Przez osiem dni mąż kazał mi czekać z gorączką, lecz gdy lekarz zobaczył moją nogę, nagle pobladł

Kiedy mój mąż po raz ósmy powiedział, żebym „poczekała do rana”, nie miałam już siły nawet płakać.

Leżałam w sypialni pod trzema kocami, choć zęby szczękały mi z zimna. Termometr pokazywał czterdzieści stopni. Pot spływał po karku, a każdy oddech ciągnął ból przez całe ciało. Na stoliku obok łóżka stała szklanka wody z pękniętym brzegiem. Mark przyniósł ją wieczorem i postawił tak daleko, że nie mogłam dosięgnąć.

— To tylko grypa — powiedział, kiedy po raz kolejny wyszeptałam, że potrzebuję lekarza. — Rano będzie lepiej.

— Mark… ja nie czuję nogi.

— Bo cały dzień leżysz. Przestań się nakręcać.

Jego głos był spokojny. Zbyt spokojny. Pamiętam, jak poprawił kołdrę, pocałował mnie w czoło i wyszedł, zabierając ze sobą telefon. Został po nim zapach mięty i cichy trzask zamykanych drzwi.

Ósmej nocy obudziło mnie pulsowanie pod lewym kolanem. Nie przypominało skurczu ani zwykłego bólu. To było głębokie, rytmiczne tłuczenie, jakby pod skórą ktoś uderzał pięścią od środka. Spróbowałam usiąść, ale pokój przechylił się gwałtownie. Palce u stóp były lodowate.

Spojrzałam na zegarek. Była druga siedemnaście.

Mark spał na kanapie w salonie. Słyszałam jego ciężki oddech i brzęk telewizora, którego nie wyłączył. Przez chwilę pomyślałam, że powinnam go obudzić. Potem przypomniałam sobie jego minę, gdy poprzedniego dnia powiedziałam, że chyba umieram.

— Każdy ból nie oznacza tragedii — odparł wtedy.

Wstałam sama.

Na piżamę narzuciłam długi płaszcz, ten z mosiężną klamrą przy kołnierzu, który zawsze haczył o moje włosy. Przy każdym kroku musiałam opierać się o ścianę. W przedpokoju przewróciłam parasolnik, ale Mark się nie poruszył. Wyjęłam z kieszeni portfel, klucze i kartkę z adresem nocnej przychodni.

Na zewnątrz uderzyło we mnie wilgotne powietrze. Taksówka przyjechała po kilku minutach. Kierowca obejrzał się na mnie przez lusterko.

— Proszę pani, może wezwać karetkę?

— Nie. Proszę tylko jechać.

Bałam się, że jeśli zatrzymamy się choćby na chwilę, stracę przytomność.

W przychodni pielęgniarka zobaczyła moje sine usta i od razu podbiegła z wózkiem. Mankiet ciśnieniomierza zacisnął się na moim ramieniu tak mocno, że aż syknęłam.

— Od kiedy ma pani gorączkę?

— Osiem dni.

— A mąż jest z panią?

Pokręciłam głową.

— Nie chciał jechać.

Pielęgniarka spojrzała na mnie dłużej, ale nic nie powiedziała. Po chwili wszedł lekarz, wysoki mężczyzna o srebrnych włosach i poplamionym kawą fartuchu. Przedstawił się jako doktor Evans. Zapytał o objawy, osłuchał mnie i poprosił, żebym podwinęła spodnie.

Kiedy materiał przesunął się nad kolano, poczułam nagły chłód.

Skóra była spuchnięta, fioletowa i napięta. W zgięciu kolana widniał maleńki punkt, prawie niewidoczny, otoczony ciemnym pierścieniem. Doktor dotknął go tylko jednym palcem.

Jego twarz natychmiast straciła kolor.

— Proszę się nie ruszać — powiedział.

— Co mi jest?

Nie odpowiedział. Upuścił kartę na podłogę, wybiegł na korytarz i krzyknął:

— Dzwońcie pod sto dwanaście! Natychmiast! Przygotować salę operacyjną!

Pielęgniarka odsunęła wózek, a doktor Evans wrócił do mnie z nożyczkami w dłoni. Chwycił za nogawkę moich spodni i zaczął ją rozcinać, kiedy drzwi przychodni gwałtownie się otworzyły, a do środka wszedł mężczyzna z teczką, którego nigdy wcześniej nie widziałam…

CZĘŚĆ 2

Mężczyzna z teczką zatrzymał się w progu, jakby pomylił adres. Miał na sobie granatową kurtkę, mokre buty i identyfikator przypięty do kieszeni. Doktor Evans spojrzał na niego ostro.

— Kim pan jest?

— Nazywam się Daniel Reed. Pracuję w zespole ratunkowym. Dzwoniono po mnie z tej przychodni.

— To nie jest jeszcze karetka — syknęła pielęgniarka.

Daniel podszedł do mojego wózka i zobaczył nogę. Jego palce zacisnęły się na teczce.

— To może być martwicze zapalenie powięzi — powiedział. — Musimy działać natychmiast.

