CZĘŚĆ 4 — Mąż wrócił z „podróży poślubnej” i zażądał dziecka, lecz mina pielęgniarki nagle całkowicie się zmieniła

CZĘŚĆ 4

Był podpisany przez człowieka, którego Grant uważał za martwego od ponad dwudziestu lat.

Nazwisko widniało na kopii, którą Patricia rozesłała członkom zarządu.

Edward Whitaker.

Dziadek Granta.

Grant patrzył na dokument tak długo, że litery zaczęły mu się rozmywać.

— Mój dziadek zmarł przed moim urodzeniem — powiedział.

— Właśnie dlatego Patricia uznała, że nikt nie sprawdzi podpisu — odpowiedział Marek.

Natalie podniosła głowę.

— Ale ktoś go sprawdził.

Helena Cross wyjęła z segregatora cienką kopertę. Nie była szara ani ozdobna. Miała kolor wyblakłej kości słoniowej, a na rogu widniał ślad czerwonego laku.

— Samuel zostawił ją u mnie — powiedziała. — Kazał otworzyć dopiero wtedy, gdy Patricia użyje drugiego dokumentu.

W środku znajdowała się karta z próbką prawdziwego podpisu Edwarda i krótka notatka.

„Jeśli mój syn spróbuje pozbawić Evelyn praw, podpis na dokumencie będzie fałszywy. Zostawiłem dowód u Heleny. Nie ufajcie rodzinie, która mówi o honorze, kiedy liczy pieniądze.”

Grant przymknął oczy.

— Dziadek wiedział.

— Wiedział — odparła Helena. — I próbował naprawić to, co zrobił wcześniej.

— Co zrobił wcześniej?

Helena spojrzała na Natalie.

— Edward był ojcem twojej matki.

Natalie zesztywniała.

Przez chwilę słyszała tylko oddech dziecka.

— Chce pani powiedzieć, że moja matka była jego córką?

— Tak. Evelyn urodziła się poza małżeństwem. Edward bał się skandalu. Opłacał jej edukację, ale nigdy publicznie nie przyznał się do pokrewieństwa. Kiedy próbowała odzyskać należne jej udziały, Patricia, która była wtedy narzeczoną jego syna, namówiła rodzinę do podpisania zrzeczenia.

Grant oparł dłonie na stole.

— A moja matka przez całe życie ukrywała, że Natalie jest rodziną.

— Nie tylko ukrywała — powiedziała Natalie. — Próbowała mnie wykorzystać, bo wiedziała, że jestem jedyną osobą, która może odebrać jej kontrolę.

Marek spojrzał na zegarek.

— Posiedzenie zarządu zaczyna się za trzydzieści minut.

Dojechali do siedziby Whitaker Global Capital w trzech samochodach. Budynek miał szklane ściany i czarne drzwi obrotowe. Na dziedzińcu stały rzeźby przedstawiające splecione dłonie. Natalie zawsze uważała je za ironiczne.

W sali konferencyjnej Patricia siedziała na czele stołu. Obok niej znajdował się Briel w kremowym kostiumie. Jej okulary leżały na blacie, a palce zaciskała na drogim piórze.

— Nie masz prawa tu przychodzić — powiedziała Patricia do Natalie.

— Mam trzydzieści osiem procent praw głosu — odpowiedziała Natalie.

— Masz sfałszowane dokumenty.

Marek położył oryginał aktu na stole.

— To pani kopia jest sfałszowana.

Patricia przesunęła w jego stronę dokument podpisany nazwiskiem Edwarda.

— Mój teść przekazał udziały rodzinie. Ten akt jest ważniejszy.

Helena otworzyła kopertę.

— Pani teść nie mógł podpisać dokumentu w podanym dniu.

— Była pani jego sekretarką, nie grafologiem.

— Nie. Byłam księgową. Ale zapamiętałam jego podpis, ponieważ przechodził przez moje ręce codziennie. Poza tym mam rachunek za jego pobyt w klinice. Tego dnia był nieprzytomny po operacji.

Jeden z członków zarządu pochylił się nad kartkami.

— Patricia, czy to prawda?

— To spisek — syknęła. — Natalie chce zniszczyć rodzinę.

Briel odezwała się po raz pierwszy.

— Patricia, mówiłaś, że dokumenty są pewne.

Patricia obróciła się ku niej.

— Zamknij się.

Briel pobladła.

Grant spojrzał na nią.

— Wiedziałaś o tym wszystkim?

— Wiedziałam, że twoja matka chce rozwodu — odpowiedziała. — Nie wiedziałam o udziałach.

Patricia parsknęła.

— Nie udawaj niewinnej. Byłaś z nim na Maui, kiedy jego żona rodziła.

Briel zerwała się z krzesła.

— To nie ja kazałam jej podpisać zrzeczenie!

W sali zapadła ciężka cisza.

