Kiedy poprawiłam bezczelnego klienta przy całej sali, jego uśmiech nagle zniknął

W chwili, gdy postawiłam przed nim talerz makaronu, Dante Vitale zapytał, skąd znam nazwisko jego zmarłej matki, a nóż wypadł mi z ręki.

Stało się to niespełna godzinę po tym, jak nazwałam go człowiekiem, który myli szacunek ze strachem. Restauracja Lucia nadal była pełna, lecz nikt już nie rozmawiał swobodnie. Kelnerzy poruszali się ciszej, a goście przy najbliższych stolikach udawali, że nie słuchają.

Dante siedział w loży pod obrazem toskańskich wzgórz. Jego dwaj towarzysze milczeli, ale obserwowali każdy mój ruch. Jeden miał bliznę przecinającą brew. Drugi trzymał dłoń na kolanie tak nieruchomo, jakby ukrywał pod stołem broń.

– Powiedziałem: zaskocz mnie – odezwał się Dante, patrząc na talerz. – Nie prosiłem o zwyczajną kolację.

– To makaron przygotowany według przepisu szefa kuchni – odparłam. – Jeśli chce pan czegoś niezwykłego, proszę następnym razem przyjść wcześniej. Kuchnia nie czaruje na rozkaz.

Przy sąsiednim stoliku ktoś zakrztusił się wodą.

Dante uniósł wzrok. Jego oczy były ciemne, niemal czarne, lecz pod tą spokojną powierzchnią coś pracowało.

– Odważna jesteś.

– Jestem zmęczona. To nie to samo.

Poczułam, że kolana mam miękkie. Mimo to nie odwróciłam wzroku. Na lewej piersi miałam przypiętą małą broszkę z czerwonej emalii, w kształcie kłosa. Należała do mojej matki. Zawsze nosiłam ją w pracy, choć ząbek przy brzegu był wyszczerbiony.

Dante zauważył ją natychmiast.

Jego twarz stężała.

– Skąd ją masz?

Dotknęłam broszki przez fartuch.

– To pamiątka po matce.

– Jak miała na imię?

Wtedy po raz pierwszy zobaczyłam w nim nie groźnego człowieka, o którym szeptano w zaułkach, ale kogoś, kto nagle usłyszał dawno zapomniany dźwięk.

– Elena. Elena Bellini.

Bliznowaty mężczyzna odsunął szklankę tak gwałtownie, że bursztynowy trunek rozlał się na obrus.

Dante nie mrugnął.

– Twoja matka nie nazywała się Bellini.

– Tak twierdziła. I nie przypominam sobie, żebym prosiła pana o ocenę jej nazwiska.

– Zmarła?

– Dziesięć lat temu.

– Na co?

To pytanie uderzyło we mnie mocniej, niż powinno. Matka umarła w małym mieszkaniu nad sklepem z warzywami. Tak przynajmniej powiedział lekarz. Niewydolność serca. Bez listu, bez oszczędności, bez wyjaśnienia, dlaczego przez ostatnie tygodnie paliła wszystkie rachunki i kazała mi nie otwierać szuflady w kredensie.

– Nie pańska sprawa – powiedziałam.

Dante pochylił się nad stołem.

– Właśnie może być.

W tym momencie szef Marco wypadł z kuchni z twarzą czerwoną od gorąca.

– Arya, do zaplecza. Natychmiast.

– Mam obsługiwać stolik.

– Powiedziałem natychmiast!

Dante nawet na niego nie spojrzał.

– Marco, ile lat pracowała tu Elena Bellini?

Łyżka w dłoni szefa zadrżała.

– Nie wiem, o czym pan mówi.

– Kłamiesz – powiedział Dante cicho.

W restauracji zapadła taka cisza, że słyszałam kapanie wody z kranu przy barze. Marco zrobił krok w moją stronę, lecz Dante uniósł palec.

– Nie ruszaj się, kucharzu.

– Arya, odejdź od tego stołu – syknął Marco.

– Dlaczego?

Nie odpowiedział. Zamiast tego spojrzał na moją broszkę, a jego twarz nagle poszarzała.

Dante wyciągnął z kieszeni mały klucz z mosiężną zawieszką. Położył go na białym obrusie.

– Twoja matka zostawiła to w tej restauracji – oznajmił. – A dziś rano ktoś próbował włamać się do piwnicy.

Moje serce zabiło tak mocno, że aż zabolało.

– Co ma z tym wspólnego moja matka?

Dante przesunął klucz w moją stronę.

