W noc przed ślubem usłyszałam własne imię zza hotelowej ściany, a uśmiech mojej druhny nagle zniknął

O pierwszej trzynaście w nocy obudził mnie śmiech dobiegający zza ściany, a chwilę później usłyszałam własne imię wypowiedziane tak, jakby było nazwą przeszkody do usunięcia.

Leżałam nieruchomo w hotelowym łóżku, wpatrzona w mleczne światło latarni przesuwające się po suficie. Na krześle, niecałe dwa metry ode mnie, wisiała moja suknia ślubna z kołnierzykiem obszytym drobnymi perłami. Pachniała lawendowym sprayem, którym spryskała ją Maren, moja najlepsza przyjaciółka.

— Zniszcz jej suknię — powiedziała Tessa. — Schowaj obrączki. Ona na niego nie zasługuje.

Serce uderzyło mi tak mocno, że przycisnęłam dłoń do piersi.

Znałam ten głos. Tessa Rowan, kuzynka Adriana.

Przez chwilę wmawiałam sobie, że źle usłyszałam. Potem Maren roześmiała się cicho.

— Od miesięcy próbuję go zdobyć — powiedziała. — Jutro będzie moja ostatnia szansa.

Zacisnęłam palce na prześcieradle. Maren była przy mnie, kiedy Adrian poprosił mnie o rękę. Trzymała mnie za rękę podczas operacji mojej matki. To ona pomagała mi wybrać perłowe spinki do włosów i płakała, kiedy po raz pierwszy przymierzyłam suknię.

A teraz siedziała za ścianą i planowała, jak odebrać mi ślub.

— Czy Adrian cokolwiek wie? — zapytała Tessa ciszej.

— Myśli, że żartuję — odparła Maren. — Jutro już tak nie pomyśli.

Wzięłam telefon i włączyłam nagrywanie. Przez dziesięć minut nie poruszyłam nawet stopą. Słyszałam przesuwane krzesło, brzęk szkła i głos Maren, która mówiła o mnie z pogardą, jakbyśmy nigdy nie dzieliły pokoju w akademiku.

O drugiej pięć zadzwoniłam do recepcji.

— Czy mogę dostać inny pokój? — zapytałam. — Pod nazwiskiem mojej siostry, Heleny Kowalskiej.

Recepcjonista nie zadawał pytań. Po kilku minutach przyszedł młody boy hotelowy. Włożyłam suknię, buty, biżuterię i pudełko z zaproszeniami do pokrowców. Ręce trzęsły mi się tak bardzo, że trzy razy upuściłam srebrną spinkę do włosów.

Maren nie miała obrączek. Przechowywał je Caleb, młodszy brat Adriana, w drewnianym pudełku z wypalonymi inicjałami.

O drugiej cztery zadzwoniłam do niego.

— Nie oddawaj ich nikomu poza mną albo Adrianem.

— Julia, co się stało? — zapytał.

— Po prostu mi obiecaj.

— Obiecuję.

O szóstej rano miałam spotkać się z Denise Harper, organizatorką ślubu. Nie zadzwoniłam jeszcze do Adriana. Kochałam go, ale w mojej głowie płonęło jedno pytanie: czy naprawdę nie wiedział, co robiła Maren?

O siódmej zmieniłam plan. Zamiast wysłać Maren z prezentem ślubnym do pokoju Adriana, poszłam sama.

Kiedy otworzył drzwi, uśmiech natychmiast zniknął mu z twarzy.

— Julia? Co się stało?

Podałam mu telefon i nacisnęłam odtwarzanie. Jego twarz najpierw pobladła, potem stwardniała.

Gdy nagranie się skończyło, zapytał:

— Ona naprawdę powiedziała, że ją zachęcałem?

— Powiedz mi prawdę.

Adrian odblokował swój telefon i podał mi go bez słowa. Zobaczyłam miesiące wiadomości od Maren. Jedne pozostawały bez odpowiedzi. Inne kończyły się krótkimi zdaniami Adriana: „Przestań mówić do mnie w ten sposób. Szanuj mój związek”.

Tydzień wcześniej napisała: „Wciąż możesz zrozumieć, że wybrałeś niewłaściwą kobietę”.

Odpisał: „Poślubię kobietę, którą kocham. Nie pisz do mnie więcej”.

Poczułam ulgę, lecz trwała zaledwie kilka sekund.

— Maren nie jest już twoją druhną — powiedział Adrian. — Ani ona, ani Tessa nie podejdą dziś do ciebie.

— Jeszcze nie.

— Co masz na myśli?

Spojrzałam na zegarek. Była siódma osiemnaście. Maren wciąż myślała, że śpię w sąsiednim pokoju. Wciąż mogła dostać się do mojej sukni. I nadal wierzyła, że Adrian niczego nie wie.

Zadzwoniłam do Denise.

— Ślub się odbędzie — powiedziałam. — Ale musisz zmienić kilka rzeczy, zanim Maren się obudzi.

Adrian patrzył na mnie z napięciem.

— Co planujesz?

— Chcę wiedzieć, jak daleko zamierzała się posunąć.

O dziewiątej Denise weszła do mojego poprzedniego pokoju. Minęło sześć minut, potem osiem. Wreszcie zadzwoniła, a jej głos brzmiał zupełnie inaczej niż wcześniej.

— Julia, znalazłam coś za kratką wentylacyjną. Nie dotykaj niczego. Zaraz otworzę pudełko i wtedy zobaczymy, co naprawdę przygotowała Maren…

CZĘŚĆ 2

Denise stała w półotwartych drzwiach, z jedną dłonią opartą o framugę, a drugą trzymała nad metalowym pudełkiem wyjętym zza kratki wentylacyjnej.

W pokoju pachniało lawendą i kurzem. Na łóżku wciąż leżał pognieciony koc, jakby ktoś spał tam przez całą noc. Tyle że ja wiedziałam, że po drugiej w nocy pokój był pusty.

— Nie otwieraj go tutaj — powiedział Adrian.

— Dlaczego? — Denise spojrzała na niego.

— Bo jeśli ktoś zostawił tam coś niebezpiecznego, nie chcę, żeby Julia to widziała.

— To mój pokój — przerwałam. — Otwórz.

Denise przełknęła ślinę i uniosła wieczko. W środku leżała karta dostępu do hotelu, plastikowa buteleczka bez etykiety, koperta z moim imieniem oraz mały klucz owinięty żółtą wstążką.

Mój żołądek ścisnął się boleśnie.

— To nie jest klucz do drzwi — powiedziała Denise. — To klucz do szafki w garderobie.

— Skąd wiesz? — zapytałam.

— Każda szafka ma numer. Ten ma wygrawerowaną cyfrę dziewiętnaście.

Znalazła kartkę z numerem dziewiętnaście. W środku szafki nie było ubrań. Był tam mój stary telefon, którego nie używałam od roku, i wydrukowany list.

„Adrian, jeśli Julia odwoła ślub, nie próbuj jej szukać. Zrobiła to samo, co robiła wszystkim mężczyznom przed tobą”.

Pod spodem widniał podpis przypominający mój charakter pisma.

— To fałszerstwo — szepnęłam.

Adrian zacisnął szczękę.

— Nigdy nie pisałaś takiego listu.

— Nie.

Denise podniosła buteleczkę przez chusteczkę.

— Tego nie dotykamy. Wzywam lekarza hotelowego i kierownika ochrony.

W tej samej chwili rozległo się pukanie. W drzwiach pojawił się Caleb, nadal w koszuli z poprzedniego wieczoru. W ręce trzymał drewniane pudełko z obrączkami.

— Maren próbowała je ode mnie odebrać — powiedział. — Przyszła po nie dziesięć minut temu.

Adrian spojrzał na mnie.

— Co dokładnie powiedziała?

— Że Denise kazała jej zabrać obrączki do kaplicy. Kiedy odmówiłem, zaczęła płakać. Potem zapytała, czy Julia nadal śpi.

Miałam wrażenie, że podłoga lekko się przechyla.

O dziewiątej trzydzieści zszedł do nas kierownik ochrony, pan Wrona, niski mężczyzna z mosiężnym zegarkiem przy mankiecie. Denise pokazała mu kartę dostępu.

