Odmówiłam ślubu przy trzystu świecach, a ojciec wyrzucił mnie w deszcz — wtedy nieznajomy książę nagle zbladł

Kiedy mój ojciec wyrzucił mnie z domu w samym środku przyjęcia zaręczynowego, trzysta świec odbijało się w mokrej posadzce jak rząd płonących oskarżeń.

Godzinę wcześniej stałam pod złotym żyrandolem jako najbardziej podziwiana kobieta w sali. Byłam córką hrabiego Ashforda i narzeczoną lorda Vincenta Marla, człowieka, którego matki w całym królestwie wskazywały swoim córkom jako wzór doskonałego męża.

Wiedziałam, że kłamią.

Widziałam, jak uderzył dwunastoletniego służącego za rozlanie wina. Chłopiec upadł na kolana, a Marlo patrzył na niego z rozbawieniem, jakby właśnie obejrzał zabawny występ.

Dlatego, kiedy ojciec uniósł kielich i ogłosił nasze zaręczyny, odpowiedziałam tylko:

— Nie.

W sali zrobiło się tak cicho, że usłyszałam trzask knotów w srebrnych świecznikach.

— Powtórz — powiedział Marlo.

— Nie wyjdę za człowieka, który czerpie przyjemność z cudzej krzywdy.

Jego twarz stężała.

Ojciec dopadł mnie przy kolumnie. Palce zacisnęły się na moim ramieniu przez cienką warstwę jedwabnej sukni.

— Oszalałaś? — syknął. — Odrzuciłaś majątek, tytuł i sojusz, który budowałem przez dwadzieścia lat!

— Odrzuciłam jego, nie ciebie.

— Od tej chwili nie masz już prawa rozdzielać tych rzeczy.

Matka stała w drzwiach. Zaciskała dłonie na małej broszy w kształcie kasztanowego liścia, tej samej, którą przypinała mi do sukni, kiedy byłam dzieckiem. Czekałam, aż podejdzie.

Nie podeszła.

— Thomas — powiedziała cicho. — Ona jest przerażona.

— Jest hańbą.

Młodsza siostra Maria odwróciła wzrok. Miała dopiero szesnaście lat i różową wstążkę przekrzywioną przy uchu. Chciałam ją przytulić, ale ojciec pociągnął mnie ku korytarzowi.

— Masz godzinę na spakowanie rzeczy — oznajmił. — Potem opuszczasz mój dom.

— Ojcze, nie możesz tego zrobić.

— Właśnie to robię. Nie jesteś już Ashfordem.

Te słowa uderzyły mocniej niż jego dłoń.

Godzinę później stałam za żelazną bramą z jedną torbą. W środku miałam trzy sukienki, kilka monet odkładanych z kieszonkowego i srebrną spinkę do włosów, której ząb był złamany od dzieciństwa.

Brama zamknęła się za mną głuchym trzaskiem.

Deszcz natychmiast przemoczył mi płaszcz. Zimna woda spływała po karku, ale szłam wyprostowana. Nie chciałam, żeby ktokolwiek zobaczył, że drżę.

Pani Fletcher przyjęła mnie do pensjonatu na końcu miasta. Mój pokój był mały, wilgotny i pachniał lawendą zmieszaną z pleśnią. Dopiero gdy zatrzasnęłam za sobą drzwi, pozwoliłam łzom wsiąknąć w poduszkę.

Następnego ranka znalazłam pod drzwiami kartkę.

Nie było na niej nazwiska. Tylko jedno zdanie: „Milczenie służącego zostało kupione, ale nie na zawsze”.

Serce podeszło mi do gardła.

Pobiegłam do pani Fletcher.

— Kto to przyniósł?

Wdowa pobladła i ścisnęła fartuch.

— O świcie stał tu chłopak z pałacu Ashfordów. Nie chciał wejść.

— Jak wyglądał?

— Miał rozciętą wargę. I powiedział, że jeśli ktoś zapyta o tamten wieczór, mam wysłać cię do starej przystani.

— Dlaczego miałabym mu ufać?

Pani Fletcher spojrzała na okno, za którym deszcz rozmazywał dachy miasta.

