tym razem żaden nie próbował otworzyć moich drzwi ani wyrwać mi dziecka z ramion.

Droga do kliniki trwała dwadzieścia minut.

Przez pierwsze pięć nikt się nie odzywał.

Potem Lorenzo zapytał:

— Czy ona wie, że jestem jej ojcem?

— Wie, że kiedyś chciała mieć tatę. Nie wie, że właśnie go znalazła.

— A ty?

— Ja znalazłam człowieka, którego pamiętałam. Nie wiem jeszcze, czy znalazłam ojca dla niej.

Przyjął te słowa bez gniewu.

— Co muszę zrobić?

— Nie obiecywać jej świata. Dzieci pamiętają obietnice dłużej niż dorośli.

— Więc co mam powiedzieć?

— Prawdę.

Spojrzał w lusterko na Martinę.

— Prawda jest taka, że bardzo się spóźniłem.

— To możesz powiedzieć.

Klinika Santa Caterina mieściła się w starym budynku z jasnego kamienia. Na korytarzu pachniało środkiem dezynfekującym i mokrymi płaszczami. Przy recepcji czekał mężczyzna o laskowatych, drżących dłoniach.

Rozpoznałam go dopiero po chwili.

Doktor Paolo Rinaldi.

Był lekarzem, który przyjmował mnie cztery lata temu, kiedy dowiedziałam się o ciąży.

— Pani Moretti — powiedział. — Bałem się, że nigdy pani nie wróci.

Lorenzo zrobił krok do przodu.

— Co pan ma?

Rinaldi spojrzał na niego bez lęku.

— Dowód, którego powinienem był użyć dawno temu.

— Dlaczego pan tego nie zrobił?

Lekarz spuścił wzrok.

— Bo Vittorio De Luca opłacił operację mojej żony. Kiedy zagroził, że przerwie leczenie, podpisałem dokument, którego nie powinienem był podpisywać.

— Jaki dokument? — zapytałam.

Rinaldi wyjął z teczki cienką, pożółkłą kartę.

— Oświadczenie o rzekomym poronieniu. Miał potwierdzać, że dziecko pani nie przeżyło i że nie istnieje żaden powód, aby Lorenzo szukał pani po wyjeździe.

W nogach poczułam pustkę.

— Ale Martina żyła.

— Oczywiście. Nigdy nie widziałem jej aktu zgonu, bo nigdy go nie było. Vittorio zapłacił za fałszywe zaświadczenie. Prawdziwy wpis przechowałem osobno.

Lorenzo wyciągnął rękę.

— Dlaczego teraz?

— Bo dziś rano znalazłem w archiwum kopię przelewu. Pieniądze wyszły z rachunku funduszu rodzinnego, zanim pański wuj przejął jego zarządzanie. A nazwisko odbiorcy nie należy do Vittoria.

Podał mu kartkę.

Lorenzo przeczytał ją i zbladł.

— To nazwisko mojej matki.

Wszyscy zamilkli.

Jego matka, Beatrice De Luca, zmarła jedenaście lat wcześniej. W rodzinie mówiono, że przez ostatnie miesiące choroby nie miała kontaktu z nikim poza lekarzami.

Rinaldi pokręcił głową.

— Przelew podpisano jej pełnomocnictwem, ale podpis jest podrobiony. Pańska matka nie brała udziału w tym spisku. Ktoś wykorzystał jej nazwisko, żeby skierować podejrzenia na nią po śmierci Vittoria.

Lorenzo oparł dłonie o ladę.

— Kto miał dostęp do jej pieczęci?

Lekarz wyjął ostatnią kopertę.

Nie była szara ani elegancka. Była zwykłą kopertą z zielonym nadrukiem kliniki i zagiętym rogiem, jakby przez lata ktoś nosił ją w kieszeni.

— Tego nie chciałem przekazywać przy pańskiej rodzinie — powiedział Rinaldi. — Ale pani Elena powinna zobaczyć to pierwsza.

Otworzyłam kopertę.

W środku znajdowała się krótka kartka, zapisana ręką Beatrice.