Słowo „martwica” przemknęło mi przez głowę jak błyskawica.

— Czy ja umrę? — zapytałam.

Doktor Evans pochylił się nade mną.

— Jeszcze nie. Ale każda minuta ma znaczenie.

Rozcięta nogawka opadła na podłogę. Wtedy zobaczyłam, jak daleko sięga obrzęk. Fioletowa plama wspinała się od łydki ku udzie. Skóra była chłodna, lecz pod nią czułam palący ogień. Na jej powierzchni pojawiły się drobne pęcherze.

— Kiedy doszło do urazu? — zapytał Daniel.

— Nie wiem. Nie przypominam sobie urazu.

— Ukłucie? Zadrapanie? Zastrzyk?

Wspomnienie pojawiło się nagle. Trzy dni wcześniej Mark powiedział, że mam za wysoką gorączkę i poda mi lek przeciwbólowy. Nie widziałam strzykawki. Pamiętałam tylko krótkie ukłucie pod kolanem i jego dłoń, która natychmiast przykryła to miejsce.

— Mąż… coś mi wtedy podał — wyszeptałam.

Doktor spojrzał na pielęgniarkę.

— Wpiszcie to do dokumentacji. Możliwy uraz po wkłuciu.

— Nie wiem, co to było — dodałam. — Powiedział, że zwykły lek.

Telefon w kieszeni płaszcza zawibrował. Mark. Ekran rozświetlił się na sekundę. Nie odebrałam.

Po chwili przyszła wiadomość: „Gdzie jesteś? Odbierz natychmiast”.

Wsunęłam telefon pod poduszkę.

— Nie chcę, żeby tu przyjeżdżał — powiedziałam.

Doktor Evans spojrzał mi prosto w oczy.

— Czy boi się go pani?

Nie zdążyłam odpowiedzieć. Poczułam nagłe ukłucie w klatce piersiowej, a potem światło nad głową zaczęło wirować. Pielęgniarka przycisnęła maskę do mojej twarzy.

— Ciśnienie spada!

— Zabieramy ją do szpitala — zdecydował Daniel. — Teraz.

Kiedy wjeżdżaliśmy na nosze, zobaczyłam na podłodze mały metalowy przedmiot. Wyglądał jak osłonka od igły. Leżał obok moich rozciętych spodni.

— Proszę to podnieść — szepnęłam.

Pielęgniarka zawinęła go w gazę i schowała do plastikowego woreczka.

— Skąd to się tu wzięło? — spytała.

— Nie wiem.

Ambulans ruszył z syreną. Przez uchylone drzwi zobaczyłam Marka stojącego po drugiej stronie ulicy. Nie miał kurtki. Nie miał nawet butów odpowiednich do wyjścia z domu. Po prostu stał na chodniku i patrzył, jak ratownicy zamykają drzwi.

Telefon znowu zawibrował.

Tym razem wiadomość brzmiała: „Nie mów im o zastrzyku”.

Krew odpłynęła mi z twarzy.

— Doktorze — powiedziałam, pokazując ekran. — On wiedział, że coś się dzieje.

Evans przeczytał wiadomość i zacisnął szczękę.

— Proszę zachować telefon.

— Co mam zrobić?

— Żyć do czasu operacji. Resztą zajmiemy się później.

W szpitalu chirurg przeciął skórę nad kolanem. Z rany wydobył się słodkawy, ciężki zapach, którego nie zapomnę do końca życia. Powiedział, że zakażenie posuwa się wzdłuż tkanek szybciej, niż można je zatrzymać.

— Musimy usunąć martwe fragmenty — wyjaśnił. — Jeśli nie, bakterie dostaną się do krwi.

— Czy stracę nogę?

— Zrobimy wszystko, żeby do tego nie doszło.

Przed podaniem narkozy zobaczyłam za szybą Marka. Rozmawiał z kobietą w białym fartuchu i trzymał w ręku moją kartę ubezpieczenia.

Kiedy mnie usypiano, usłyszałam, jak krzyczy:

— Ona jest niestabilna psychicznie! Nie możecie wierzyć w każde jej słowo!

A potem ktoś odpowiedział mu spokojnie:

— Proszę natychmiast odłożyć tę kartę.

Nie wiedziałam jeszcze, kto wypowiedział te słowa. Wiedziałam tylko, że Mark przyjechał nie po to, żeby mnie ratować. Przyjechał po coś, czego nie mógł dopuścić do moich rąk…

CZĘŚĆ 3

Kiedy się obudziłam, światło operacyjnej lampy było już zgaszone. Leżałam na oddziale intensywnej terapii, z rurką w gardle i ciężarem opatrunku od kostki aż po udo. Każdy oddech bolał.

Przy łóżku siedział doktor Evans. Obok niego stała kobieta z krótkimi rudymi włosami.

— To inspektor Lena Kowalska — powiedział lekarz. — Zada pani tylko kilka pytań.

— Gdzie Mark?

— Na korytarzu — odpowiedziała Lena. — Odmawia opuszczenia szpitala.

Pielęgniarka weszła z plastikowym woreczkiem. W środku leżała osłonka od igły.