— Bo godzinę później przyjechał po niego człowiek w czarnym powozie. A na drzwiach powozu widniał znak księcia Adriana Veyra.

Nie znałam tego księcia, ale znałam jego reputację. Nazywano go okrutnym, ponieważ nigdy nie wybaczał zdrady.

Tego samego wieczoru pod pensjonatem zatrzymał się powóz z czarnym herbem. Woźnica nawet nie zsiadł. Z wnętrza wysiadł wysoki mężczyzna w ciemnym płaszczu i wszedł po schodach, jakby cały budynek należał do niego.

Stanął przed moimi drzwiami.

— Pani Ashford — powiedział. — Jeśli chce pani przeżyć najbliższe dni, musi pani pojechać ze mną.

— Nie znam pana.

— To akurat jest pani największym szczęściem.

Jego spojrzenie zatrzymało się na mojej dłoni, na srebrnej spince wystającej z torby.

— Proszę się ubierać — dodał. — Ludzie Marla już wiedzą, gdzie pani jest.

Na korytarzu rozległ się ciężki krok.

Książę położył rękę na klamce, a ja sięgnęłam po nóż ukryty pod poduszką. W tej samej chwili ktoś zapukał trzy razy i wsunął pod drzwi złożoną, zakrwawioną kartkę…

CZĘŚĆ 2

Książę Adrian otworzył drzwi, zanim zdążyłam podnieść kartkę. Papier przesunął się po podłodze i zatrzymał przy jego butach.

Na środku widniała czerwona plama. Pod nią ktoś napisał drżącą ręką: „Nie jedź z nim. On wie, co zrobił”.

Adrian podniósł wiadomość dwoma palcami. Jego twarz nie zmieniła się ani na moment, lecz zauważyłam, że kciukiem zasłonił niewielki znak wosku przy krawędzi papieru.

— To pańskie dzieło? — zapytałam.

— Gdybym chciał panią skrzywdzić, nie ostrzegałbym przed sobą.

— Może chce pan, żebym zaufała komuś, przed kim powinnam uciekać.

— Rozsądna myśl.

Za ścianą skrzypnęła deska. Ktoś wszedł do pensjonatu.

Adrian podniósł wzrok.

— Ma pani dziesięć sekund na decyzję.

— A jeśli zostanę?

— Ci, którzy przyszli, nie będą pytać tak uprzejmie jak ja.

Nie podobało mi się, że mówił spokojnie. Nie podobało mi się jeszcze bardziej, że mu wierzyłam.

Chwyciłam torbę.

Wyszliśmy tylnymi schodami. W kuchni pachniało przypalonym mlekiem, a pani Fletcher stała przy piecu z twarzą białą jak mąka.

— Niech pan jej nie oddaje Marlowi — powiedziała do Adriana.

— Nie mam takiego zamiaru.

— Pańska rodzina kiedyś już ją oddała.

Zatrzymałam się.

— Co pani powiedziała?

Wdowa wcisnęła dłonie w fartuch.

— Nic, czego nie powinnam była mówić.

Książę otworzył tylne drzwi. Na podwórzu czekała mała kareta bez herbu. Wsiadłam, choć każdy instynkt nakazywał mi uciekać w przeciwną stronę.

Adrian usiadł naprzeciwko. Między nami leżała moja torba, a z jej kieszeni wystawała srebrna spinka. Koła ruszyły po mokrych kamieniach.

— Dokąd mnie pan zabiera?

— Do Veyr.

— Do swojej posiadłości?

— Do miejsca, w którym pański ojciec nie może pani dosięgnąć bez mojego pozwolenia.

— A czego pan chce w zamian?

Spojrzał na mnie chłodno.

— Prawdy.

Śmiech ugrzązł mi w gardle.

— Wszyscy mówią, że jest pan okrutny.

— Wszyscy, którzy mieli powód, by bać się konsekwencji.

— Czyli to prawda?

— Jestem okrutny wobec ludzi, którzy krzywdzą słabszych. Pani może sama zdecydować, czy uzna to za wadę.

