CZĘŚĆ 4 — Przez osiem dni mąż kazał mi czekać z gorączką, lecz gdy lekarz zobaczył moją nogę, nagle pobladł

CZĘŚĆ 4

— Co zrobił wcześniej? — powtórzyłam, choć gardło miałam tak suche, że każde słowo rozcinało mi usta.

Lena nie odpowiedziała od razu. Spojrzała na doktora Evansa, potem na Marka. On stał przy ścianie, z twarzą pozbawioną wszelkiego koloru.

— Kobieta nazywa się Irena Maj — powiedziała w końcu. — Prowadzi sklep z artykułami medycznymi. Mark kupował u niej środki opatrunkowe od kilku miesięcy. Wczoraj wrócił po kolejną fiolkę. Był przekonany, że jeśli umrze pani w szpitalu, wszystko zostanie uznane za powikłanie po zakażeniu.

— To nieprawda — wyszeptał Mark.

— Irena ma rachunki, daty oraz numer rejestracyjny pana samochodu — odparła Lena. — Ma też coś jeszcze.

Podała mi kartkę.

Na dole widniał podpis Marka. Obok zapisano: „Przygotowanie do wypłaty świadczenia po śmierci małżonki”.

Patrzyłam na te słowa, aż zaczęły się rozmazywać.

Nie przez leki.

Przez łzy, których nie czułam.

— Gdzie jest polisa? — zapytałam.

— W jego samochodzie — powiedziała Lena. — Znaleźliśmy ją razem z kopią pani dowodu i projektem testamentu. W testamencie nie zostawił pani nic. Wszystko miało trafić do jego siostry, Karoliny.

Mark podniósł głowę.

— Karolina nie miała z tym nic wspólnego.

— Czyli przyznajesz, że dokument istnieje? — zapytała Lena.

— Ja… nie o to chodzi.

— Właśnie o to chodzi — powiedział doktor Evans. — Każde pana wyjaśnienie odsłania następną rzecz.

Mark zrobił krok w moją stronę. Lena natychmiast zasłoniła mu drogę.

— Nie podchodź do niej.

— Anno, ja nie chciałem, żebyś cierpiała.

— Przez osiem dni słyszałam, jak mówisz, żebym czekała do rana.

— Bałem się.

— Czego?

— Że wszystko stracę.

— Straciłeś już coś ważniejszego.

Nie powiedziałam tego z gniewem. Powiedziałam to tak, jak mówi się nazwę choroby, której nie da się już pomylić z przeziębieniem.

Mark osunął się na krzesło. Nie płakał. Wpatrywał się w opatrunek na mojej nodze, jakby dopiero teraz zobaczył rezultat własnych rąk.

Doktor Evans wyjaśnił, że operacja usunęła większość martwej tkanki, ale konieczne będą kolejne zabiegi. Nie wiedział jeszcze, czy uda się zachować pełną sprawność nogi. Ta informacja uderzyła we mnie mocniej niż opowieść o pieniądzach.

Przez lata pracowałam jako konserwatorka starych map. Jeździłam po archiwach, wspinałam się na drabiny, rozkładałam wielkie płachty papieru na stołach. Moje ręce i nogi były narzędziami pracy. Teraz lewa noga leżała nieruchomo pod białym opatrunkiem, a ja nie wiedziałam, czy kiedykolwiek przejdę bez bólu przez salę pełną półek.

Lena wyszła z Markiem. Pan Wrona został jeszcze chwilę przy łóżku.

— Przepraszam — powiedział.

— Za co?

— Że nie zareagowałem szybciej.

— Gdyby pan nie zapisał numeru samochodu, mogłabym nie żyć.

Wyjął z kieszeni starą, pomarańczową kredkę stolarską. Obracał ją nerwowo między palcami.

— Zawsze zapisuję rzeczy, których nie umiem wypowiedzieć — wyjaśnił.

