CZĘŚĆ 4 — Wpuściłam rannego szefa mafii do mojego pokoju, a gdy wyciągnął kopertę, jego ochroniarz nagle zbladł

CZĘŚĆ 4

— To kobieta, która przez lata przechowywała drugą skrytkę Eliasa Vance’a…

Przez kilka sekund słyszałam wyłącznie buczenie starego pieca.

— Kto to jest? — zapytałam.

Victor ścisnął telefon.

— Helena Ward. Była sekretarka twojego ojca.

Arthur podniósł się z Adriana i oparł o ścianę.

— Helena miała zniknąć razem z Eliasem.

— Nie zniknęła — powiedział Victor. — Została ukryta przez człowieka, któremu ufała.

Adrian zaklął.

— Nie jedźcie tam.

To jedno zdanie zmieniło wszystko.

Arthur spojrzał na niego z góry.

— Dlaczego?

Adrian milczał.

— Dlaczego nie mamy tam jechać? — powtórzyłam.

— Bo Helena wie, kto podpisał rozkaz — odpowiedział Adrian.

W górnej części domu rozległy się ciężkie kroki. Ludzie Victora schodzili do piwnicy. Adrian został związany paskiem od własnego płaszcza i zamknięty w starej komórce na węgiel. Jego ludzie odłożyli broń, kiedy zobaczyli dokumenty i usłyszeli, że Victor odwrócił się przeciwko niemu.

Nie było triumfu.

Była tylko świadomość, że każdy schodek prowadzący na górę może mieć za sobą kolejne ciało.

Arthur zatrzymał się przy wyjściu z tunelu.

— Jeśli pojedziesz do szpitala, nie będziesz już mogła udawać, że jesteś tylko sprzątaczką.

— Od dawna nią nie jestem.

— Nie wiesz, co znajdziesz.

— Wiem, czego nie znalazłam przez osiem lat. Prawdy.

Victor podał mi kluczyki do samochodu.

— Ja prowadzę.

— Nie. Ja.

Arthur spojrzał na moje zabandażowane palce.

— Ledwo trzymasz pręt.

— Ty ledwo stoisz.

Victor po raz pierwszy uśmiechnął się bez radości.

— W takim razie wszyscy jesteśmy doskonale przygotowani.

Wyszliśmy bocznym wejściem. Nad Chicago wisiały ciężkie chmury, a lodowaty deszcz ścinał się na masce samochodu. Mosiężna latarnia przy zapięciu teczki ocierała się o moje palce za każdym razem, kiedy zaciskałam dłoń.

Nie pojechaliśmy główną drogą. Victor znał boczne ulice, Arthur znał ludzi, którzy obserwowali skrzyżowania, a ja znałam jedną rzecz: skrót przez dzielnicę magazynową, gdzie ojciec zabierał mnie kiedyś po pracy po gorącą czekoladę.

Szpital Świętej Anny stał przy torach kolejowych. W holu pachniało wybielaczem i mokrymi płaszczami. Pielęgniarka przy recepcji drgnęła, kiedy zobaczyła Arthura.

— Sala dwieście siedemnaście — powiedziała. — Ale nie może pan tam wejść.

— Może — przerwałam. — Helena Ward jest tam z powodu mojego ojca.

Pielęgniarka spojrzała na mnie, potem na teczkę.

— Czekała na panią.

Winda była zepsuta. Pobiegliśmy po schodach. Arthur zatrzymał się na drugim piętrze i oparł dłoń o poręcz.

— Zostań tu — powiedziałam.

— Nie.

— To nie jest rozkaz.

— Wiem. Dlatego odmówię.

W sali 217 leżała drobna kobieta z bandażem na skroni. Miała ponad siedemdziesiąt lat, siwe włosy spięte metalową wsuwką i oczy tak czujne, jakby czekała na tę chwilę od połowy życia.

— Norah — wyszeptała.

Podeszłam do łóżka.

— Znała mnie pani?

— Twój ojciec mówił o tobie codziennie.

Helena wyciągnęła spod poduszki małe pudełko po herbacie. Na wieczku widniała ręcznie namalowana żółta latarnia.

Taki sam znak był na moim ręczniku.

— To on go wyhaftował — powiedziała. — Kupił tę tkaninę, kiedy uciekaliśmy z magazynu. Powiedział, że światło jest lepszym schowkiem niż ciemność, bo nikt nie szuka prawdy tam, gdzie wszyscy widzą ozdobę.

Usiadłam przy łóżku.

— Dlaczego mnie pani nie znalazła?

Helena spuściła wzrok.

— Bo ktoś śledził każdy mój krok. A kiedy dostałam wiadomość, że twój ojciec nie żyje, Adrian przyprowadził cię do domu pogrzebowego i powiedział, że jeśli się odezwę, zginiesz ty i twoja matka.

— Moja matka nie żyła wtedy od dwóch lat.

— Adrian o tym wiedział. Chciał, żebyś uwierzyła, że może dosięgnąć każdego.

Arthur stał przy drzwiach z twarzą szarą od zmęczenia.

— Co jest w pudełku? — zapytał.

Helena spojrzała na niego.

— To, czego nie odważyłeś się szukać.

Wyjęła z pudełka drugi plik dokumentów, zawinięty w płótno. Pod spodem leżała mała kaseta magnetofonowa.

Nie nagranie rozmowy Adriana. Nie jego przyznanie się do winy.

Na etykiecie widniał charakterystyczny charakter pisma mojego ojca: „Dla Arthura, jeśli kiedyś przestanie być synem Costello”.

Arthur cofnął się o krok.

— Nie chcę tego.

— Właśnie dlatego musisz wysłuchać — powiedziała Helena.

Na korytarzu rozległ się alarm. Victor wybiegł z sali, lecz po chwili wrócił.

— Adrian uciekł.

— Jak? — zapytałam.

— Jeden z sanitariuszy pomógł mu wyjść. Miał przy sobie nóż.

Arthur spojrzał na kasetę.

— Dokąd pójdzie?

Helena odpowiedziała bez wahania:

— Do miejsca, w którym zaczął wszystko. Do kaplicy pod starym domem Costello.

Pojechaliśmy tam, zanim zdążyliśmy sprowadzić kogokolwiek. Nie dlatego, że Arthur chciał ratować rodzinne dziedzictwo. Chciał zdążyć przed Adrianem, bo w skrytce pod kaplicą znajdował się jeszcze jeden dokument: akt, który przekazywał kontrolę nad firmą nie jemu, nie Adrianowi, lecz ludziom okradzionym przez ich ojca.

Elias przygotował go na długo przed śmiercią.

Arthur przeczytał papier przy świetle latarki.

— Wszystkie udziały trafiają do funduszu odszkodowań — powiedział.

— A ty? — zapytałam.

— Nie dostaję nic.

— To dlatego chciałeś te dokumenty?

Pokręcił głową.

— Chciałem odejść. Ale nie umiałem odejść, nie zostawiając za sobą ludzi, których skrzywdziłem.

W kaplicy pachniało kurzem i woskiem. Adrian stał przy ołtarzu, trzymając nóż przy własnej szyi. W drugiej ręce miał zapalniczkę.

— Jeszcze krok, a spalimy wszystko — powiedział.

Arthur zatrzymał się.

— Nie spalisz. Potrzebujesz tego bardziej niż ja.

— Potrzebuję, żebyś umarł.

— Wiem.

Adrian spojrzał na mnie.

— Twój ojciec był tchórzem. Prosił mnie, żebym oszczędził rodzinę.

— Nie — odpowiedziałam. — Mój ojciec wiedział, że będziesz powtarzał jego kłamstwa, dopóki ktoś nie przerwie.

Wyjęłam z teczki jego podpisane księgi i położyłam je na kamiennej posadzce.

— Spal je, a spalisz tylko kopie. Oryginał jest już w szpitalu. Helena odda go ludziom, których okradliście.

Adrian zerknął na Arthura.

— Ty to zaplanowałeś?

— Nie. Ona.

Adrian zaśmiał się krótko.

— Sprzątaczka nas pokonała.

— Nie — powiedziałam. — Pokonały cię twoje własne podpisy.

Jego ręka drgnęła. Victor wszedł od tyłu i odebrał mu nóż, zanim zdążył się zranić. Tym razem nikt nie strzelił. Nikt nie krzyczał. Adrian został oddany ludziom, których przez lata zastraszał, a nie tym, którzy mogliby uczynić z niego męczennika.

Arthur nie próbował go bronić.

Nie próbował też uciec.

Przed świtem zwołał wszystkich kapitanów do wielkiej jadalni. Na stole położył księgi, akt funduszu i klucze do posiadłości.