W Veyr dotarliśmy po północy. Zamek stał na skalistym wzgórzu, a wiatr uderzał w okiennice jak pięściami. W holu czekał siwowłosy zarządca, pan Eliasz Rook.

— Pani Ashford — powiedział, kłaniając się. — Przygotowano dla pani pokój.

— Nie jestem gościem.

— Nie — odparł Adrian. — Jest pani świadkiem.

To słowo odebrało mi oddech.

— Czego?

Książę wyjął z kieszeni mały klucz. Na jego główce wygrawerowano koronę przeciętą pionową kreską.

— Tego, co wydarzyło się w pałacu Ashfordów przed pani zaręczynami.

— Skąd pan wie o służącym?

— Bo chłopiec, którego uderzył Marlo, pracuje teraz dla mnie.

— Gdzie jest?

Adrian nie odpowiedział. Poprowadził mnie do bocznego skrzydła. W pokoju paliła się jedna lampa, a przy stole siedział Tomasz, dwunastoletni służący z rozciętą wargą.

Kiedy mnie zobaczył, zerwał się z krzesła.

— Pani Ara, proszę mi wierzyć. Nie chciałem, żeby pani przez mnie cierpiała.

— Kto ci to zrobił?

Chłopiec spojrzał na Adriana.

— Nie lord Marlo.

W pokoju zapadła ciężka cisza.

— Więc kto? — zapytałam.

Tomasz zacisnął palce na brzegu stołu. Paznokieć miał pęknięty i czarny od sadzy.

— Człowiek pańskiego ojca. Przyszedł po mnie po tamtym wieczorze. Powiedział, że jeśli opowiem, co widziałem, moja matka straci pracę, a ja zniknę w kopalni.

— Co widziałeś?

Chłopiec przełknął ślinę.

— Lord Marlo nie uderzył mnie dlatego, że rozlałem wino. Uderzył mnie, bo usłyszałem jego rozmowę z hrabią.

Adrian położył na stole klucz.

— Jutro rano otworzymy skarbiec w pałacu Ashfordów. Tam znajduje się dokument, przez który pani została wyrzucona.

— Dokument?

— Pani ojciec podpisał coś, czego nie mógł podpisać bez pani małżeństwa.

Wtedy z korytarza dobiegł odgłos rogu. Jeden krótki, niski ton.

Eliasz wbiegł do pokoju.

— Wasza Książęca Mość, jeździec przywiózł wiadomość z miasta. Lord Marlo wystąpił do rady królewskiej z oskarżeniem przeciwko pani Ashford.

— Jakim? — spytałam.

Zarządca podał mi wilgotny list.

Przeczytałam pierwsze zdanie i poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg.

Marlo twierdził, że to ja ukradłam dokument z jego kancelarii.

Adrian zabrał list, ale zanim zdążył go złożyć, Tomasz nagle poderwał głowę.

— To niemożliwe — wyszeptał. — Ten dokument był już podpisany, zanim pani odmówiła ślubu.

— Skąd wiesz? — zapytałam.

Chłopiec wskazał na klucz leżący między nami.

— Bo widziałem, kto zamknął nim skarbiec. I ta osoba nie była hrabią…

CZĘŚĆ 3

— To była pani matka — dokończył Tomasz.

Słowa zawisły nad stołem jak ciężki dym.

Nie poczułam gniewu. Najpierw poczułam zimno, takie samo jak tej nocy za żelazną bramą.

— Moja matka? — powtórzyłam.

— Widziałem ją trzy dni przed przyjęciem — powiedział chłopiec. — Przyniosła do kancelarii czerwoną księgę. Hrabia podpisał coś na ostatniej stronie, a potem pani matka zamknęła skarbiec.

Adrian odwrócił się do Eliasza.

— Przygotuj konie.

— Do pałacu Ashfordów? — zdziwił się zarządca.

— Nie. Do klasztoru Świętej Brigidy.

Spojrzałam na niego.

— Dlaczego tam?

— Ponieważ pańska matka uciekła z pałacu godzinę temu. Zostawiła wiadomość, że chce mówić tylko przy świadku, którego nie da się przekupić.

— Skąd pan to wie?

— