CZĘŚĆ 4

— Ethan, jeśli chcesz, żeby twój ojciec przeżył, przyjedź sam do starego portu…

Połączenie urwało się.

Przez sekundę słyszałem tylko deszcz i własny oddech.

— Nigdzie nie pojedziesz sam — powiedział pan Vega.

Richard zacisnął szczękę.

— To pułapka.

— Wreszcie coś powiedziałeś, co brzmi rozsądnie — odparłem.

Moja matka podeszła do mnie, ale cofnąłem się o krok.

— Nie dotykaj mnie.

Jej ręka opadła. Żółty szalik zsunął się z jej palców na mokrą podłogę.

Pan Vega zadzwonił do policji, a potem do prokuratury. Richard próbował wyjść tylnym korytarzem, lecz drzwi były zablokowane metalowym prętem. Kiedy usłyszał syreny, wyciągnął telefon.

— Mój adwokat zaraz tu będzie — powiedział.

— Nie przyjedzie — odpowiedział pan Vega.

— Skąd możesz wiedzieć?

— Bo już z nim rozmawiałem. Powiedział, że nie będzie reprezentował człowieka, który właśnie został nagrany przy próbie zabrania dowodów i grożeniu nieletniemu.

Richard roześmiał się krótko, nerwowo.

— Nikt nie ma nagrania tej rozmowy.

Pan Vega wskazał na odtwarzacz.

— Od chwili otwarcia pokoju siódmego działa kamera.

Spojrzałem na pęknięte lustro. W jego czarnej szczelinie mrugała maleńka czerwona dioda.

Richard zamilkł.

Policjanci przyjechali o pierwszej trzydzieści. Jeden z nich założył Richardowi kajdanki, drugi zabezpieczył nóż i dokumenty. Moja matka usiadła na brzegu łóżka bez materaca i zakryła twarz obiema dłońmi.

— Ethan — powiedziała. — Przepraszam.

Nie wiedziałem, co zrobić z tym słowem. Przez lata marzyłem, żeby je usłyszeć. Kiedy wreszcie padło, brzmiało jak moneta wrzucona do pustej studni.

Następnego ranka w komisariacie odsłuchaliśmy nagranie z kamery.

Na ekranie Richard stał przede mną i mówił:

— Jeśli wejdziesz do tego pokoju, zniszczysz życie swojej matki.

Po chwili jego głos stał się ostrzejszy.

— Nie masz żadnych praw do tego miejsca. Zabiorę wszystko, zanim skończysz osiemnaście lat.

Słuchałem własnego ojczyma, ale po raz pierwszy nie słyszałem go jako człowieka, którego musiałem uspokajać. Słyszałem obcego, który przez lata budował swoją władzę z cudzej ciszy.

Richard patrzył w podłogę.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Mężczyzna oskarżył mnie o porwanie chłopca, lecz kiedy zapytałam o jego siostrę, nagle przestał krzyczeć

— To wyrwane z kontekstu — mruknął.

Policjant zatrzymał nagranie.

— W takim razie wyjaśnij kontekst.

Richard otworzył usta, lecz nie znalazł słów.

W tym samym czasie prokurator połączył sprawę fałszowania przelewów ze starym dochodzeniem dotyczącym funduszu portowego. Dokumenty z pokoju siódmego zgadzały się z kopiami znajdującymi się w archiwum banku. Brakowało tylko potwierdzenia, kto podpisał ostatnie zlecenie.

Odpowiedź znaleziono na nagraniu z kamery banku.

Richard zrobił to własną ręką.

Mój ojciec żył. Leżał w szpitalu w Faro, osłabiony po pobiciu, ale przytomny. Gdy wszedłem do jego sali, przez dłuższą chwilę tylko na mnie patrzył.

— Urosłeś — wyszeptał.

— Ty też się zmieniłeś.

Spróbował się uśmiechnąć.

— Masz po mnie ten upór.

— Mam po tobie motel?

— Masz po mnie prawdę.

Przycisnąłem dłoń do metalowego kluczyka W-7, który wisiał na mojej szyi.

Wtedy do sali wszedł policjant z nową wiadomością. Mężczyzna, który dzwonił z telefonu Juliana, został zatrzymany w porcie. Był dawnym wspólnikiem Richarda. Przyznał, że to on zorganizował pobicie i próbował zdobyć drugi klucz.

Ale zanim policjant wyszedł, podał mi jeszcze jedną kopertę.

Na jej przodzie widniał mój adres, zapisany ręką matki.

— Została wysłana dziesięć lat temu — powiedział. — Nigdy jej nie doręczono.

Odwróciłem kopertę.

Pod klejem wystawał skrawek papieru, a na nim jedno zdanie:

„Ethan, jeśli kiedyś wybierzesz spokój zamiast zemsty, wróć do domu”.

Podniosłem wzrok na ojca.

— Kto jeszcze wie o tej kopercie?

Julian pobladł.

— Nikt.

W tej chwili telefon pana Vegi zadzwonił po raz drugi. Usłyszałem tylko jego krótką odpowiedź:

— Nie, proszę pani. On już wie.