„Jeśli Elena wróci, oddajcie jej to. Mój syn musi wiedzieć, że próbowałam go ostrzec. Vittorio nie jest jedynym człowiekiem, który chce, by dziecko zniknęło”.

Na dole widniała data sprzed narodzin Martiny.

Podpisała się: Beatrice.

Lorenzo przeczytał kartkę dwa razy.

— Moja matka wiedziała — powiedział.

— Wiedziała, ale nie zdążyła ci powiedzieć — odparłam.

Rinaldi wskazał drugą stronę.

— Tam jest nazwisko osoby, która przyniosła jej wiadomość.

Odwróciłam kartkę.

Zobaczyłam podpis.

Sofia Bianchi.

— To niemożliwe — szepnęłam.

Lorenzo odwrócił się gwałtownie.

— Sofia pracowała dla mojego wuja.

— Pracowałam dla pańskiej matki — odpowiedziała kobieta od drzwi.

Nie zauważyliśmy jej wejścia.

Stała w korytarzu bez fartucha, z mokrymi włosami i twarzą starszą o całe lata. W dłoniach trzymała mały skórzany notes.

— Beatrice poprosiła mnie, żebym wyprowadziła Elenę z Mediolanu, kiedy zrozumiała, co planuje Vittorio. Ale nie wiedziałam, że ktoś z własnej rodziny przekazał mu adres kliniki.

— Kto? — zapytał Lorenzo.

Sofia spojrzała na niego.

— Twój kuzyn Matteo.

Lorenzo cofnął się o krok.

Matteo był człowiekiem, któremu powierzył prowadzenie firmy po śmierci wuja. Człowiekiem, który tego samego ranka siedział przy stole w rezydencji i udawał, że nie rozpoznaje mojego nazwiska.

— On nadal ma dostęp do funduszu — powiedział Lorenzo.

— I do konta, na które przez cztery lata wpływały pieniądze za milczenie — dodał Rinaldi. — Pański wuj nie wypłacał ich osobiście. Robił to Matteo.

Martina zsunęła się z krzesła i podeszła do Lorenza. Pociągnęła go za rękaw.

— Tato?

To słowo zawisło między nami.

Lorenzo uklęknął przed nią.

— Jestem.

— Zostaniesz?

Miał na twarzy ból, którego nie potrafił już ukryć.

— Jeśli twoja mama pozwoli, będę próbował codziennie.

Martina spojrzała na mnie.

Nie odpowiedziałam od razu. Patrzyłam na mężczyznę, który stracił cztery lata przez własną ślepą wiarę w rodzinę, ale który właśnie miał szansę odzyskać coś ważniejszego niż pieniądze.

— Nie wystarczy próbować przez jeden dzień — powiedziałam.

— Wiem.

— Będziesz musiał odpowiadać na pytania, których nie polubisz.

— Odpowiem.

— Będziesz musiał pozwolić jej odejść, kiedy się przestraszy.

— Pozwolę.

— I nigdy nie użyjesz swojego nazwiska, żeby mnie zmusić do czegokolwiek.

Lorenzo popatrzył mi prosto w oczy.

— Przysięgam.

Nie potrzebowałam przysięgi. Potrzebowałam czynu.

Godzinę później wróciliśmy do rezydencji.

Matteo czekał w gabinecie z kubkiem kawy w dłoni. Na biurku miał rozłożone dokumenty, jakby chciał udowodnić, że niczego się nie boi.

— Lorenzo, musimy porozmawiać o tej kobiecie — zaczął.

— Porozmawiamy o tobie.

Matteo uśmiechnął się nerwowo.

— Vittorio nie żyje. Nie możesz obarczać mnie jego decyzjami.

Lorenzo położył przed nim kopię przelewu.

Matteo upuścił kubek. Kawa rozlała się po dokumentach.

— To niczego nie dowodzi.

Sofia stanęła za mną.

— Dowodzi więcej, niż myślisz.

Matteo spojrzał na nią z niedowierzaniem.

