CZĘŚĆ 4

Nie dokończył zdania, bo na podjeździe zatrzymał się samochód bankowy.

Wysiadła z niego kobieta w jasnym płaszczu, niosąc metalową kasetę z dokumentami.

— Pan Jakub? — zapytała.

— Tak.

— Nazywam się Elżbieta Maj. Prowadziłam rachunki pańskich rodziców.

Klara cofnęła się pod ścianę. Adrian stał przy stole z twarzą napiętą jak skóra na mokrym siodle.

Elżbieta postawiła kasetę na blacie.

— Zadzwoniłam, gdy zobaczyłam nazwisko pana Adriana przy starym przelewie. Nie mogłam omawiać szczegółów przez telefon.

Marta wskazała krzesło.

— Proszę usiąść i powiedzieć wszystko od początku.

Elżbieta wyjęła segregator.

— Pański ojciec miał dwa rachunki. Jeden na bieżące wydatki rancza, drugi przeznaczony na przekazanie pieniędzy Klarze. Wypłata czterystu tysięcy została wykonana zgodnie z umową. Trzy dni później pojawiło się zlecenie na kolejne dwieście tysięcy.

— Kto je złożył? — zapytałem.

— Ktoś użył skanu podpisu pana ojca. Bank wstrzymał przelew, ponieważ kwota przekraczała ustalony limit.

Adrian podszedł do stołu.

— To nie dowodzi, że ja to zrobiłem.

— Nie — odpowiedziała Elżbieta. — Ale system zarejestrował komputer, z którego wysłano zlecenie.

Klara spojrzała na niego.

— Twój komputer?

— Miałem dostęp do kancelarii.

— Do kancelarii? — powtórzyłem.

Adrian zacisnął szczękę.

— Pomagałem Klarze przygotować dokumenty.

— I dlatego stworzyłeś fałszywe pełnomocnictwo? — zapytała Marta.

Wyjęła z teczki kopię papieru, który Klara przyniosła mi miesiąc wcześniej. Na dole widniała pieczęć kancelarii Adriana, ale numer rejestracyjny należał do dokumentu wygasłego dwa lata wcześniej.

Klara wzięła kartkę do ręki.

— Mówiłeś, że sprawdziłeś wszystko.

— Sprawdzałem, czy zadziała.

Te słowa zawisły nad stołem.

Klara patrzyła na niego tak, jakby nagle zobaczyła obcego człowieka.

— Chciałeś sprzedać ranczo, a potem zostawić mnie z problemem?

Adrian odsunął krzesło.

— Nie dramatyzuj. Deweloper zapłacił zaliczkę, bo potrzebowałem pokazać, że transakcja jest pewna.

— Ile?

— Sto tysięcy.

Klara zaśmiała się krótko, bez radości.

— Wydałeś pieniądze, których jeszcze nie miałeś prawa dostać?

— Miałem je odzyskać po sprzedaży.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Po powrocie z misji znalazłam łańcuch na bramie domu ojca, a moja ciotka uśmiechnęła się, jakby wygrała

— A jeśli nie?

Adrian spojrzał na mnie.

— Wtedy twój brat mógłby podpisać. Wystarczyło go przycisnąć.

Poczułem, jak coś ciężkiego opada mi w piersi. Nie zaskoczyła mnie jego chciwość. Zaskoczyło mnie, że Klara naprawdę uwierzyła, iż walczy o rodzinny majątek, podczas gdy on traktował ją jak narzędzie.

— Wyjdź — powiedziała Klara.

— Klara…

— Wyjdź z mojego życia, zanim ktoś zmusi cię do wyjścia z tego domu.

Adrian spojrzał na nią z niedowierzaniem.

— Bez mojego planu nie dostaniesz nic.

— To nie jest mój plan.

— Przestań udawać świętą. Sama wysłałaś do rodziny te oświadczenia.

Klara zamarła.

— Jakie oświadczenia?

Odwróciłem się do niej.

— Podpisy wuja i kuzynów.

Adrian zaczął się tłumaczyć, lecz było już za późno.

— To były tylko wzory. Klara powiedziała, że zdobędzie podpisy.

— Kłamiesz — wyszeptała.

— Podpisałaś każde pismo, które ci podałem.

Marta otworzyła teczkę i położyła na stole potwierdzenia przelewów. Drobne kwoty, po dwa tysiące, trzy tysiące, pięć tysięcy dolarów. Przy każdym widniało nazwisko jednego z krewnych.

Klara patrzyła na nie, a potem opuściła ręce.

— Zapłaciłeś im?

— To były zwroty kosztów.

— Za kłamstwa o naszym ojcu.

Nikt nie odpowiedział.

