Rzuciłam mąką w człowieka, którego bali się wszyscy, a trzy dni później jego siostrzenica zniknęła bez śladu

Kiedy kula przebiła szybę mojej piekarni, Luca DeMarco stał obok mnie i patrzył, jak odłamki szkła wpadają do ciasta drożdżowego.

Przez sekundę słyszałam tylko brzęczenie lodówki i własny oddech.

Potem Mia krzyknęła.

Luca szarpnął ją za ramię i pociągnął za ladę. Jeden z jego ochroniarzy przewrócił metalowy stojak z bagietkami, drugi wyciągnął broń.

— Schowaj to! — syknął Luca. — Tu są ludzie.

— Kto strzelał? — zapytałam, kucając obok Mii.

Dziewczyna trzęsła się tak mocno, że z jej kieszeni wypadła srebrna spinka do włosów. Podniosłam ją i zacisnęłam w dłoni.

— Nie wiem — odpowiedział Luca.

Jego głos był spokojny. Zbyt spokojny.

— To twoje życie, DeMarco. Ja mam tylko piekarnię.

— Od tej chwili jedno i drugie jest zagrożone.

Trzy dni wcześniej uważałam go za najbardziej bezczelnego klienta w Chicago. Wszedł do Miodu i Żyta o ósmej rano z dwoma ochroniarzami, spojrzał na witrynę i powiedział:

— Chcę wszystko.

— Wszystko co? — spytałam, trzymając szczypce nad blachą z rogalikami.

— Całą witrynę.

Za nim dwanaście osób czekało na śniadanie. Starszy mężczyzna z laską westchnął, a mała dziewczynka przestała oblizywać lukier z palca.

— Oni też chcą jeść — powiedziałam.

— Zapłacę za ich zamówienia.

— To nie aukcja. A moje rogaliki nie są na sprzedaż hurtową.

Wtedy weszła jego ciotka Isabella, owinięta w zielony szal pachnący drogimi perfumami.

— Luca, kochanie, więc tutaj się ukrywasz?

Spojrzała na mnie, potem na niego i rozpromieniła się.

— Znalazłeś dziewczynę!

— Nie znalazł — wtrąciłam. — Poznaliśmy się dziewiętnaście minut temu.

— Jesteśmy razem od trzech miesięcy — powiedział Luca.

Zamarłam z ręką nad kasą.

— Słucham?

— Isabella lubi jasne odpowiedzi.

— To powiedz jej jasną prawdę.

— Nie teraz.

Dwadzieścia minut później zostaliśmy sami. Luca położył na ladzie czarną kartę bez żadnego napisu.

— Potrzebuję, żebyś przez trzy tygodnie udawała moją dziewczynę.

— Nie.

— Nie znasz warunków.

— Znam wystarczająco dużo. Mężczyzna, który zaczyna od kłamstwa, nie budzi zaufania.

— Zapłacę ci.

— Moją godność też wycenisz?

Podał kwotę. Tak wysoką, że na moment poczułam wstyd, iż w ogóle ją usłyszałam.

Potem rzuciłam w jego garnitur workiem mąki.

Biała chmura pokryła mu ramiona, krawat i wypolerowane buty.

— Może teraz zrozumiesz znaczenie słowa „nie” — powiedziałam.

Isabella za jego plecami wydała z siebie dziwny dźwięk, jakby próbowała nie wybuchnąć śmiechem.

Luca spojrzał na mnie przez warstwę mąki.

— Jesteś fatalna w negocjacjach.

— Ty po prostu nie przywykłeś do odmowy.

Myślałam, że to koniec.

Następnego ranka przyjechał po kawę. Wrócił również kolejnego dnia. Trzeciego dnia nie przyszedł sam.

Mia miała szesnaście lat, za dużą szarą bluzę i twarz dziecka, które dawno przestało wierzyć, że dorośli dotrzymują słowa.