Patricia zrozumiała, że sama podsunęła wszystkim kolejny dowód.

Grant odwrócił się do zarządu.

— Mam nagranie rozmowy, w której moja matka grozi Natalie odebraniem dziecka. Mam przelewy z funduszu i podpisy na fikcyjnych rachunkach. Jeśli trzeba, przekażę wszystko odpowiednim organom. Ale nie chcę, żeby ta firma dalej działała jak prywatny skarbiec mojej matki.

— Nie możesz mnie usunąć — powiedziała Patricia. — Jestem twoją matką.

— Właśnie dlatego tak długo ci ufałem.

— Zrobiłam z ciebie człowieka.

— Nie. Zrobiłaś ze mnie narzędzie.

Patricia podeszła do Natalie.

— Chcesz pieniędzy? Dostaniesz je. Chcesz udziały? Oddam ci część. Tylko nie zabieraj mi firmy.

Natalie patrzyła na nią bez triumfu.

— Nie chcę twojej firmy.

Patricia zamrugała.

— Co?

— Chcę, żeby pieniądze wróciły do funduszu. Chcę, żeby pracownicy nie stracili pensji przez twoje kłamstwa. I chcę, żeby mój syn nie dorastał w przekonaniu, że nazwisko usprawiedliwia wszystko.

— Oddasz udziały?

— Nie. Zatrzymam je, żebyś nie mogła już ich użyć przeciwko nikomu.

To był moment, którego Grant się nie spodziewał. Natalie nie próbowała zostać królową firmy. Chciała odebrać jej możliwość krzywdzenia ludzi.

Briel podeszła do Granta.

— Wyjedź ze mną. Możemy zacząć gdzie indziej.

Grant popatrzył na nią na długo.

— Nie mam już dokąd wracać z tobą.

— Kochasz ją?

— Nie wiem, czym jest miłość. Wiem tylko, że przez trzy lata pozwalałem, by ktoś niszczył kobietę, która spała w pokoju obok mojego. I że mój syn ma twarz, której nie widziałem przez pierwsze piętnaście dni życia.

Briel zabrała torebkę.

— Nie będę częścią twojego upadku.

— To nie jest mój upadek — powiedział Grant. — To rachunek.

Wyszła sama.

Zarząd zagłosował za zawieszeniem Patricii i ustanowieniem niezależnego zarządu. Nie było widowiskowego aresztowania. Nie było kamer ani ludzi klaszczących na korytarzu.

Była tylko Patricia, która musiała oddać kartę dostępu do gabinetu.

Jej ręka drżała, kiedy kładła ją na stole.

— To wszystko zbudowałam — powiedziała.

Natalie odpowiedziała spokojnie:

— Nie. Zbudował to mój dziadek, a potem przez lata płacili za to ludzie, których zastraszałaś.

Grant podpisał rezygnację z funkcji dyrektora wykonawczego i przekazał swoje wynagrodzenie do funduszu dla pracowników. Zachował niewielką część udziałów, ale nie miał już prawa samodzielnie podejmować decyzji.

Patricia straciła kontrolę nad firmą, lecz nie została wymazana z życia syna jednym zdaniem. Grant zgodził się na spotkanie z nią raz w tygodniu, pod warunkiem że nigdy nie będzie przy nim sama z dzieckiem.

Pierwsze spotkanie odbyło się w ogrodzie przy mieszkaniu Natalie.

Patricia przyniosła mały wełniany koc. Na brzegu wyszyto inicjały dziecka.

— Sama go zrobiłam — powiedziała.

Natalie nie wzięła koca.

— Możesz położyć go na ławce. Nie na nim.

Patricia skinęła głową.

Grant stał kilka kroków dalej, trzymając syna niezgrabnie, jak człowiek, który dopiero uczy się ciężaru własnego dziecka.

— Nie wiem, od czego zacząć — powiedział.

Natalie spojrzała na niego.

— Od jego imienia.

Grant przełknął ślinę.

— Samuel. Po twoim opiekunie.

Natalie po raz pierwszy pozwoliła mu podejść bliżej.

Grant dotknął palcem maleńkiej dłoni syna. Dziecko zacisnęło palce na jego skórze.

— Cześć, Samuel — wyszeptał. — Jestem twoim ojcem.

Natalie odwróciła wzrok, lecz nie odeszła.

Na ławce leżał koc Patricii, obok niego kopia aktu funduszu i drewniany koralik z bransoletki Natalie, który odczepił się podczas spotkania. Grant podniósł go i podał jej bez słowa.

Natalie zapięła koralik z powrotem na nadgarstku.

Potem wzięła od Granta dziecko i powiedziała do syna:

— Zapamiętaj tylko jedno, Samuel. Twoje nazwisko nigdy nie będzie ważniejsze od tego, czy człowiek umie trzymać cię bez zaciskania dłoni.