– To możesz sprawdzić sama. Jeśli odważysz się zejść ze mną na dół…

Jego palce zacisnęły się na krawędzi stołu, a Marco nagle rzucił się ku metalowej szafce przy kuchennych drzwiach…

CZĘŚĆ 2

…Marco nie zdążył otworzyć szafki. Dante poderwał się z loży i w dwóch krokach znalazł się przy nim. Bliznowaty mężczyzna zablokował kuchenne drzwi, a drugi chwycił Marco za ramię.

– Puśćcie go! – krzyknęłam.

Dante spojrzał na mnie.

– Jeśli go puścimy, ucieknie.

– To nie daje wam prawa go szarpać.

– Masz rację – powiedział. – Dlatego sama go zapytasz.

Marco oddychał ciężko. Na jego białym fartuchu widniała plama sosu pomidorowego, przypominająca świeżą ranę.

– Co jest w tej szafce? – zapytałam.

– Nic.

– Marco.

Odwrócił wzrok.

To wystarczyło.

Dante odebrał mu klucz zabrany z kieszeni, lecz nie użył go przy szafce. Zamiast tego podał go mnie.

– Otwórz.

– Nie będę wykonywać pańskich poleceń.

– Nie proszę cię o posłuszeństwo, Aryo. Proszę, żebyś zobaczyła, jak długo wszyscy wokół ciebie kłamali.

To zdanie weszło we mnie jak drzazga. Chwyciłam klucz. Metal był ciepły od jego dłoni. Na zawieszce wygrawerowano maleńki kłos, identyczny jak ten na mojej broszce.

Zamek ustąpił z cichym kliknięciem.

W szafce nie było pieniędzy ani broni. Leżała tam tylko drewniana kaseta owinięta w pożółkłą serwetkę. Na jej wieczku widniały dwa inicjały: E.B.

Moje palce zesztywniały.

– To pismo mojej matki – wyszeptałam.

Marco zamknął oczy.

Dante stał za moim ramieniem. Czułam jego obecność, zapach dymu i gorzkiej kawy.

– Otwórz ją – powiedział.

– Nie.

– Arya.

– Jeśli to dotyczy mojej matki, nie otworzę jej przed tobą.

– Właśnie dlatego powinienem być przy tym.

– Dlaczego?

W jego spojrzeniu pojawiło się coś, czego się nie spodziewałam. Nie gniew. Strach.

– Bo Elena pracowała dla mojego ojca. A potem zniknęła z księgami, które mogły zniszczyć całą rodzinę Vitale.

– Twierdzisz, że ukradła dokumenty?

– Twierdzę, że mój ojciec twierdził, iż ukradła.

– A ty mu uwierzyłeś?

– Miałem siedemnaście lat.

Za nami ktoś upuścił talerz. Porcelana roztrzaskała się na podłodze, ale nikt się nie poruszył.

Otworzyłam kasetę.

W środku znalazłam starą książkę kucharską, owiniętą w płótno. Okładka była popękana, a między stronami tkwił rachunek z restauracji sprzed dwudziestu jeden lat. Na odwrocie matka napisała ołówkiem: „Jeśli Arya to czyta, znaczy, że Marco już nie może mnie chronić”.

Marco zaczął płakać.

Nie cicho. Bez wstydu.

– Powiedz jej – rzucił Dante.

– Nie masz prawa – wyszeptał Marco.

– Ona ma prawo wiedzieć.

Przewróciłam stronę. Z książki wypadł cienki arkusz papieru, zapisany nazwiskami, datami i kwotami. Przy kilku pozycjach widniał znak czerwonego kłosa.

Nie rozumiałam wszystkiego, lecz rozpoznałam nazwisko Dantego. Obok niego zapisano: „Nie wiedział”.

– Co to jest? – zapytałam.

Marco otarł twarz rękawem.

– Twoja matka odkryła, że ktoś przelewa pieniądze z fundacji Vitale na konta należące do jego wuja, Raffaela. Chciała to ujawnić.

– Dlaczego tego nie zrobiła?

– Bo Raffaele znalazł ją pierwszy.

Dante gwałtownie odwrócił głowę.

– Co powiedziałeś?

– Widziałem go tamtej nocy – odpowiedział Marco. – Widziałem, jak zabierał Elenę z mieszkania.

Powietrze zrobiło się ciężkie.

– Powiedziałeś mojej matce, że nie żyje – wyszeptałam.

Marco zacisnął powieki.

– Powiedziałem, że wyjechała, bo tak kazał mi Raffaele. Zagroził, że jeśli otworzę usta, zginiesz razem z nią.

Dante chwycił go za kołnierz.

– Gdzie ją zabrał?

