Powiedziałem asystentce, że zastąpię ją po śmierci, a następnego ranka zniknęła — mój wspólnik nagle pobladł

O szóstej trzydzieści rano znalazłem na biurku kartkę z trzema słowami, a człowiek, który zwykle nie bał się nawet kul, upuścił filiżankę.

Nie kontaktuj się ze mną.

Pod spodem widniał podpis Klary Hughes, mojej asystentki, księgowej, sekretarki i osoby, która przez pięć lat wiedziała o moim życiu więcej niż ja sam. Papier pachniał jej mydłem z bergamotką. Ten zapach natychmiast przeniósł mnie do poprzedniej nocy.

Stała wtedy w moim gabinecie przy mokrym oknie, z czystą koszulą przewieszoną przez ramię i wilgotnym ręcznikiem w dłoni. Krew zaschła na moich mankietach. Whisky paliła mnie w gardle, a za szybami zbierała się burza.

— Bracia Moroni wyjechali południową bramą — powiedziała. — Pieniądze wpłynęły. Nabrzeże należy do nas.

— A przeciek?

— Załatwiony.

Położyła koszulę na biurku.

— Powinieneś się przebrać. Komisarz czeka na ciebie na przyjęciu charytatywnym.

— Odwołaj je.

— Jeśli się nie pojawisz, zacznie zadawać pytania o port.

Uderzyłem szklanką w blat. Whisky rozlała się po dokumentach. Klara sięgnęła po chusteczkę, ale kiedy jej palce musnęły moją dłoń, odsunąłem rękę.

— Przestań się nade mną kręcić.

Zatrzymała się.

— Wykonuję swoją pracę.

— Nie. Patrzysz na mnie tak, jakbym był ci coś winien.

Trzy lata wcześniej spędziła cztery dni przy moim łóżku, kiedy kula przebiła mi ramię. W gorączce ściskałem jej nadgarstek, a ona najwyraźniej uznała to za obietnicę, której nigdy nie złożyłem.

— Myślisz, że zszywanie moich ran zapewni ci miejsce w moim łóżku? — zapytałem.

Jej twarz stężała.

— Artur, ja nigdy…

— Nigdy cię nie kochałem.

Za oknem huknął grzmot.

— Gdybyś jutro umarła, do wtorku znalazłbym kogoś na twoje miejsce.

Klara złożyła poplamioną chusteczkę i odłożyła ją obok mojej szklanki.

— Zrozumiałam — odpowiedziała.

Ruszyła do drzwi.

— Dokąd idziesz? Jutro rano potrzebuję odprawy!

— Przeczytaj teczkę na biurku.

Drzwi zamknęły się bez trzasku. To właśnie powinno było mnie zaniepokoić.

O trzeciej nad ranem opuściła wynajmowany przeze mnie apartament cztery przecznice od posiadłości. Zabrała zwykłe ubrania, znoszone buty, osiemdziesiąt tysięcy dolarów i paszporty na inne nazwiska. Zostawiła markowe suknie, biżuterię i nawet srebrny zegarek, który podarowałem jej w rocznicę pracy.

O szóstej trzydzieści zszedłem do jadalni. Dzbanek kawy był zimny. Krzesło Klary stało odsunięte o kilka centymetrów, jakby ktoś wstał z niego w pośpiechu.

— Gregory! Gdzie ona jest?

Mój zastępca poprawił mankiet.

— Samochód zniknął. Nie odbiera.

— Dzwoń ponownie. Powiedz, że ma pół godziny, zanim potrącę jej pensję.

Dziesięć minut później wrócił z kartką.

— Jej biuro jest puste. Wymazała dysk. Zniknęły terminarze i rozliczenia.

Wyrwałem mu dokument.

„Klara Hughes rezygnuje ze skutkiem natychmiastowym. Wszystkie należności zostały uregulowane. Księgi przeniesiono na zabezpieczone serwery. Nie kontaktuj się ze mną”.

Otworzyłem szafę z aktami. Półki były nagie.

Nawet hasła do moich kont zniknęły.

— Znajdźcie ją! — ryknąłem.

O drugiej po południu siedziałem z czterema przywódcami związków i dwoma radnymi, udając, że moje imperium nie rozpada się na kawałki. Puste krzesło Klary przy stole wyglądało jak oskarżenie.

— Artur — odezwał się radny Baines — gdzie są propozycje dotyczące terenów portowych?

— Są w trakcie przeglądu. Dostaniecie je pod koniec tygodnia.

Skłamałem gładko.

Wtedy Gregory pochylił się do mnie i powiedział cicho:

— Szefie, ktoś wszedł do archiwum.

Na końcu korytarza metalowa klamka zaczęła powoli opadać. Gregory wyciągnął broń, a ja sięgnąłem do teczki, której nie pamiętałem na swoim biurku…

CZĘŚĆ 2

…i dotknąłem palcami cienkiej, brązowej okładki. Na jej grzbiecie widniały moje inicjały, choć nie rozpoznawałem pisma.

