Wpuściłam rannego szefa mafii do mojego pokoju, a gdy wyciągnął kopertę, jego ochroniarz nagle zbladł

O trzeciej nad ranem przyłożyłam nóż do gardła najgroźniejszemu człowiekowi w Chicago, który klęczał na mojej podłodze i błagał, żebym go nie odsyłała.

Za drzwiami mojego pokoju w piwnicy rozległo się ciężkie uderzenie. Rura centralnego ogrzewania zadrżała, a metalowy kubek stojący przy łóżku zadzwonił o blat.

— Otwórz — powiedział Arthur Costello.

Znałam ten głos. Każdy w posiadłości znał go aż za dobrze. Arthur nie prosił. Arthur wydawał rozkazy, po których ludzie znikali z miasta albo wracali z twarzami sinymi od strachu.

Tym razem jednak jego głos był zachrypnięty i nierówny.

— Odejdź — odpowiedziałam, choć serce waliło mi jak oszalałe.

Klamka poruszyła się gwałtownie.

— Norah, otwórz.

Zamarłam. Nigdy wcześniej nie wypowiedział mojego imienia.

Miałam dwadzieścia sześć lat, długi po leczeniu ojca i pracę, której nie mogłam stracić. Sprzątałam pokoje ludzi, którzy nosili broń pod płaszczami i rozmawiali szeptem o cudzych pogrzebach. W zamian dostawałam trzy razy więcej niż w hotelu w centrum. To wystarczało, by płacić rachunki i udawać, że nie widzę krwi na mankietach.

Ale nie dało się udawać, kiedy ktoś taki jak Arthur Costello stał pod moimi drzwiami o trzeciej rano.

Otworzyłam zasuwę, lecz zostawiłam łańcuch. W szczelinie zobaczyłam jego twarz.

Wyglądał jak człowiek, który przegrał walkę z całym światem. Mokry garnitur kleił się do szerokich ramion. Lewawy rękaw był rozdarty, a spod niego sączyła się krew. Jego pięści miały rozciętą skórę. Pachniał burbonem, deszczem i żelazem.

— Potrzebujesz lekarza — powiedziałam.

— Nie dzwoń po nikogo.

— Krwawisz.

— Wiem.

Zachwiał się. Chwycił framugę, lecz kolana się pod nim ugięły. Zsunął się po drzwiach i upadł na jedno kolano.

— Proszę — wyszeptał.

To słowo zabrzmiało tak obco, że od razu zdjęłam łańcuch.

Wciągnęłam go do środka i zamknęłam drzwi. Był ciężki jak mokry posąg. Kiedy opadł na moje wąskie łóżko, sprężyny jęknęły pod jego ciałem.

— Zdejmij marynarkę — rozkazałam.

Spojrzał na mnie, ale nie zaprotestował.

Przyniosłam miskę z ciepłą wodą, apteczkę i mały ręcznik z wyhaftowaną żółtą latarnią. Kupiłam go kiedyś na targu, bo przypominał mi szyld sklepu, pod którym ojciec czekał na mnie po szkole. Teraz ręcznik nasiąkał krwią człowieka, którego bało się całe miasto.

Rozcięcie na jego ramieniu nie było raną postrzałową. Wyglądało jak ślad po ostrzu.

— Kto ci to zrobił? — zapytałam.

— Przyjaciel.

— Przyjaciele zwykle nie tną swoich przyjaciół.

— W moim świecie robią to przed śniadaniem.

Przycisnęłam gazę do rany. Arthur syknął i zacisnął dłoń na moim nadgarstku. Ból przeszył mi rękę.

— Puść.

Przez sekundę patrzył na mnie jak dawny Arthur: zimny, bezwzględny, gotowy złamać kość za samo słowo sprzeciwu.

Potem rozluźnił palce.

— Przepraszam.

To było gorsze niż jego groźby.

Oczyściłam ranę w milczeniu. Gdy skończyłam bandażować ramię, Arthur oparł głowę o ścianę.

— Zabiłem dziś człowieka — powiedział.

Ręka zatrzymała mi się nad miską.

— Nie chcę tego słuchać.

— Miał na imię Walter. Nauczył mnie strzelać, kiedy miałem dwanaście lat. Mój ojciec kazał mi go zabić, bo ukradł pieniądze z portu.

— Jesteś pijany.

— Jestem trzeźwiejszy niż kiedykolwiek.

Jego głos pękł. Zakrył twarz dłońmi.

— Nie mogę już tego robić, Norah. Każdy pokój ma zapach krwi. Każdy człowiek czeka, aż się potknę. Każdy, komu ufam, liczy, ile mam ochrony przy sobie.

