Wszyscy kpili, że śpi z karabinem — lecz o trzeciej nad ranem mina sierżanta Reardona nagle zrzedła

O trzeciej nad ranem ktoś wyłączył światła w całej bazie, a Sarah Callaway obudziła się z palcem już przy bezpieczniku karabinu.

Nie otworzyła oczu od razu. Najpierw policzyła oddechy.

Jeden. Dwa. Trzy.

Potem usłyszała metaliczny stuk dochodzący zza ściany baraku.

Nie pasował do nocnego hałasu Blackrock. Nie był skrzypieniem blachy ani uderzeniem luźnego łańcucha o ogrodzenie. To był krótki, głuchy dźwięk, jakby ktoś ostrożnie położył narzędzie na betonowej posadzce.

Sarah otworzyła oczy.

W półmroku widziała zarys materaca Garretta, ciężkie buty Reardona i czerwone światełko awaryjne nad drzwiami. Jej karabin leżał w poprzek ciała, dokładnie tak, jak poprzedniego wieczoru. Kiedy Garrett zobaczył ją układającą się do snu z bronią przy piersi, parsknął śmiechem.

— Co jest, Callaway? Boisz się, że ktoś ukradnie ci przytulankę?

— Zamknij się, Garrett — mruknął Reardon.

— Pytam tylko. Może mam jej przynieść poduszkę pod lufę?

Sarah nie odpowiedziała. Przesunęła jedynie karabin o kilka centymetrów, żeby kolba nie dotykała metalowej ramy łóżka.

Teraz ten sam karabin był jedyną rzeczą między nią a ciemnością.

W bazie rozległ się odległy trzask generatora, a potem wszystkie światła zgasły. Z korytarza dobiegł czyjś okrzyk. Ktoś przewrócił wiadro. Po chwili rozległ się alarm, lecz był dziwnie krótki, urwany po dwóch sygnałach.

Sarah uniosła głowę.

— Reardon — szepnęła.

Starszy sierżant poruszył się na łóżku.

— Co?

— Ilu ludzi jest na północnej wieży?

— Skąd mam wiedzieć? — odezwał się zaspany Garrett.

— Nie pytałam ciebie.

Reardon usiadł. Metalowa sprężyna jęknęła pod jego ciężarem.

— Dwóch wartowników. Zmiana była o drugiej.

— Była?

— Powinna być.

Sarah podeszła do okna. Nie odsłoniła zasłony. Przyłożyła policzek do chłodnej szyby i spojrzała na odbicie pomieszczenia.

Na zewnątrz wiał wiatr, niosąc piasek po placu między kontenerami. Północna wieża była czarna. Zbyt czarna. Na jej szczycie zwykle paliła się mała lampka osłonięta metalową kratą.

— Wieża nie odpowiada — powiedziała.

Reardon chwycił kamizelkę.

— Wszyscy na stanowiska.

Garrett zaśmiał się nerwowo.

— Może twoja nowa koleżanka usłyszała ducha.

Sarah odwróciła się.

— Jeśli chcesz przeżyć, przestań mówić i słuchaj.

Tym razem Garrett nie odpowiedział.

Przy drzwiach porucznik Marsh pojawił się z pistoletem w dłoni. Miał rozpięty mundur, a na skroni świeżą smugę krwi.

— Północne ogrodzenie — powiedział. — Kontakt z zewnątrz. Nie wiemy, ilu ich jest.

— Ilu rannych? — zapytała Sarah.

— Jeszcze nie wiem.

— To proszę się dowiedzieć.

Marsh spojrzał na nią ostro.

— Callaway, czekasz na rozkaz.

— Nie mamy czasu na rozkaz.

W tej samej chwili coś uderzyło w ścianę baraku. Kurz posypał się z sufitu. Z korytarza dobiegł krzyk, a potem seria strzałów.

Sarah ruszyła pierwsza.

Reardon złapał ją za ramię.

— Dokąd idziesz?

— Tam, skąd strzelają.

— Bez osłony?

Sarah spojrzała na jego dłoń zaciśniętą na swoim rękawie.