— Clara, to moja siostrzenica — powiedział Luca.

— Czyli ty jesteś słynną fałszywą dziewczyną? — spytała Mia.

— Absolutnie nie.

Uśmiechnęła się pierwszy raz.

Podałam jej kawałek tarty miodowej z gruszką. Po pierwszym kęsie powiedziała:

— Moja mama robiła podobną.

Luca zesztywniał.

— Kiedy? — spytałam cicho.

— Zanim umarła.

Po ich wyjściu Isabella powiedziała mi, że Elena zmarła osiem miesięcy wcześniej, a Mia prawie przestała jeść.

Następnego ranka zgodziłam się na układ, ale postawiłam warunki: żadnych pieniędzy, żadnych ochroniarzy przy Mii i żadnych kolejnych kłamstw bez mojej zgody.

Luca uścisnął moją dłoń.

— Zgoda.

Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że trzy dni później kula wybije szybę, a tej samej nocy Mia zniknie.

Teraz, gdy kurz opadał na podłogę, Luca podniósł z ziemi cienką brązową teczkę, której wcześniej nie widziałam. Jego palce zatrzymały się na metalowym zapięciu, a ja zrozumiałam, że ktoś strzelał nie po to, żeby nas przestraszyć, tylko żeby zmusić go do otwarcia tej teczki…

CZĘŚĆ 2

Luca otworzył teczkę, ale nie wyjął z niej dokumentów. Najpierw spojrzał na Mię.

— Zabieramy cię do domu.

— Nie chcę — odpowiedziała.

— To nie jest dyskusja.

— Właśnie dlatego nie chcę z tobą rozmawiać.

Jej głos był cichy, lecz trafił w niego mocniej niż kula w szybę. Luca zacisnął szczękę. Ja zauważyłam na jego mankiecie drobinki mąki z porannego pieczenia. Nie pasowały do krwi na jego knykciach.

— Mia, musisz stąd wyjść — powiedziałam. — Szyba może się zawalić.

— A jeśli pójdę z nim, też może się zawalić coś innego.

Luca odwrócił głowę.

— Clara, zadzwoń do Isabelli.

— Sam nie masz telefonu?

— Mój telefon może być śledzony.

— Oczywiście. Bo zwykli ludzie mają problemy z rachunkami, a ty z ludźmi, którzy strzelają do piekarni.

Nie odpowiedział. Zamiast tego wyprowadził nas tylnym wyjściem do wąskiej uliczki za kamienicą. Pachniało mokrym kartonem i kawą z sąsiedniej palarni. Na końcu ulicy czekał czarny samochód.

W domu Isabelli, piętnaście minut później, Mia zamknęła się w pokoju na piętrze. Luca stał przy kominku, ściskając teczkę.

— Co w niej jest? — spytałam.

— Rzecz, przez którą Elena nie żyje.

— To bardzo wygodne zdanie. Można nim ukryć wszystko.

— Elena prowadziła księgowość w jednej z firm mojego ojca. Odkryła, że ktoś wyprowadza pieniądze i sprzedaje informacje ludziom, którzy chcieli przejąć nasze interesy.

— A ty podejrzewałeś siebie?

— Podejrzewałem człowieka, którego zatrudniłem.

— To nie to samo.

Luca wyjął z teczki mały notes w skórzanej oprawie. Na jednej stronie widniały nazwiska, daty i kwoty. Przy ostatnim wpisie Elena narysowała czerwony krzyżyk.

— Znalazłem ten notes po jej śmierci — powiedział. — Ostatnia suma została przelana z mojego prywatnego rachunku.

— Kto miał dostęp?

— Tylko ja, Elena i mój pełnomocnik, Victor Hale.

Nazwisko zapisałam sobie w pamięci.

— Dlaczego nie poszedłeś z tym do władz?

Luca spojrzał na mnie tak, jakby pytanie zabolało bardziej niż powinno.