Usiadł na podłodze i oparł czoło o moje kolano.

Odruchowo zacisnęłam palce na nożu leżącym na stoliku.

— Odejdź rano — powiedziałam.

— Pozwól mi zostać do rana.

— Masz trzydzieści pustych sypialni.

— Tam wszyscy wiedzą, gdzie mnie znaleźć.

Podniosłam dłoń. Nie wiedziałam, dlaczego dotknęłam jego włosów. Może dlatego, że przez chwilę nie widziałam przed sobą szefa mafii, tylko człowieka, który nie miał dokąd pójść.

— Dobrze — wyszeptałam. — Ale nie próbuj mnie skrzywdzić.

Arthur zasnął na podłodze pod cienkim kocem. Ja siedziałam na krześle z żelaznym pogrzebaczem na kolanach, nasłuchując odgłosów za drzwiami.

O piątej trzydzieści posiadłość zaczęła się budzić. Zmiana ochrony. Silniki samochodów. Kroki na schodach.

Szturchnęłam Arthura butem.

Otworzył oczy, a miękkość zniknęła z jego twarzy. W jednej chwili znów był człowiekiem, którego bali się wszyscy.

— Nikt nie może cię tu zobaczyć — powiedziałam.

— Wiem.

— Wyszedłeś z samochodu po wypadku. Rozciąłeś rękę na szybie. Opatrzyłam cię, a potem wróciłeś na górę.

Przyglądał mi się uważnie.

— Nie słyszałaś niczego więcej.

— Niczego.

Sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki i wyjął cienką, skórzaną teczkę. Na jej zapięciu widniała mała mosiężna latarnia, identyczna jak ta wyhaftowana na moim ręczniku.

Arthur położył palce na zatrzasku.

— Twój ojciec nazywał się Elias Vance, prawda?

Krew odpłynęła mi z twarzy.

— Skąd znasz jego nazwisko?

Arthur uniósł wzrok. Za ścianą zagrzechotała winda towarowa.

— Bo zanim umrę, muszę ci coś oddać…

CZĘŚĆ 2

— Bo zanim umrę, muszę ci coś oddać…

Nie otworzył teczki. Zamiast tego schował ją pod koszulę i podszedł do drzwi. Jego ruchy były powolne, lecz nagle cała słabość zniknęła.

Na korytarzu rozległy się kroki.

— Ktoś idzie — wyszeptałam.

Arthur przycisnął palec do ust. Potem wsunął się za wysoką szafę z ręcznikami. W moim pokoju nie było miejsca na ukrywanie człowieka jego rozmiarów, ale drzwi otworzyły się, zanim zdążyłam zaprotestować.

W progu stanął Victor Hale, główny ochroniarz Costello. Miał na sobie czarny płaszcz, a na jego rękawie tkwiła srebrna spinka w kształcie kruka. Zawsze nosił ją wysoko, tuż przy szyi.

— Widziałem pana tutaj — powiedział.

— Widziałeś mnie w piwnicy?

— Widziałem samochód, z którego pan wysiadł.

Victor spojrzał na moje łóżko, miskę z różową wodą i zakrwawiony ręcznik.

— Szef jest ranny.

— Nie wiem, o czym mówisz.

— Norah, proszę. Nie utrudniaj.

Za szafą coś cicho skrzypnęło. Victor natychmiast odsunął połę płaszcza. Dłoń położył na kaburze.

Arthur wyszedł z ukrycia.

— Nie dotykaj broni — powiedział.

Victor pobladł, ale nie cofnął ręki.

— Pański brat czeka w gabinecie.

— Mój brat może czekać dalej.

— Wszyscy myślą, że pan nie żyje.

— To dobrze.

— Nie, szefie. To bardzo źle.

Arthur zrobił krok naprzód. Oparł się o stół, bo rana zabolała, ale jego twarz pozostała nieruchoma.

— Kto cię przysłał?

— Pana brat.

— Kłamiesz.

Victor spojrzał na mnie.

— Ona nie powinna tu być.

— Ona jest jedyną osobą w tym domu, której jeszcze nie kupiliście — odparł Arthur.

Poczułam, że coś zimnego przechodzi mi po karku.

Victor wyjął z kieszeni małą kopertę.

— Pański brat chce, żeby pan podpisał rezygnację z zarządzania interesami. Powiedział, że jeśli pan odmówi, rano wszyscy dowiedzą się, co wydarzyło się w porcie.

— A co wydarzyło się w porcie? — zapytałam.

Victor spojrzał na Arthura.

— Nie pytaj — powiedział Arthur.

— Właśnie dlatego pytam.

Nie odpowiedział. Odwrócił się do Victora.