— Osłona właśnie zaczęła się palić.

Wyrwała się i wyskoczyła na korytarz. Dym gryzł w gardło. Na podłodze leżała przewrócona skrzynia z opatrunkami, a spod drzwi magazynu sączyło się pomarańczowe światło.

Marsh krzyknął:

— Callaway, wracaj!

Nie wróciła.

Przy końcu korytarza zobaczyła cień przesuwający się za kratą wentylacyjną. Ktoś był wewnątrz bazy. Nie przy ogrodzeniu. W środku.

Sarah uniosła karabin i zrobiła krok w stronę cienia, gdy za jej plecami Reardon krzyknął, że znalazł otwartą klapę pod podłogą. Sarah odwróciła się, a on ukląkł przy czarnej dziurze i wsunął rękę pod metalową pokrywę. Jego palce dotknęły czegoś ukrytego w ciemności. Reardon wyciągnął z niej cienką, zalaminowaną teczkę i zaczął ją otwierać…

CZĘŚĆ 2

…Reardon rozchylił teczkę, ale zanim zdążył zajrzeć do środka, z magazynu dobiegł huk.

Drzwi wyleciały z zawiasów.

Fala gorąca rzuciła nami o ścianę. Poczułam smak popiołu na języku, a karabin uderzył mnie w żebra. Przez kilka sekund nie słyszałam nic oprócz wysokiego pisku w uszach.

Potem zobaczyłam Reardona.

Leżał na plecach, a teczka wciąż tkwiła pod jego łokciem.

— Reardon! — krzyknął Marsh.

— Żyję — wychrypiał. — Ale ktoś chciał, żeby to spłonęło.

Wyrwałam mu teczkę i wsunęłam ją pod kamizelkę. Z korytarza dobiegły szybkie kroki. Nie chaotyczne. Równe. Ktoś poruszał się po bazie tak, jakby znał każdy zakręt.

Garrett wyjrzał zza betonowego filara.

— Jest ich co najmniej sześciu przy północnym przejściu!

— Nie — powiedziałam.

— Co nie?

— Sześciu widziałeś. Siódmy jest za tobą.

Garrett odwrócił się gwałtownie. Mężczyzna w mundurze ochrony wynurzył się zza kontenera i uniósł broń. Strzał uderzył w metal tuż przy głowie Garretta. Chłopak padł na kolana.

Oddałam jeden strzał.

Napastnik osunął się bez słowa.

Garrett patrzył na niego, potem na mnie. Drżały mu ręce.

— Skąd wiedziałaś?

— Miał czyste podeszwy.

— Co?

— Na placu jest piasek. On przeszedł przez środek bazy, ale nie zostawił śladu. Musiał wejść od strony podziemnego przejścia.

Marsh podbiegł do klapy.

— Jakiego przejścia?

Reardon wskazał wnętrze szybu.

— Tego, którego nie ma na planach.

Wtedy nad bazą rozbłysły reflektory. Zewnętrzne oddziały odpowiedziały ogniem, a napastnicy zaczęli wycofywać się ku północnej ścianie. Nie próbowali zdobyć magazynu. Nie chcieli wejść do centrum dowodzenia.

Chcieli tylko dostać się do szybu.

Przycisnęłam teczkę do piersi. Papier pod folią był twardy i nierówny, jakby znajdowały się tam nie tylko dokumenty, lecz także coś metalowego.

— Marsh — powiedziałam. — Kto zna rozkład tej bazy?

— Dowództwo, inżynierowie i personel ochrony.

— A kto miał klucze do zamkniętej części północnego sektora?

Porucznik zawahał się o sekundę za długo.

— Kapitan Holt.

W tym samym momencie przez radio odezwał się zduszony głos.

— Tu wieża północna. Jeden wartownik ranny. Drugi zniknął.

Marsh chwycił nadajnik.

— Zidentyfikuj napastników.

— Nie mogę. Mgła pyłowa. Ale ktoś używa naszego hasła.

Spojrzałam na Reardona.

— Kto znało hasło?

— Każdy, kto pełnił służbę w tym tygodniu.

— Nie. Kto znało stare hasło?

Jego twarz stężała.

— Stare hasło zostało zmienione po ataku w Kandaharze.

— Wiem.

— Skąd?

Nie odpowiedziałam. Przez chwilę widziałam nie płonący magazyn, lecz betonowy korytarz sprzed dwóch lat, ciało kaprala Millera i jego dłoń zaciśniętą na pustym identyfikatorze.

Garrett podniósł głos.

— Sarah, ktoś próbuje otworzyć bramę od środka!

Pobiegliśmy. Przy panelu sterowania klęczał kapitan Holt, dowódca ochrony. Jedną ręką wpisywał kod, drugą trzymał zakrwawiony opatrunek przy szyi.

— Holt! — Marsh wycelował broń. — Odejdź od panelu!

Kapitan spojrzał na nas z niedowierzaniem.

— Zostałem zaatakowany. Próbuję zamknąć bramę.

— Brama już jest zamknięta — powiedziałam.

Holt spojrzał na czerwone światło nad panelem. Jego palec zatrzymał się nad ostatnim przyciskiem.

Na jego nadgarstku zobaczyłam cienką bliznę w kształcie półksiężyca. Identyczną jak u mężczyzny, którego widziałam dwa lata wcześniej przy ruinach posterunku.

Nie mogłam jeszcze wiedzieć, czy to był przypadek.

Ale kiedy Holt zobaczył teczkę pod moją kamizelką, twarz mu pobladła.

— Skąd to masz? — wyszeptał.

— To ja powinnam zadać to pytanie.

Marsh spojrzał na mnie.

— Callaway, co jest w tej teczce?

Nie zdążyłam odpowiedzieć. Z głośnika nad bramą rozległ się głos wartownika z północnej wieży.

— Poruczniku, mamy problem. Zidentyfikowaliśmy drugą grupę przy ogrodzeniu. To nie są napastnicy.

Marsh uniósł głowę.

— Kto?

— Nasi ludzie. Ale prowadzi ich człowiek, który według ewidencji zginął dwa lata temu…

Radio zamilkło, a w tej samej chwili światła w bazie zapaliły się ponownie. W ich ostrym blasku Reardon zobaczył coś na pierwszej stronie teczki, a jego twarz zmieniła się tak gwałtownie, że poczułam zimno pod kamizelką.

— Sarah — powiedział. — Tu jest twoje nazwisko…

I wtedy z radia dobiegł drugi głos, spokojny, znajomy, mówiący stare hasło, którego nikt nie powinien już pamiętać…

CZĘŚĆ 3

…— „Sowa wraca przed świtem” — powiedział głos w radiu.

Zamarłam.

Nie dlatego, że znałam hasło. Znałam także głos.

— Miller — wyszeptałam.

Garrett spojrzał na mnie.

— Przecież Miller nie żyje.

— Właśnie dlatego ten głos nie powinien istnieć.

Kapitan Holt ruszył w stronę nadajnika, ale Marsh zastąpił mu drogę.

— Nikt się nie porusza — rozkazał.

Holt uniósł zakrwawione dłonie.

— Nie wiecie, co robicie. Jeśli otworzycie tę teczkę, zginą ludzie.

— Ludzie już zginęli — odpowiedziałam. — Dwa lata temu. W posterunku Kestrel.

Reardon wydarł mi teczkę spod kamizelki i położył ją na skrzyni z amunicją. Folia była nadpalona, lecz dokumenty w środku przetrwały. Na pierwszej stronie znajdowała się lista nazwisk, godzin i numerów przelewów. Przy jednym nazwisku widniała pieczęć dowództwa ochrony.

Przy nazwisku Holta.

— To niemożliwe — powiedział Marsh.

— Nie — odparł Holt. — To tylko niepełne.

Reardon przewrócił kartkę. Pod spodem znajdował się raport z Kestrel. Oficjalnie kapral Evan Miller zginął podczas ataku, a Sarah Callaway miała opuścić stanowisko bez rozkazu, narażając całą drużynę.

