CZĘŚĆ 4 — Powiedziałem asystentce, że zastąpię ją po śmierci, a następnego ranka zniknęła — mój wspólnik nagle pobladł

CZĘŚĆ 4

…a podpis pod nim nie należał do Klary.

Należał do mnie.

Stara stacja pomp stała przy kanale, między magazynami a torami prowadzącymi do portu. Przyjechałem o osiemnastej pięćdziesiąt osiem, z bronią pod płaszczem i żetonem zaciśniętym w dłoni.

W środku pachniało rdzą, wilgotnym betonem i olejem napędowym.

— Klara! — zawołałem.

Odpowiedziało mi echo.

Znalazłem ją na stalowej galerii nad zbiornikiem. Miała na sobie szary wełniany płaszcz, którego nigdy wcześniej nie widziałem, i trzymała latarkę skierowaną prosto w moje oczy.

— Nie podchodź — powiedziała.

— Gregory jest w moim gabinecie. Leonard też.

— Wiem.

— Żyjesz.

— To cię rozczarowuje?

Jej głos był spokojny, ale pod oczami miała ciemne cienie. Zobaczyłem na jej dłoni bandaż.

— Kto ci to zrobił?

— Człowiek, którego wysłał Gregory, żeby zabrał mi dokumenty.

— Zabiłaś go?

— Nie. Związałam go w pomieszczeniu z pompami. Jeśli masz ochotę, możesz go później wypytać.

To była ta sama Klara, która potrafiła wypełnić formularz podatkowy i zatrzymać krwawienie jednym bandażem. Tyle że teraz nie czekała na moje rozkazy.

— Powiedziałaś, że wyprowadzałaś pieniądze.

— Tak.

— Z mojego imperium.

— Z pieniędzy, które twoi ludzie odbierali kierowcom, pracownikom i rodzinom. Nie nazywaj tego kradzieżą tylko dlatego, że po raz pierwszy nie trafiły do ciebie.

Jej słowa spadły między nas jak ciężkie narzędzia.

— Dlaczego przelewy były zatwierdzone moim podpisem?

— Bo podpisałeś pełnomocnictwo w szpitalu. Pamiętasz tylko ból. Ja pamiętam, że lekarz powiedział, iż możesz nie przeżyć nocy. Twój ojciec nie żył, Gregory przejmował ludzi, a Moroni naciskali na banki. Potrzebowałam prawa do prowadzenia pieniędzy.

— Mogłaś mnie wtedy zabić i wziąć wszystko.

— Właśnie dlatego nie powiedziałam ci całej prawdy. Wiedziałam, że jeśli uznasz mnie za zagrożenie, nie będziesz pytał.

Opuściłem wzrok.

Na betonowej posadzce zobaczyłem ślady krwi, ale nie należały do niej. Przy schodach leżała rozbita latarka, taka sama jak ta, którą kupiłem jej pięć lat wcześniej po napadzie na magazyn.

— Czemu uciekłaś właśnie wczoraj?

— Bo usłyszałam, jak Gregory rozmawia z Moronimi. Mieli cię zabić, a mnie zmusić do otwarcia kont. Kiedy powiedziałeś, że zastąpisz mnie po śmierci, zrozumiałam, że nie mogę dłużej czekać, aż sam wybierzesz człowieczeństwo.

— To był mój najgorszy dzień.

— Dla mnie trwał pięć lat.

Nie znalazłem odpowiedzi.

Klara wskazała na metalowe drzwi pod galerią.

— Skrytka numer siedemnaście jest za nimi.

Przyłożyłem żeton do zamka. Mechanizm zgrzytnął. W środku leżała czarna księga oprawiona w płótno, plik dokumentów i koperta z moim nazwiskiem.

Na pierwszej stronie księgi znajdowały się wszystkie nielegalne zlecenia mojego ojca, później moje, a obok nich nazwiska ludzi, którzy ucierpieli. Przy ostatniej pozycji widniało nazwisko Gregory’ego i data planowanego zamachu.

W kopercie znalazłem własne pełnomocnictwo.

Podpis był mój.

Na dole dopisano jedno zdanie: „Jeśli Artur wybierze utrzymanie imperium, dokumenty trafiają do wszystkich wierzycieli i rodzin. Jeśli wybierze zakończenie działalności, pieniądze wracają do poszkodowanych”.

— To szantaż — powiedziałem.

— To wybór, którego nigdy nie chciałeś podjąć dobrowolnie.

— A co ty zyskujesz?

— Nic. Dlatego mogłam to zrobić.

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, z zewnątrz dobiegł warkot samochodu. Potem drugi. Gregory musiał wydostać się z gabinetu.

Klara zgasiła latarkę.

— Przyjechał.

— Zostaniesz tutaj.

— Nie wydawaj mi poleceń.

Na dole zatrzasnęły się drzwi. Głos Gregorego odbił się od betonu.

— Artur! Klara! Mam ludzi przy wszystkich wyjściach!

Wyjąłem broń, ale Klara złapała mnie za nadgarstek.

— Jeśli go zabijesz, wszystko, co przygotowałam, stanie się opowieścią o zazdrosnym szefie i zaginionej księgowej.

— Chcesz, żebym go oszczędził?

— Chcę, żebyś zrobił coś, czego nie potrafiłeś zrobić przez całe życie. Przyznał, że to ty zbudowałeś tę machinę.

Gregory wszedł na galerię z dwoma uzbrojonymi mężczyznami.

— Oddaj księgę — zażądał. — Wtedy pozwolę wam odejść.

— Nie masz już czego przejmować — odpowiedziałem.

— Wszystko jest moje. Banki, port, ludzie.

— Nie. Wszystko było moje. Ty tylko nauczyłeś się korzystać z mojego strachu.

Gregory uniósł broń.

Klara nacisnęła przycisk przy ścianie. W całej stacji zapaliły się czerwone lampy, a z ukrytych głośników popłynął sygnał alarmowy portu. Nie było to nagranie. Klara uruchomiła awaryjną łączność nabrzeża, z której korzystano podczas pożarów i wycieków.

Każdy kierownik magazynu, każda załoga i każdy ochroniarz słyszeli nasze głosy.

— Powiedz im, Gregory — rzuciła. — Powiedz, kto zlecił zamach.

— Oszalałaś?

— Powiedz.

Gregory spojrzał na mnie.

— To ty wydawałeś rozkazy. Ja tylko je wykonywałem.

— Nie tym razem — odpowiedziałem.

Jeden z jego ludzi opuścił broń.

— Mówiłeś, że mamy zabić Vale’a przy bramie — powiedział. — Mówiłeś, że po wszystkim port będzie twój.

Gregory rzucił się na niego. Powstało zamieszanie. Klara pociągnęła mnie za ramię, a ja uderzyłem Gregorego w pierś. Upadł na stalową kratownicę, broń prześlizgnęła się przez szczelinę i spadła do zbiornika.

Nie zabiłem go.

Zabrałem mu tylko telefon i wyrzuciłem go za nim.

— Wszystkie rozmowy z Moronimi są na jego rachunkach — powiedziała Klara. — Leonard ma kopie przelewów. Jego ludzie mają wybór: zeznawać przeciwko niemu albo stracić wszystko razem z nim.

— A ty?

— Ja odejdę.

— Nie możesz. Bez ciebie nie wiem, gdzie są pieniądze.

— Właśnie dlatego musisz je oddać.

Następnego ranka zwołałem ludzi portu w magazynie numer siedemnaście. Nie było kamer ani eleganckiego stołu. Stały tam skrzynie, mokre płaszcze i pracownicy, których twarze znałem tylko z raportów.

Przyniosłem księgę.

— Zamykam wszystkie operacje, których nie da się obronić przed tymi ludźmi — powiedziałem. — Legalne spółki zostaną przekształcone w fundusz odszkodowań. Nabrzeże przejmie zarząd złożony z pracowników i rodzin poszkodowanych.

Jeden z kierowców splunął pod nogi.

— A ty?

— Zostanę, dopóki każdy rachunek nie zostanie rozliczony.

— Żeby kupić sobie spokój?

— Nie ma takiej ceny.

Klara stała z boku i trzymała metalową kasetkę. Nie podeszła do mnie.

Gregory został przekazany ludziom Moronich, ale nie po to, by go zemścili. Leonard przekazał księgi wszystkim, którzy mogli udowodnić jego udział w zamachu. Jego imperium rozpadło się szybciej niż moje, bo było oparte wyłącznie na cudzym strachu.

Nie odzyskałem pieniędzy.

Nie odzyskałem reputacji.

Odzyskałem za to nazwiska, których przez lata nie chciałem znać.

Wieczorem znalazłem Klarę przy nabrzeżu. Trzymała w dłoni swój stary, poplamiony chusteczką notes, ten sam, który zostawiła obok mojej szklanki.

— To nie jest przeprosiny — powiedziałem.

— Wiem.

— Nie oczekuję, że wrócisz.

— Dobrze.

— Ale jeśli odejdziesz, chcę, żebyś wiedziała, że dokumenty zostaną wykonane zgodnie z twoim planem.

Spojrzała na wodę między statkami.

— Nie moim planem. Ludzi, których skrzywdziłeś.

Wyjąłem z kieszeni mosiężny żeton numer siedemnaście i położyłem go na księdze rachunkowej.

— To należy do ciebie.

Klara nie dotknęła żetonu.

— Nie. Należy do miejsca, w którym wreszcie przestałeś udawać, że nie wiesz, kim jesteś.

Za naszymi plecami pracownicy otwierali pierwsze skrzynie z dokumentami. Każdy arkusz miał zostać podpisany przez człowieka, któremu należały się pieniądze.

Klara wzięła pióro i podała je mnie.

— Zacznij od rodziny Samuela Reed’a — powiedziała. — Jego żona czekała pięć lat.

Usiadłem przy składanym stole na środku magazynu. Przede mną leżała lista nazwisk, a obok niej pusty formularz z pierwszą kwotą.

Podpisałem.

Klara zabrała kartkę i powiedziała bez cienia triumfu:

— Teraz możesz spróbować naprawić choć jedną rzecz, Arturze.

Na formularzu, pod moim podpisem, czekało już następne nazwisko.