— Bo Elena zginęła, zanim zdążyła mi powiedzieć, komu ufa. A trzy godziny wcześniej pokłóciłem się z nią przy wszystkich.

— O co?

— Chciała zabrać Mię i uciec z miasta. Powiedziałem, że jej nie pozwolę.

W pokoju na górze coś spadło.

Luca pobiegł po schodach. Drzwi do pokoju Mii były otwarte. Łóżko puste. Okno zamknięte od środka, lecz na podłodze leżały mokre ślady butów.

— Mia! — zawołałam.

Na biurku została jej srebrna spinka. Ta sama, którą podniosłam po strzale.

Luca stał bez ruchu, wpatrzony w pustą narzutę.

— To niemożliwe — powiedział.

— Ktoś ją zabrał.

— Nie. Ona sama by nie wyszła.

— W takim razie ktoś pomógł jej wyjść.

Isabella wbiegła do pokoju z twarzą białą jak mąka, którą trzy dni wcześniej rozsypałam na garniturze Luki.

— Co się stało?

Luca odwrócił się do niej.

— Kto był dziś w domu?

— Tylko Victor. Przywiózł dokumenty.

— O której?

— O dziewiątej czterdzieści.

Wtedy zadzwonił telefon na biurku. Numer był nieznany. Luca odebrał.

Przez kilka sekund słuchał.

— Jeśli chcecie dziewczynę żywą, przyjedźcie do starego młyna przed północą — powiedział męski głos. — I przynieście notes Eleny.

Połączenie się urwało.

Luca odłożył telefon.

— To pułapka — powiedziałam.

— Wiem.

— A mimo to pojedziesz.

— To moja siostrzenica.

— I właśnie dlatego nie pojedziesz sam.

Spojrzał na mnie z gniewem.

— Clara, nie rozumiesz, w co się pakujesz.

— Rozumiem tyle, że ktoś zastrzelił moją szybę, zabrał szesnastolatkę i znał układ, o którym wiedziało pięć osób.

Isabella podeszła do kominka i wyjęła z ukrytej wnęki niewielki klucz owinięty czerwoną wstążką.

— Elena zostawiła go u mnie tydzień przed śmiercią — powiedziała.

Luca spojrzał na nią ostro.

— Dlaczego nigdy mi o tym nie powiedziałaś?

Isabella zbladła.

— Bo obiecałam jej, że poczekam, aż Mia będzie bezpieczna.

— Bezpieczna przed kim?

Isabella zacisnęła palce na wstążce.

— Przed tobą, Luca.

W tej samej chwili z dołu dobiegł trzask tłuczonego szkła. Ktoś wszedł do domu, a na schodach pojawił się cień człowieka, którego twarzy jeszcze nie widzieliśmy…

CZĘŚĆ 3

Cień przesunął się po ścianie, a Luca stanął przede mną. Isabella chwyciła ciężki mosiężny świecznik.

— Nie strzelaj — powiedziałam.

— Nie mam broni — odparł Luca.

— To pierwszy rozsądny fakt tego wieczoru.

Na schodach pojawił się starszy mężczyzna w przemoczonym płaszczu. Znałam go. Każdego ranka kupował u mnie bochenek chleba żytniego, zawsze płacąc monetami wyjętymi z płóciennego woreczka.

— Pan Ramires? — spytałam.

— Mia kazała mi przyjść — powiedział. — Powiedziała, że jeśli nie pokażę wam prawdy, zginie tak jak jej matka.

Luca chwycił go za kołnierz.

— Gdzie ona jest?

— Nie wiem. Zabrano ją z samochodu, zanim dotarłem do młyna.

— Co pan wie?

Ramires wyjął z kieszeni złożony rachunek piekarni. Rozprostował go drżącymi palcami.

— Elena przyszła do mnie w noc śmierci. Siedziała przy stoliku pod oknem. Miała rozciętą wargę i ten klucz.

Isabella ścisnęła świecznik.