Po jego wyjściu przyszedł doktor Evans. Usiadł obok mnie i przez dłuższą chwilę milczał.

— Chce pani wiedzieć, co było pod skórą? — zapytał.

Pokiwałam głową.

— Bakterie przedostały się przez małe wkłucie. Zniszczyły tkanki wzdłuż nogi. Ale znaleźliśmy też ślady środka, który spowalniał krzepnięcie krwi. Mark przygotował to tak, by rana wyglądała na przypadkową i długo się nie zamykała.

Zamknęłam oczy.

Pod skórą nie kryła się tylko infekcja.

Kryła się decyzja człowieka, którego kochałam.

Trzy dni później odbyła się kolejna operacja. Tym razem mogłam już poruszać palcami. Ból nadal był ogromny, ale lekarz powiedział, że noga zostanie.

Mark trafił do aresztu, a potem rozpoczęło się postępowanie karne. Nie musiałam uczestniczyć w każdym przesłuchaniu. Moje zeznania złożono w szpitalu, zanim zabrano go z korytarza. Przyznał się do podania substancji, lecz próbował przekonywać, że nie przewidział skutków.

Najbardziej zabolało mnie nie to, że planował pieniądze.

Najbardziej zabolało mnie, że znał godzinę, o której brałam leki, wiedział, kiedy zasypiam, i przez osiem dni obserwował, jak słabnę.

Karolina odwiedziła mnie po tygodniu. Przyniosła pudełko z rzeczami znalezionymi w domu.

— Nie wiedziałam — powiedziała, zanim zdążyłam ją o cokolwiek zapytać.

— Czego nie wiedziałaś?

— Że przepisał wszystko na mnie. Myślałam, że pomaga mi spłacić kredyt. Dostałam od niego pieniądze w kopercie i podpisałam potwierdzenie. Nie wiedziałam, że pochodziły z zaliczki na polisę.

Wyjęła z pudełka mój notes do pracy. Na pierwszej stronie widniała lista map, które miałam skatalogować przed końcem roku.

— Mogę oddać pieniądze — powiedziała.

— Nie mnie. Ofiarom jego długów, jeśli jakieś są. I panu Wronie. Przez niego bał się mówić.

Karolina skinęła głową.

— A ty?

— Ja potrzebuję czegoś innego.

— Czego?

Spojrzałam na kulę opartą o krzesło.

— Żeby nikt już nie decydował, czy mój ból jest wystarczająco prawdziwy.

W dniu wypisu doktor Evans wręczył mi kopertę z dokumentami medycznymi. Nie była szara ani ozdobna. Była przezroczysta, z czerwonym paskiem ostrzegawczym, takim samym jak na pojemnikach laboratoryjnych. W środku znajdowały się wyniki badań, opis operacji i zdjęcie maleńkiego wkłucia pod kolanem.

Zatrzymałam się przy ladzie recepcji. Pielęgniarka, która pierwsza zobaczyła mój stan, podała mi długopis.

— Proszę podpisać odbiór dokumentacji.

Dłoń drżała mi tak mocno, że za pierwszym razem nie trafiłam w linię.

— Nie musi się pani spieszyć — powiedziała.

— Wiem.

Podpisałam swoje imię powoli. Każdą literę osobno.

Potem schowałam dokumenty do torby i podeszłam do okna oddziału, gdzie pan Wrona czekał z pomarańczową kredką w palcach. Nie pytał, czy chcę jechać do domu. Czekał, aż sama zdecyduję.

— Ma pan coś do zapisania? — zapytałam.

Uśmiechnął się smutno.

— Dziś nie.

— To proszę zapisać, że moja noga zostaje ze mną.

Otworzył mały notes, przyłożył kredkę do papieru i napisał jedno zdanie.

Kiedy przeczytał je na głos, po raz pierwszy od ośmiu dni nie poczułam strachu przed następnym porankiem.

— „Anna wyszła ze szpitala o własnych siłach, choć jeszcze z pomocą”.