Pod raportem widniał podpis Sarah.

Tyle że podpis był sfałszowany.

— Dlaczego to ukryłaś? — zapytał Garrett.

Poczułam, jak w gardle rośnie mi suchy, gorzki ból.

— Nie ukryłam. Próbowałam to zgłosić. Trzy razy.

— I co się stało? — spytał Marsh.

— Za każdym razem raport znikał.

Holt zacisnął szczękę.

— Bo raport był kłamstwem. Callaway złamała rozkaz. Miller próbował ją powstrzymać.

— Nie — powiedziałam. — Miller odkrył, że ktoś przekazuje napastnikom nasze trasy zaopatrzenia. Znalazł nazwisko człowieka, który zatwierdzał wypłaty. Nie zdążył go przekazać.

— A ty zdążyłaś? — zapytał Holt.

— Zdążyłam zobaczyć, kto go zastrzelił.

Wszyscy spojrzeli na kapitana.

Holt zrobił krok w tył.

— To nie byłem ja.

— Nie. Ty stałeś przy bramie i pozwoliłeś mu wejść. Strzelec miał tę samą bliznę na nadgarstku co ty, ale nie był tobą. Był twoim bratem.

Marsh spojrzał na dokumenty.

— Brat Holta był tłumaczem przy Kestrel.

— I według ewidencji zginął tej samej nocy — powiedział Reardon.

— Nie zginął — odparłam. — Uciekł tunelem. A później przez dwa lata używał naszych haseł, żeby przerzucać broń i ludzi przez bazę.

Holt nagle rzucił się na teczkę.

Marsh zatrzymał go, wykręcając mu rękę. Kapitan upadł na kolana, lecz wciąż patrzył na mnie.

— Nie rozumiesz — syknął. — Mój brat trzyma w niewoli mojego syna. Robiłem to, czego żądał, żeby chłopak przeżył.

Powietrze zgęstniało.

— Twój syn jest w bazie? — zapytała Ann Briggs, która właśnie wbiegła do pomieszczenia.

Holt pokiwał głową.

— W podziemnym schronie. Od tygodnia. Miałem otworzyć północną bramę. Gdybym odmówił, mój brat zabiłby go.

— A wartownik? — spytał Marsh.

Holt zamknął oczy.

— Nie miałem wyboru.

— Zawsze jest wybór — powiedziałam, choć sama nie byłam pewna, czy w to wierzę.

Nagle z dołu dobiegło stukanie. Trzy krótkie uderzenia. Przerwa. Dwa kolejne.

Ten sam rytm, który usłyszałam przed atakiem.

Reardon przyklęknął przy klapie.

— Ktoś tam jest.

Rozchylił metalową pokrywę i z szybu wychynęła mała dłoń. Na nadgarstku dziecka wisiała plastikowa opaska z numerem medycznym.

Ann przyciągnęła chłopca do siebie. Miał może osiem lat, zakrwawione kolano i oczy zbyt spokojne jak na dziecko, które spędziło noc pod ziemią.

— Jak masz na imię? — zapytała.

— Noah — odpowiedział. — Wujek powiedział, że jeśli usłyszę trzy uderzenia, mam czekać na panią z karabinem.

Patrzył prosto na mnie.

Holt osunął się ciężko na skrzynię.

— Mój brat wiedział, że tu będziesz — wyszeptał.

Zanim zdążyłam zapytać skąd, radio ożyło po raz kolejny. Tym razem nie było w nim głosu Millera. Był tylko szybki oddech, a potem słowa wypowiedziane przez kogoś stojącego tuż przy północnej bramie.

— Callaway, jeśli chcesz, żeby chłopiec przeżył, przynieś teczkę do starej wieży przed wschodem słońca. Przyjdź sama.

Spojrzałam na Noaha. Na jego kolanie powoli rosła czerwona plama.

A na ostatniej stronie dokumentów zobaczyłam podpis, którego nie potrafiłam wyjaśnić: nazwisko mojego dawnego dowódcy, człowieka, który właśnie zmierzał do Blackrock z pełnym oddziałem wsparcia…