— Od dzisiaj nie ma rodziny Costello — powiedział. — Są tylko długi, które trzeba spłacić.

Jeden z mężczyzn podniósł broń.

— A jeśli nie chcemy pana słuchać?

Arthur popatrzył na niego długo.

— Wtedy po raz pierwszy będziecie mieli wybór.

Oddał klucze Victorowi, a dokumenty przekazał Helenie. Nie zatrzymał domu, portów ani kont. Zostawił sobie jedynie małe mieszkanie nad warsztatem samochodowym po drugiej stronie miasta.

Adrian stracił wszystko, o co walczył: nazwisko, wpływy i możliwość decydowania, kto ma prawo mówić. Najbardziej bolało go jednak to, że ludzie nie bali się go już wystarczająco, by milczeć.

Arthur odwiedził mnie w piwnicy przed południem. Miał świeży bandaż i twarz człowieka, który dopiero uczył się oddychać bez rozkazów.

— Chcę zapłacić twoje długi — powiedział.

— Nie.

— Norah…

— Mój ojciec nie chciał pieniędzy od Costello. Chciał, żebyś powiedział prawdę. To zrobiłeś.

— To nie wystarczy.

— Nie. Dlatego możesz płacić funduszowi, nie mnie.

Przyjął to bez sprzeciwu.

Podał mi mały ręcznik z żółtą latarnią. Był wyprany, lecz na brzegu pozostała cienka brązowa plama, której nie dało się usunąć.

— Helena powiedziała, że to należało do twojego ojca — rzekł.

— Należało do mnie.

— Wiem.

Wzięłam ręcznik i złożyłam go ostrożnie.

Arthur ruszył do wyjścia, ale zatrzymał się przy schodach.

— Norah, tamtej nocy nie przyszedłem tylko dlatego, że byłem pijany.

— Wiem.

— Przyszedłem, bo zobaczyłem twojego ojca w księgach i zrozumiałem, że całe życie byłem dokładnie tym, przed czym próbował cię ochronić.

— A teraz?

Arthur spojrzał na swoje zabandażowane dłonie.

— Teraz każdego ranka będę musiał zdecydować, kim jestem bez jego nazwiska.

Nie odpowiedziałam. Nie obiecałam mu przebaczenia. Nie obiecałam, że zostanę obok niego.

Ale kiedy wychodził, podałam mu klucz do małej szafki przy kotłowni.

— W środku zostawiłam twoją marynarkę.

— Spaloną?

— Wyczyszczoną. Krew zeszła.

— A zapach burbona?

— Tego nie dało się uratować.

Po raz pierwszy tego dnia uśmiechnął się naprawdę, choć krótko.

W południe Helena zadzwoniła ze szpitala. Powiedziała, że przesłuchała już pierwszych ludzi, którzy przez lata bali się mówić. Victor zeznał wszystko. Dokumenty trafiły do funduszu. Kaplica została zamknięta, a nazwisko Costello zdjęto z bramy.

Na końcu zapytała, co zrobię z teczką ojca.

Spojrzałam na mosiężną latarnię przy zapięciu.

— Zaniosę ją tam, gdzie powinna być od początku.

Pojechałam na cmentarz przed zmrokiem. Nie miałam kwiatów. Przyniosłam tylko dokumenty i mały ręcznik z wyhaftowanym światłem.

Położyłam go na kamieniu, a potem przeczytałam ojcowską notatkę jeszcze raz.

„Norah musi dostać prawdę, nie pieniądze.”

Za moimi plecami zabrzmiały kroki. Arthur nie podszedł bliżej.

— Nie chciałem przeszkadzać — powiedział.

— Już przeszkodziłeś.

— Mogę odejść.

— Zostań. Ale nie mów nic.

Stanął obok, kilka kroków ode mnie. Nie dotknął mnie. Nie próbował przepraszać za całe życie w jednej rozmowie.

Przez chwilę patrzyliśmy na kamień z nazwiskiem Eliasa Vance’a, a między nami leżał ręcznik z małą żółtą latarnią.

Arthur odezwał się dopiero wtedy, gdy zapadł wieczór.

— Twój ojciec miał rację. Światło jest lepszym schowkiem niż ciemność.

— Nie — powiedziałam, składając ręcznik. — Światło jest miejscem, z którego w końcu można wyjść.

I położyłam mu w dłoni klucz do szafki, w której czekała jego zakrwawiona marynarka.