— Ta karta została użyta o pierwszej czterdzieści siedem — powiedział po sprawdzeniu rejestru. — Ktoś wszedł do pokoju Julii po jej wyjściu.

— Kto? — zapytał Adrian.

Wrona spojrzał na ekran.

— Karta jest przypisana do pokoju Maren Blake.

Zamknęłam oczy. Przez sekundę zobaczyłam Maren pochyloną nad moją suknią, z tą samą srebrną spinką w dłoni, którą podarowała mi na dwudzieste pierwsze urodziny.

— Czy ona mogła mieć zapasową kartę? — zapytałam.

— Nie powinna — odparł Wrona. — Ale to nie wszystko.

Wyjął z kieszeni złożoną kartkę.

— O drugiej dziesięć ktoś próbował otworzyć drzwi do pokoju Adriana. Karta została odrzucona. Kamera na korytarzu jest obecnie wyłączona, ale pracownica pralni widziała kobietę w zielonym płaszczu.

Tessa miała zielony płaszcz.

Adrian zrobił krok w stronę drzwi.

— Idę po nie.

— Nie — zatrzymałam go. — Jeśli teraz je ostrzeżemy, zniszczą wszystko.

Wtedy drzwi do korytarza otworzyły się gwałtownie. Maren stała po drugiej stronie, ubrana w jasną sukienkę, z twarzą pełną troski.

— Julia, wszędzie cię szukam. Denise powiedziała, że coś się stało.

Jej wzrok przesunął się po pudełku, buteleczce i kopercie. Na ułamek sekundy zbladła.

Potem uśmiechnęła się, jakby niczego nie zauważyła.

— Mogę wejść?

— Nie — odpowiedział Adrian.

Maren drgnęła.

— Adrian, chyba nie rozumiesz…

— Rozumiem wystarczająco dużo.

Tessa pojawiła się za jej plecami.

— Nie róbcie sceny w dniu ślubu — powiedziała. — Julia jest przemęczona i najwyraźniej ktoś ją nakręca.

Poczułam, jak ogarnia mnie zimno.

— Tesso, skąd wiedziałaś, że jestem tutaj?

Jej usta rozchyliły się, ale Maren natychmiast weszła jej w słowo.

— Denise napisała nam wiadomość.

Denise pokręciła głową.

— Nie pisałam.

Maren spojrzała na telefon, który trzymała w dłoni. Na ekranie widniała wiadomość podpisana imieniem Denise.

„Przyjdźcie do pokoju Julii. Ona wszystko odkryła”.

Adrian wyrwał jej telefon z ręki.

— To nie jest mój numer — powiedziała Denise.

— Więc kto go ma? — zapytałam.

Maren cofnęła się o krok. Z jej rękawa wysunął się mały srebrny przedmiot i upadł na dywan.

Była to karta pamięci, której nie widziałam od dnia, gdy Maren pomagała mi przenosić zdjęcia z telefonu.

Denise podniosła ją przez chusteczkę. Na odwrocie ktoś napisał czarnym markerem jedno słowo: „Dowód”.

— Tego szukałaś? — zapytałam Maren.

Tym razem nie odpowiedziała od razu. Spojrzała na Adriana, potem na Tessię i dopiero wtedy wyszeptała:

— Jeśli ją otworzycie, Julia straci wszystko, nie tylko ślub…

CZĘŚĆ 3

— Otwórz ją — powiedziałam.

Wypowiedziałam te słowa o dziesiątej czterdzieści, w małej sali konferencyjnej obok hotelowej kaplicy. Na stole leżał biały obrus, pod nim plątały się przewody od lamp, a za oknem wiatr szarpał chorągiewkami przygotowanymi na ceremonię.

Maren stała przy ścianie. Tessa siedziała na krześle, z kolanami złączonymi tak mocno, że pobielały jej palce. Adrian był obok mnie, lecz nie dotykał mnie. Oboje czuliśmy, że każda kolejna rzecz może zmienić całe nasze życie.

Denise włożyła kartę pamięci do czytnika.

Na ekranie pojawiły się fotografie. Pierwsza przedstawiała Adriana wychodzącego z restauracji z kobietą w czerwonym płaszczu. Druga pokazywała mnie, jak obejmuję nieznajomego mężczyznę przed kliniką. Trzecia była zdjęciem wiadomości, których nigdy nie wysłałam.