— Laboratorium znalazło na niej ślady antybiotyku i środka znieczulającego — powiedziała Lena. — Ale to nie jest najważniejsze.

Położyła przede mną kopię formularza ubezpieczeniowego.

— Została pani zgłoszona do wypłaty odszkodowania w wysokości trzystu tysięcy złotych. Wniosek złożono sześć dni temu.

Poczułam, jak żołądek ściska mi się pod żebrami.

— Ja niczego nie podpisywałam.

— Właśnie dlatego tu jestem.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. Mark wszedł z rękami uniesionymi w geście oburzenia.

— To absurd! Anna jest pod wpływem leków. Kto pozwolił jej rozmawiać z kimkolwiek?

Lena odwróciła się do niego.

— Proszę wyjść.

— Jestem jej mężem.

— A ja mam zeznanie osoby, która widziała, co robił pan w waszym garażu.

Mark zamarł, lecz tylko na sekundę.

— Nie wiem, o czym pani mówi.

Do sali wszedł starszy mężczyzna w roboczym kombinezonie. Rozpoznałam go po chwili. To był pan Wrona, sąsiad z domu obok. Zawsze naprawiał rowery dzieciom z osiedla i rzadko podnosił wzrok znad swoich narzędzi.

— Widziałem go w poniedziałek — powiedział. — Pani leżała na leżaku w garażu. Była nieprzytomna.

Mark zrobił krok w jego stronę.

— Proszę uważać na słowa.

— Widziałem strzykawkę — ciągnął Wrona. — Pytałem, czy wszystko w porządku. Odpowiedział, że żona ma alergię i musi dostać lek.

— To kłamstwo! — wrzasnął Mark.

Pan Wrona wyjął z kieszeni złożoną kartkę.

— Zapisałem numer samochodu firmy medycznej, która tego dnia podjechała pod pański dom. Nie ufałem panu. A kiedy usłyszałem dziś o pani w radiu, przyniosłem notatkę.

Lena przyjęła kartkę.

— Dlaczego nie zgłosił pan tego wcześniej?

Mężczyzna spuścił głowę.

— Bo Mark powiedział, że jeśli się wtrącę, wyrzuci mnie z mieszkania, które wynajmuję od jego matki. Bałem się.

Mark odwrócił się do mnie.

— Anno, posłuchaj. To miało być tylko lekkie zakażenie. Chciałem, żebyś trafiła do szpitala, a potem dostała odszkodowanie. Nie wiedziałem, że bakterie…

— Że bakterie z czego? — zapytałam.

Nie odpowiedział.

Lena wyjęła drugi dokument.

— Z laboratorium wynika, że na igle znajdowały się bakterie z próbki pobranej z odpływu w pańskim garażu. W tym samym odpływie znaleziono zużyte opatrunki i rękawiczki.

Poczułam mdłości.

— Chciałeś mnie zabić dla pieniędzy?

— Nie! Chciałem tylko… — Mark urwał i przetarł twarz. — Chciałem spłacić dług. Firma upadła. Bank zabrałby wszystko. Myślałem, że potem ci to oddam.

— Dlatego przez osiem dni kazałeś mi czekać?

— Myślałem, że organizm sam się obroni.

Doktor Evans odsunął się od łóżka.

— To, co pan zrobił, mogło zakończyć się śmiercią pacjentki. Nie ma znaczenia, co pan sobie wyobrażał.

Wtedy telefon Leny zadzwonił. Odebrała, słuchała przez kilka sekund, a potem spojrzała na mnie.

— Pani Anno, jest jeszcze jedna osoba. Kobieta, która sprzedała Markowi środek użyty przy wkłuciu. Twierdzi, że Mark powiedział jej, iż nie chodzi o odszkodowanie.

— Co powiedział?

Lena zacisnęła palce na telefonie.

— Powiedział, że musi pani umrzeć przed końcem miesiąca, bo inaczej ktoś odkryje, co zrobił wcześniej…

Te historie mogą Ci się również spodobać:

CZĘŚĆ 4 — Zmusili mnie do ślubu z nieprzytomnym mafijnym bossem, a gdy szepnęłam mu obietnicę, jego ręka drgnęła Wróciłam z delegacji, a moja teściowa oznajmiła, że usunęła córce zęby — wtedy mój mąż nagle pobladł CZĘŚĆ 4 — Nie pozwoliłam teściowej wejść do mojego domu, więc zadzwoniła po policję — wtedy mój mąż nagle przestał patrzeć mi w oczy CZĘŚĆ 4 — W Wigilię wyrzucono moją córkę na mróz, a chwilę później żona wręczyła mi papiery — wtedy teść przestał się śmiać CZĘŚĆ 4 — Mąż zabronił mi korzystać z własnego domu na wybrzeżu, lecz gdy wspomniałam o świątecznym weekendzie, jego uśmiech zniknął CZĘŚĆ 4 — Ojciec wyśmiał moje wojskowe odznaczenia przed galą, lecz gdy generał wszedł na scenę, jego uśmiech nagle zniknął