— Mówiła, że Luca chce ją uciszyć — ciągnął Ramires. — Ale potem powiedziała coś innego. Że Luca nie jest człowiekiem, którego powinniście się bać.

Luca puścił jego płaszcz.

— Dlaczego czekałeś osiem miesięcy?

— Bo następnego dnia znaleziono ją martwą, a ja dostałem zdjęcie wnuka wychodzącego ze szkoły. Bałem się.

Wyjął z kieszeni kartkę z podpisem Eleny. Pismo było pochyłe, nerwowe.

„Luca nie przelał pieniędzy. Ktoś użył jego rachunku, żeby go obciążyć. Victor ma drugi klucz. Nie ufaj nikomu, kto mówi, że robi to dla rodziny”.

Luca czytał dwa razy. Jego twarz stężała.

— Victor — powiedział.

Isabella usiadła ciężko na krześle.

— To on powiedział mi, że Elena uciekła przed śmiercią.

— A ty mu uwierzyłaś?

— Chciałam uwierzyć komuś. Ty po jej pogrzebie zamknąłeś się w sobie i oskarżyłeś cały świat.

— Oskarżyłem siebie.

— Bo Victor tego potrzebował.

Wtedy rozległ się dźwięk telefonu. Tym razem dzwonił mój aparat. Numer piekarni.

Odebrałam.

— Clara? — usłyszałam szept Mii. — Jestem w chłodni przy starym młynie. Victor mnie znalazł. Powiedział, że jeśli Luca zobaczy teczkę, wszyscy zginiemy.

— Mia, słuchaj mnie. Czy jesteś sama?

— On stoi za drzwiami. Mam klucz, który dała mi mama. W środku jest coś, czego Luca nigdy nie widział.

— Co?

— Jej list.

Połączenie zaszumiało.

— Mia! — krzyknęłam.

W tle usłyszałam głos Victora:

— Odłóż telefon, dziecko.

Potem ciszę.

Luca wyrwał mi aparat.

— Victor, jeśli ją skrzywdzisz…

— Już skrzywdziłeś ją ty — odpowiedział Victor. — Elena umarła, bo nie potrafiłeś odróżnić ochrony od kontroli.

— Chcesz pieniędzy?

— Chcę tego, co twój ojciec obiecał mi po swojej śmierci. Całą sieć firm. A ty właśnie pomogłeś mi ją zdobyć, niszcząc własne imię.

Rozłączył się.

Ramires podszedł do stołu i wskazał rachunek.

— Elena nie zostawiła tylko listu. Na odwrocie zapisała numer konta. Przelewy wychodziły z rachunku Luki, ale trafiały do spółki należącej do Victora.

Luca spojrzał na mnie.

— Jeśli to prawda, przez osiem miesięcy ścigałem nie tego człowieka.

— Nie — odpowiedziałam. — Przez osiem miesięcy Victor ścigał ciebie.

Wzięliśmy klucz, notes i kartkę Ramiresa. Nie pojechaliśmy do młyna główną drogą. Isabella znała stary kanał prowadzący do chłodni.

Gdy dotarliśmy na miejsce, drzwi były uchylone. W środku pachniało rdzą i mokrym drewnem. Na podłodze leżała srebrna spinka Mii.

A obok niej koperta z jej imieniem.

Luca podniósł ją, lecz nie zdążył rozerwać papieru, bo z kieszeni jego płaszcza dobiegł dźwięk nowej wiadomości.

Na ekranie pojawiło się zdjęcie Isabelli związanej na krześle.

Pod spodem widniało jedno zdanie: „Przyjedź sam, bo następnym razem wyślę ci zdjęcie dziewczyny”.

Luca zacisnął palce na kopercie i ruszył w stronę ciemnego korytarza, nie wiedząc jeszcze, że najgorsza część planu Victora nie dotyczyła ani pieniędzy, ani przejęcia firm…