— Powiedz Adrianowi, że nie dostanie mojego podpisu.

Victor zacisnął szczękę.

— Nie rozumie pan. Ludzie po jego stronie są już w domu.

— Ilu?

— Siedmiu. Może więcej.

Arthur roześmiał się bez radości.

— A ty po czyjej jesteś stronie?

Victor dotknął srebrnej spinki na kołnierzu.

— Po stronie, która jeszcze może ocalić to, co zostało.

Wtedy rozległ się huk na górze. Krzyk kobiety. Potem dwa strzały.

Victor wyciągnął broń.

Arthur chwycił mnie za ramię.

— Zostań tutaj.

— Nie wydawaj mi rozkazów.

— Norah, jeśli wyjdziesz, zginiesz.

— Jeśli zostanę, ktoś może mnie znaleźć.

Przez moment patrzyliśmy na siebie w migotliwym świetle żarówki. W jego oczach znów pojawił się strach, ale tym razem nie o niego.

— Znasz ten dom lepiej niż moi ludzie — powiedział. — Pokażesz nam drogę do starej kotłowni.

Pobiegliśmy korytarzem. Za ścianami dudniły kroki. W powietrzu unosił się zapach spalenizny i mokrego kamienia. Otworzyłam ukryte drzwi za regałem z pościelą i zeszliśmy wąskimi schodami.

W starej kotłowni stał żeliwny piec, którego nie używano od lat. Za nim była wnęka prowadząca do tunelu pod ogrodem.

Arthur przycisnął dłoń do boku.

— Musimy iść.

— Najpierw powiesz mi, co ma z tym wspólnego mój ojciec.

— Twój ojciec pracował dla mojego ojca.

— Był księgowym.

— Był kimś więcej.

— Kłamiesz.

— Elias Vance prowadził księgi, których nikt poza nim nie rozumiał. Wiedział, gdzie trafiają pieniądze, kto kupuje broń i kto wydaje rozkazy.

— Mój ojciec umarł zadłużony.

Arthur zacisnął powieki.

— Nie był zadłużony. Został okradziony.

Victor odwrócił głowę.

— Szefie, musimy się ruszać.

Arthur wyjął teczkę. Mosiężna latarnia odbiła światło pieca.

— W środku jest dowód, że twój ojciec nie ukradł ani centa. Jest tam też nazwisko człowieka, który kazał go uciszyć.

Słowa uderzyły we mnie mocniej niż huk wystrzałów na górze.

— Kto go zabił?

Arthur otworzył teczkę, ale zanim zdążył wyjąć dokument, w tunelu rozległ się męski głos.

— Arthur, odsuń się od dziewczyny.

Victor podniósł broń. Arthur stanął przede mną.

Z ciemności wyłonił się Adrian Costello, młodszy brat Arthura. Trzymał w ręce zapaloną zapałkę, a za nim stało trzech uzbrojonych ludzi.

Adrian uśmiechnął się do teczki.

— Przyszedłeś tu z jedyną rzeczą, która może zniszczyć całą rodzinę. Szkoda, że nie wiedziałeś, kto naprawdę czekał na ciebie w tym tunelu…

CZĘŚĆ 3

— Przyszedłeś tu z jedyną rzeczą, która może zniszczyć całą rodzinę. Szkoda, że nie wiedziałeś, kto naprawdę czekał na ciebie w tym tunelu…

Adrian rzucił zapałkę na mokrą posadzkę. Płomień odbił się w jego oczach.

— Odsuń się od Norah — powtórzył.

Arthur nie drgnął.

— To ty wysłałeś Waltera do portu.

— Walter był zdrajcą.

— Nie. Walter znalazł księgi.

Victor gwałtownie spojrzał na Adriana.

— Jakie księgi? — zapytał.

Adrian uśmiechnął się krzywo.

— Nie udawaj, Victor. Byłeś tam, kiedy Elias Vance odmówił podpisania fałszywych przelewów.

Świat zatrzymał się w jednej chwili.

— Ty znałeś mojego ojca? — zapytałam Victora.

Opuścił broń.

— Miałem wtedy dziewiętnaście lat. Pracowałem jako kierowca dla starego Costella.

— I co zrobiłeś?

Victor przełknął ślinę.

— Zawiozłem twojego ojca na dworzec. Miał wyjechać z miasta. Adrian powiedział, że jeśli go nie odwiozę, zabije moją matkę.

— Ale nie zawiozłeś go na dworzec — powiedział Arthur.

Victor zamknął oczy.

— Zawiozłem go do magazynu przy rzece.

W gardle pojawiła mi się twarda, bolesna kula.

— Byłeś tam, kiedy go zabili?

— Byłem.