— Ty nędzna zdrajczyni.

— Nie. Po prostu przestałam bać się człowieka, który już nie ma komu rozkazywać.

Lorenzo wyjął z kieszeni kartkę Beatrice.

— Moja matka wiedziała, że to ty pomagałeś Vittoriowi.

Matteo zaczął się cofać.

— Twoja matka była chora.

— Ale podpisała tę kartkę.

— Podrobiłeś ją — rzucił Matteo do mnie.

— Nie umiem podrobić pisma kobiety, której nigdy nie poznałam — odpowiedziałam.

— Ona nie była twoją rodziną.

— Nie musiała nią być, żeby próbować ocalić moje dziecko.

Matteo szarpnął za szufladę biurka i wyjął z niej mały nóż do papieru. Ochroniarz zrobił krok, ale Lorenzo podniósł rękę.

— Odłóż to — powiedział.

— Wszystko zniszczysz! — krzyknął Matteo. — Firma, fundusz, nazwisko! Vittorio obiecał mi miejsce przy stole!

— I dlatego sprzedałeś własnego kuzyna?

— Ty nigdy nie zasługiwałeś na ten majątek!

Matteo cisnął nóż na biurko. Metal wbił się w drewno obok dłoni Lorenza.

To wystarczyło.

Nie było pościgu ani wielkiej sceny. Lorenzo zadzwonił do zarządu i zablokował wszystkie rachunki Matteo. Potem podpisał pełnomocnictwo dla niezależnej księgowej, która miała rozliczyć fundusz co do jednej monety.

Matteo stracił dostęp do pieniędzy, zanim zdążył uciec.

Vittorio nie mógł już ponieść konsekwencji swoich czynów. Matteo musiał ponieść własne.

Najtrudniejsza rozmowa odbyła się jednak nie z nim.

Późnym wieczorem Lorenzo usiadł na podłodze w pokoju gościnnym, bo Martina uznała, że dorosłe krzesło jest „za daleko od przytulania”. Przez pięć minut trzymała go za szyję, a on liczył oddechy, żeby nie puścić jej ani sekundę za wcześnie.

Kiedy zasnęła, odłożyłam Iskierkę na stolik.

— Nie wiem, czy potrafię ci wybaczyć — powiedziałam.

— Nie proszę o wybaczenie.

— O co prosisz?

Spojrzał na śpiącą dziewczynkę.

— O możliwość zasłużenia na każde kolejne pięć minut.

Nie odpowiedziałam.

Rano nie wróciłam do pracy w służbie sprzątającej. Lorenzo nie zaproponował mi pieniędzy ani stanowiska. Zamiast tego opłacił niezależne badanie ojcostwa i poprosił, żebym była obecna przy każdym kroku, który dotyczył Martiny.

Wynik potwierdził to, co wszyscy już wiedzieli.

Martina była jego córką.

Kiedy wręczono nam dokument, dziewczynka siedziała pod stołem i rysowała kredkami trzy postacie. Jedna była niska, druga miała bardzo długie włosy, a trzecia ogromne ręce.

— To tata — wyjaśniła, kiedy Lorenzo uklęknął obok. — Musi mieć duże ręce, żeby zmieścić cały smutek.

Lorenzo zakrył twarz dłonią.

Martina dotknęła jego policzka.

— Nie płacz. Możesz mnie przytulić.

Objął ją ostrożnie.

Tym razem nie liczył minut.

A ja położyłam na stole kartkę Beatrice, obok podpisanego przez Lorenza oświadczenia, że żadna decyzja dotycząca Martiny nie zostanie podjęta bez mojego udziału. Nie był to koniec bólu. Nie cofał czterech lat. Nie naprawiał nocy, w której zostałam sama z dzieckiem i groźbą śmierci nad głową.

Ale tego dnia, kiedy Martina zasnęła z lisem Iskierką pod brodą, Lorenzo zapytał ją szeptem:

— Jutro też mogę dostać pięć minut?

A ona, nie otwierając oczu, odpowiedziała:

— Jutro musisz zacząć od sześciu.