Następnego dnia Marta złożyła w banku i w kancelarii wszystkie dokumenty: umowę zrzeczenia, testament, potwierdzenie rejestracji spółki, fałszywe pełnomocnictwo, wykaz przelewów oraz wiadomość od dewelopera. Nie musiałem biegać od komisariatu do sądu, żeby ktokolwiek uwierzył, że coś jest nie tak. Papier po papierze układał historię dokładniejszą niż wszystkie rodzinne opowieści.

Deweloper wycofał się z umowy i zażądał zwrotu zaliczki od Adriana. Bank zamknął dostęp do rachunków, na które wpływały pieniądze z kancelarii. Klara otrzymała wezwanie do pokrycia części kosztów, bo podpisała dokumenty i wysyłała fałszywe oświadczenia krewnym.

Przyjechała do mnie tydzień później sama.

Nie weszła do domu. Zatrzymała się przy starej zagrodzie, gdzie ojciec i ja wymienialiśmy słupki.

— Sprzedajesz ranczo? — zapytała.

— Nie.

— Możesz zarobić fortunę.

— Wiem.

— To dlaczego zostajesz?

Spojrzałem na stodołę. Na dachu brakowało trzech gontów. Przy bramie leżało wiadro z gwoździami, a na ogrodzeniu wisiała skórzana rękawica ojca, której nigdy nie wyrzuciłem.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Mój niemówiący pacjent poruszył palcem, gdy jego siostrzeniec wznosił toast — a potem lekarz nagle pobladł

— Bo nie chcę, żeby twoje pieniądze zniszczyły to, czego nie zbudowałaś.

Klara przełknęła ślinę.

— Nienawidzisz mnie?

To pytanie było prostsze niż odpowiedź.

— Byłem na ciebie wściekły. Nadal jestem. Ale bardziej boli mnie to, że uwierzyłaś komuś, kto powiedział ci, że rodzice dali mi wszystko przez pomyłkę.

— Myślałam, że wybrali ciebie zamiast mnie.

— Wybrali osobę, która codziennie była tutaj. To nie było przeciwko tobie.

Klara popatrzyła na zagrodę.

— Co zrobisz z tym miejscem?

— Zostawię część pastwiska dla koni. Stodołę przerobię na ośrodek nauki jazdy i pracy z młodzieżą. Dzieci z miasta będą mogły przyjechać tu za darmo w weekendy.

— Mama by to polubiła.

— Wiem.

— A ja?

Nie odpowiedziałem od razu.

— Jeśli chcesz coś naprawić, nie zaczynaj od przeprosin. Zacznij od pieniędzy, które wzięłaś od krewnych, i od wyjaśnienia im, że podpisywałaś rzeczy, których nie rozumiałaś.

Klara skinęła głową.

— Sprzedam mieszkanie.

— Nie musisz sprzedawać życia.

— Muszę sprzedać to, co kupiłam, wierząc, że dzięki temu dostanę twoje.

To był pierwszy uczciwy gest, jaki wykonała wobec mnie od śmierci rodziców.

Adrian próbował jeszcze unieważnić zrzeczenie Klary, ale Helena przedstawiła oryginał z księgi notarialnej. Nie miał już czym zasłonić własnych podpisów. W ciągu dwóch tygodni stracił kancelarię, zaliczkę i narzeczoną. Najbardziej zależało mu na sprzedaży rancza, a właśnie to ranczo pozostało poza jego zasięgiem.

Klara oddała krewnym pieniądze. Wuj przyszedł do mnie z opuszczoną głową i sam poprawił dwa przegniłe słupki przy północnym pastwisku.

— Twój ojciec miał rację — powiedział.

— W czym?

— Że ziemi nie pilnuje się samym zamkiem. Pilnuje się jej pamięcią.

Nie odpowiedziałem. Podałem mu młotek.

Kilka dni później otworzyłem brązową teczkę po raz ostatni. Na dnie znalazłem małą kartkę od matki, której wcześniej nie zauważyłem.

„Jakubie, jeśli czytasz te słowa, ktoś próbuje wmówić ci, że miłość można zmierzyć pieniędzmi. Nie wierz mu. Twój ojciec nie zostawił ci rancza dlatego, że byłeś lepszym dzieckiem. Zostawił je, bo wiedział, że rozpoznasz każdy koński oddech po ciemku”.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Były mąż przedstawił mi w szpitalu rocznego syna, a kiedy odpowiedziałam spokojnie, jego uśmiech nagle zniknął

Przeczytałem to Klarze przy kuchennym stole.

Płakała bezgłośnie.

— Mogę ją zatrzymać? — zapytała.

— Nie.

— Rozumiem.

Złożyłem kartkę i schowałem ją z powrotem do teczki.

— Ale możesz przyjść w sobotę. Mamy do naprawienia północny płot.

Klara spojrzała na mnie, jakby nie spodziewała się takiej odpowiedzi.

— Będziesz tam?

— Będę.

— A jeśli nie będziesz chciał ze mną rozmawiać?