— Dlaczego przez tyle lat milczałeś?

— Bo Adrian miał ludzi wszędzie. A potem miałem już własne dzieci.

Adrian parsknął śmiechem.

— Wzruszająca spowiedź. Możemy ją dokończyć po podpisaniu dokumentów.

Arthur odpiął teczkę. Wyjął z niej kilka pożółkłych stron spiętych miedzianą klamrą. Na pierwszej widniał odręczny podpis mojego ojca.

Rozpoznałam go natychmiast. Pochyłe litery, zbyt mocno naciskane pióro, mała kreska pod nazwiskiem.

— To nie kopia — powiedziałam.

— Nie — odparł Arthur. — Oryginał.

Na stronie zapisano numery rachunków, daty przelewów i nazwiska ludzi, którzy przez lata wyprowadzali pieniądze z firmy. Przy większości wpisów widniała ta sama pieczęć: Adrian Costello.

Adrian przestał się uśmiechać.

— Arthur, nie rozumiesz, co robisz.

— Rozumiem aż za dobrze. Przez piętnaście lat wierzyłem, że ojciec kazał zabić Eliasa, bo ukradł pieniądze. Dopiero Walter powiedział mi, że księgi zniknęły.

— Walter kłamał.

— Walter miał drugą połowę dokumentów.

Arthur spojrzał na mnie.

— Znalazłem ją dziś w porcie. Adrian dowiedział się, że ją mam, i wysłał ludzi, żeby mnie zabili.

— A mój ojciec? — zapytałam.

Arthur podał mi kartkę.

Pod ostatnim wpisem była krótka notatka: „Jeśli coś mi się stanie, Adrian Costello odpowiada za wszystko. Norah musi dostać prawdę, nie pieniądze.”

Nie poczułam łez. Poczułam pustkę, jakby ktoś otworzył we mnie drzwi do pokoju, którego istnienia nie znałam.

— Dlaczego znalazło się to u ciebie?

— Bo mój ojciec schował dokumenty w skrytce pod kaplicą. Po jego śmierci znalazłem tylko połowę. Drugą zabrał Walter.

Adrian wyciągnął broń.

— Wystarczy.

Victor stanął między nami.

— Nie strzelaj.

— Przesuń się.

— Nie.

Adrian spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Po tylu latach wybierasz dziewczynę?

— Wybieram człowieka, którego skrzywdziliśmy.

Adrian nacisnął spust. Broń kliknęła, lecz nie wystrzeliła. Victor wcześniej wyjął z niej magazynek.

Arthur rzucił się na brata. Uderzyli o kamienną ścianę. Jeden z ludzi Adriana podniósł broń, ale Norah chwyciła metalowy pręt i uderzyła go w nadgarstek. Broń spadła na ziemię.

Po kilku sekundach Adrian leżał twarzą do mokrych kamieni, a Arthur klęczał na jego plecach.

— Powiedz jej — syknął Arthur.

— Idź do diabła.

Arthur przycisnął jego ramię.

— Powiedz, co zrobiłeś Eliasowi.

Adrian roześmiał się cicho.

— Twój ojciec nie był niewinny. Podpisał pierwsze księgi. Pomagał nam, dopóki nie zrozumiał, że zabrnęliśmy za daleko.

Spojrzałam na dokument.

— Pomagał wam?

— Tak — powiedział Victor. — Przez dwa lata. Potem próbował wszystko naprawić. Chciał wyciągnąć pieniądze dla ludzi, których skrzywdziliśmy.

Adrian uniósł głowę.

— A ty, Arthur? Naprawdę myślisz, że jesteś lepszy? Podpisywałeś wyroki, których nie czytałeś. Elias umarł przez twoją rodzinę, ale Walter umarł z twojego rozkazu.

Arthur zamarł.

Z góry dobiegł dźwięk syren. Victor spojrzał na schody.

— Wezwałem pomoc, zanim zeszliśmy do tunelu — powiedział.

Arthur patrzył na dokumenty w moich dłoniach.

— Norah, musisz stąd odejść.

— Nie.

— Jeśli te strony wyjdą na jaw, wszyscy będą cię ścigać.

Wtedy telefon Victora zawibrował. Odebrał, słuchał kilka sekund, a potem odsunął aparat od ucha.

Jego twarz zmieniła kolor.

— To był szpital Świętej Anny. Pani matka została przyjęta godzinę temu. Ktoś pytał o ciebie i o dokumenty.

Nie miałam matki. Zmarła osiem lat wcześniej.

Victor spojrzał na mnie.

— Powiedzieli nazwisko pacjentki. To nie twoja matka. To kobieta, która przez lata przechowywała drugą skrytkę Eliasa Vance’a…