— To zostało spreparowane — powiedział Adrian.

— Wiem — odparłam, choć mój głos drżał.

Denise przesunęła palcem po ekranie. Przy każdym zdjęciu widniała data, godzina i krótki opis. Materiał miał wyglądać jak dowód zdrady nas obojga.

Na końcu pojawił się plik tekstowy.

„Jeżeli ślub zostanie odwołany, Julia odejdzie jako niewierna i niestabilna. Adrian będzie potrzebował kogoś, kto pomoże mu odzyskać rodzinny hotel. Maren już czeka”.

W sali zrobiło się zupełnie cicho.

— Rodzinny hotel? — zapytałam.

Adrian spojrzał na Maren.

— Wiedziałaś o umowie z funduszem inwestycyjnym?

Maren zacisnęła usta.

— Wszyscy o niej wiedzieli.

— Nie — powiedział Adrian. — Wiedziałem ja i mój ojciec.

Tessa podniosła głowę.

— Maren wiedziała. Jej ojciec pracuje dla funduszu.

Maren odwróciła się do niej z wściekłością.

— Zamknij się.

— To ty kazałaś mi zdobyć kartę do pokoju — wyszeptała Tessa. — Powiedziałaś, że jeśli nie pomogę, twój ojciec zabierze pieniądze, które pożyczył mojemu bratu.

Maren zrobiła krok w jej stronę.

— Nie mieszaj w to rodziny.

— Ty ją już wmieszałaś.

Adrian położył na stole wydruk wiadomości.

— Nie chciałaś mnie zdobyć. Chciałaś doprowadzić do skandalu, żebym podpisał pełnomocnictwo w sprawie hotelu. Mój ojciec odmówił ci dostępu do dokumentów. Wiedziałaś, że podczas ślubu będę pod presją.

— To nieprawda — syknęła Maren.

— W takim razie wyjaśnij buteleczkę — powiedziała Denise.

Maren spojrzała na nią.

— To tylko środek uspokajający.

— Bez etykiety, ukryty w pokoju panny młodej? — zapytałam.

Pan Wrona wszedł do sali z kobietą w granatowym fartuchu. Rozpoznałam ją. Była pracownicą pralni, którą widziałam poprzedniego wieczoru.

— To ona — powiedziała kobieta. — Widziałam ją przy kratce wentylacyjnej. Tessa stała na korytarzu i pilnowała, czy ktoś nie idzie.

Tessa zaczęła płakać.

— Nie wiedziałam, co jest w butelce. Maren powiedziała, że Julia ma dostać tylko kilka kropli, żeby przespała poranek.

Adrian pobladł.

— Chciałaś ją odurzyć?

Maren zaśmiała się krótko, ale w jej oczach nie było już pewności.

— Chciałam, żeby nie zrobiła sceny. Miała obudzić się po ceremonii, z gotowym listem i zdjęciami. Wszyscy uwierzyliby, że sama uciekła.

Poczułam, że dłonie mam lodowate.

— A ty miałeś ją pocieszać — powiedziałam. — I podpisywać dokumenty, które podsunąłby ci jej ojciec.

Maren spojrzała na Adriana.

— Kochałam cię.

— Nie — odpowiedział. — Kochałaś miejsce, które chciałaś zająć.

Denise położyła przede mną ostatnią kartkę znalezioną w pudełku. Była to umowa dotycząca sprzedaży udziałów hotelu, z podpisem Adriana podrobionym na dole.

— To już nie jest tylko sabotaż ślubu — powiedziała.

Maren rzuciła się do stołu i próbowała wyrwać dokument. Caleb, który stał przy drzwiach, zagrodził jej drogę.

Wtedy zadzwonił telefon Adriana. Spojrzał na ekran i zmarszczył brwi.

— To mój ojciec.

Odebrał, słuchał przez kilka sekund, a potem podał mi telefon.

Z głośnika dobiegł drżący głos starszego mężczyzny:

— Julia, musisz natychmiast opuścić hotel. Ktoś właśnie podpisał w moim imieniu sprzedaż całego budynku. A dokument złożono nie na nazwisko Maren, lecz na twoje…