Klamka opadła do końca.

Do sali wszedł starszy mężczyzna w granatowym płaszczu. Trzymał pod pachą metalową kasetkę, a jego lewe kolano drżało przy każdym kroku.

— Kim jesteś? — zapytałem.

— Nazywam się Leonard Voss. Przez dziewiętnaście lat prowadziłem księgowość nabrzeża.

Gregory uniósł broń.

— Nie zapraszaliśmy cię.

— Klara zaprosiła mnie trzy tygodnie temu — odpowiedział Leonard. — Powiedziała, że jeśli pewnego dnia zniknie, mam przyjść tutaj i nie rozmawiać z tobą sam na sam.

Poczułem, jak mięsień przy szczęce zaczyna mi drgać.

— Odłóż broń, Gregory.

— Szefie, to może być pułapka.

— Odłóż ją.

Gregory niechętnie wsunął pistolet pod marynarkę. Leonard postawił kasetkę na stole. Zamek był zalany czerwonym woskiem z odciskiem małej litery K.

W gabinecie pachniało mokrym drewnem i zimną kawą. Nagle zabrakło mi powietrza.

— Co jest w środku?

— Rzeczy, które należały do ciebie, zanim zaczęła nimi zarządzać Klara.

— Otwieraj.

— Nie mogę. Powiedziała, że mam to zrobić dopiero wtedy, kiedy zapytasz, dlaczego zniknęły pieniądze z funduszu portowego.

Gregory spojrzał na mnie zbyt szybko.

— Jakiego funduszu?

Leonard odwrócił głowę.

— Właśnie tego pytania się obawiałem.

Zabrałem mu kasetkę i uderzyłem nią o blat. Wosk pękł. W środku znalazłem trzy karty bankowe, kartkę z adresem oraz mały mosiężny żeton z numerem siedemnaście. Na odwrocie ktoś wygrawerował datę sprzed pięciu lat — dzień, w którym postrzelono mnie w ramię.

— Co to znaczy? — spytałem.

— Nie wiem wszystkiego — odparł Leonard. — Klara nigdy nie ufała jednemu człowiekowi na tyle, żeby powiedzieć mu całość.

— A ty co wiesz?

Przełknął ślinę.

— Że od trzech lat wyprowadzała pieniądze z twoich legalnych spółek.

Gregory uśmiechnął się krzywo.

— Mówiłem, że była złodziejką.

— Nie do własnej kieszeni — dokończył Leonard. — Pieniądze trafiały do ludzi z nabrzeża, których skrzywdziłeś. Rannego dźwigowego, wdowy po kierowcy, rodzin, którym kazano milczeć.

Podszedłem do niego tak gwałtownie, że przewrócił krzesło.

— Kłamiesz.

— W takim razie zadzwoń do banku. Och, prawda. Nie znasz haseł.

Gregory zrobił krok naprzód.

— Wystarczy. Zabiorę starca na dół.

Leonard cofnął się, a metalowa kasetka zsunęła się ze stołu. Wypadła z niej druga kartka. Podniosłem ją, zanim zrobił to Gregory.

Był to wykaz nazwisk i kwot. Przy każdym nazwisku widniał podpis Klary, ale na dole znajdowała się jeszcze jedna rubryka. „Zatwierdził: A. Vale”.

To było moje nazwisko używane w dokumentach, których nigdy nie widziałem.

— Klara miała dostęp do mojego podpisu? — zapytałem.

— Nie — powiedział Leonard. — To ty podpisałeś te dokumenty.

— Niemożliwe.

— W szpitalu. Po operacji. Byłeś pod wpływem leków i podpisałeś pełnomocnictwo, żeby ratować firmę przed przejęciem Moronich.

Pamięć uderzyła we mnie nagle: białe światło, plastikowa zasłona, ręka Klary podająca mi pióro.

— Powiedziała, że to zwykła zgoda bankowa.

— Powiedziała ci to, co musiałeś usłyszeć, żeby przeżyć.

Za drzwiami rozległ się krzyk. Jeden z ludzi Gregorego wbiegł do środka.

— Szefie, rachunki zostały odblokowane na godzinę. Ktoś przesłał pieniądze na konto fundacji.

— Na jaką fundację?

Mężczyzna spojrzał na mnie z przerażeniem.

— Fundację imienia Klary Hughes.

Gregory sięgnął po broń.

— To koniec tej farsy.

Leonard nagle wyciągnął z kieszeni złożoną kartkę.

— Nie. To dopiero początek. Klara kazała mi przeczytać ostatnią wiadomość, jeśli spróbujesz ją znaleźć.

— Co napisała? — spytałem.

Leonard rozłożył papier, ale zanim zdążył przemówić, na biurku zadzwonił telefon. Numer był zastrzeżony. Odebrałem.