– Nie wiem. Przysięgam, nie wiem.

Wtedy mój telefon zawibrował na blacie. Numer był nieznany. Odebrałam, zanim zdążyłam pomyśleć.

– Arya? – powiedział kobiecy głos.

Zamarłam.

– Kto mówi?

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

– Jeśli Dante Vitale jest obok ciebie, nie ufaj mu. Twój brat żyje…

Połączenie urwało się, zanim zdążyłam zapytać, o jakiego brata chodzi…

CZĘŚĆ 3

…Przez kilka sekund patrzyłam na wygaszony ekran, jakby głos mógł wrócić sam z siebie. Dante wyrwał mi telefon z dłoni.

– Co powiedziała?

– Że nie mam ci ufać.

– To już wiemy.

– Powiedziała też, że mój brat żyje.

Dante pobladł.

– Nie masz brata.

– Skąd możesz to wiedzieć?

– Bo Elena była w ciąży, kiedy zniknęła.

Marco osunął się na krzesło przy kuchennym stole. Jego kolana uderzyły o blat.

– Nie miała rodzić – wyszeptał.

– Co to znaczy? – krzyknęłam.

Dante spojrzał na starą książkę kucharską. W jego twarzy pojawiło się zrozumienie, które natychmiast próbował ukryć.

– Pokaż mi rachunek.

– Nie.

– Arya, na odwrocie jest adres.

Przyjrzałam się papierowi. Pod listą kwot widniały cyfry, których wcześniej nie zauważyłam. Marco podszedł i dotknął jednej z nich drżącym palcem.

– To nie są daty – powiedział. – To numery komórek więziennych.

– Jakich komórek?

– Wtedy Raffaele miał prywatną klinikę na północy. Oficjalnie leczyła uzależnienia. Nieoficjalnie przetrzymywał tam ludzi, którzy wiedzieli zbyt wiele.

Dante odsunął się od stołu.

– Mój ojciec nie pozwoliłby na coś takiego.

Marco spojrzał mu prosto w oczy.

– Twój ojciec już wtedy nie żył.

– Nie mówiłeś, że Raffaele działał sam.

– Bo nie działał. Miał człowieka w fundacji, w urzędzie i w klinice. A Elena miała dowód, który mógł zabrać mu wszystko.

– Co z moją matką? – zapytałam.

Marco wskazał książkę.

– W ostatniej stronie jest nazwisko pielęgniarki. Teresa Malfatti. To ona pomagała Elenie.

Dante przejął telefon i wystukał numer zapisany przy nazwisku. Nikt nie odebrał.

– Znam tę klinikę – powiedział. – Zamknięto ją po pożarze.

– Kłamiesz – odezwał się Marco. – Zamknięto ją dopiero po tym, jak Raffaele przeniósł wszystkich pacjentów. Jedną osobę zostawił.

– Kogo? – spytałam.

Starzec spojrzał na mnie z taką litością, że poczułam mdłości.

– Chłopca bez nazwiska. Miał przy sobie tylko srebrną łyżeczkę z wygrawerowanym kłosem.

Moja broszka nagle zaczęła ciążyć na piersi.

– Mój brat.

– Twój brat – przyznał Marco.

Dante uderzył dłonią w stół.

– Dlaczego nikt mi nie powiedział?

– Bo Raffaele powiedział, że jeśli spróbujesz szukać, Arya zniknie tak samo jak Elena.

Dante odwrócił się do mnie. W jego oczach nie było już chłodu. Była wściekłość, lecz nie wiedziałam, na kogo.

– Pojedziemy do kliniki.

– Nie z tobą.

– Sama nie przeżyjesz tam nawet godziny.

– A z tobą przeżyję?

– Nie wiem – odpowiedział. – Ale wiem, że jeśli Raffaele dowie się o tej książce, zacznie zacierać ślady.

W tej samej chwili zza restauracyjnych drzwi dobiegł trzask tłuczonego szkła. Sophia krzyknęła. Bliznowaty mężczyzna wyciągnął broń, a Marco zgasł wszystkie światła.

Na ulicy zahamował czarny samochód. Z jego wnętrza wysiadł starszy mężczyzna w jasnym płaszczu.

Dante podszedł do okna.

– To Raffaele – powiedział.

Starszy mężczyzna uniósł twarz ku szybie i uśmiechnął się, jakby właśnie otrzymał zaproszenie.

Potem wskazał palcem na mnie.

W jego drugiej dłoni zobaczyłam fotografię mojej matki. Na odwrocie ktoś napisał jedno zdanie: „Powiedz Aryi, dlaczego Elena naprawdę uciekła”…