Po drugiej stronie usłyszałem oddech Klary.

— Artur — powiedziała. — Jeśli Gregory jest przy tobie, nie pozwól mu wyjść z budynku…

CZĘŚĆ 3

…W tej samej chwili Gregory rzucił się na telefon. Odepchnąłem go barkiem, a aparat uderzył o podłogę. Z głośnika nadal dobiegał głos Klary.

— Nie ufaj mu — powiedziała. — Nigdy nie chodziło mu o pieniądze.

Gregory znieruchomiał.

— Klara, gdzie jesteś? — zapytałem.

— W miejscu, którego nie zna. Leonard wie, gdzie.

Starzec zacisnął palce na kartce.

— Jest w starej stacji pomp przy kanale.

Gregory zrobił krok w jego stronę.

— Ty przeklęty zdrajco.

— Powiedz mu prawdę — odezwała się Klara. — Albo zrobię to za ciebie.

Połączenie urwało się.

W gabinecie przez chwilę słychać było tylko kapanie wody z płaszcza Leonarda. Gregory wyjął broń, ale tym razem nie zdążył jej unieść. Uderzyłem go metalową kasetką w nadgarstek. Pistolet spadł na podłogę, a Leonard kopnął go pod szafę.

— Co miała na myśli? — warknąłem.

Gregory trzymał się za rękę.

— Ta kobieta chciała zniszczyć wszystko, co zbudowałeś.

— Nie pytałem o nią.

— Twój ojciec zostawił po sobie długi. Moroni chcieli portu. Ja znalazłem sposób, żeby przejąć ich ludzi i pieniądze.

— A potem?

Gregory roześmiał się bez radości.

— Potem ty zacząłeś udawać króla. Klara prowadziła księgi, a ja prowadziłem ludzi. Wystarczyło, że pewnego dnia znikniesz, i wszystko byłoby moje.

Leonard podniósł głowę.

— Nie pewnego dnia. Wczoraj w nocy.

Poczułem chłód w karku.

— To ty byłeś przeciekiem.

— Moroni mieli dostać informację o twojej trasie do domu. Miałeś zginąć przy południowej bramie. Klara dowiedziała się o wszystkim i zmieniła trasę.

— Dlatego powiedziała, że przeciek został załatwiony.

— Dlatego udawała, że nadal pracuje dla ciebie — dodał Leonard. — Przez trzy lata zbierała podpisy, rachunki i nazwiska. Nie po to, by uciec z pieniędzmi. Chciała mieć dowód, że Gregory przejął twoje spółki i wykorzystywał je do szantażu.

Spojrzałem na wykaz leżący przede mną. Przy nazwiskach ofiar widniały kwoty. Przy jednym z nich rozpoznałem nazwisko kierowcy, którego kazałem pobić za zgubiony transport. Klara wypłaciła jego rodzinie pieniądze z mojego konta.

— Czemu mi nie powiedziała?

Leonard odpowiedział cicho:

— Bo za każdym razem, kiedy próbowała, wybierałeś przemoc.

Te słowa zabolały bardziej niż kula.

Gregory rzucił się do drzwi. Dopadłem go przy korytarzu i przycisnąłem do ściany. Z kieszeni wypadł klucz z wygrawerowanym numerem siedemnaście.

— Stacja pomp? — syknąłem.

— Klara jest już martwa — powiedział. — Jeśli tam pojedziesz, znajdziesz tylko jej ciało.

Leonard pobladł.

— Nie. Klara miała plan awaryjny.

— Jaki?

— Jeśli nie odezwie się do dziewiętnastej, dokumenty zostaną przekazane ludziom, których skrzywdziłeś. Wszystkim.

Gregory spojrzał na zegar.

Była osiemnasta czterdzieści dwie.

Wyrwałem mu klucz i ruszyłem do wyjścia. Leonard chwycił mnie za rękaw.

— Artur, jeśli ją znajdziesz, nie próbuj jej przekonać słowami.

— Co mam zrobić?

— Oddaj jej coś, czego całe życie pilnowałeś bardziej niż własnego nazwiska.

Nie wiedziałem, co miał na myśli, dopóki nie zobaczyłem mosiężnego żetonu w swojej dłoni.

Numer siedemnaście był oznaczeniem skrytki w starej stacji pomp. A w tej skrytce, od dnia postrzelenia, przechowywałem dokument, który mógł zakończyć całe moje imperium.

Kiedy wybiegłem na ulicę, mój telefon zawibrował po raz drugi. Tym razem nie dzwoniła Klara.

Przyszła wiadomość od banku: „Pełnomocnictwo wygasa o dziewiętnastej. Po tej godzinie wszystkie aktywa zostaną przekazane zgodnie z ostatnią wolą właściciela”.

Nie wiedziałem jeszcze, że właściciel podpisał ten dokument własną ręką…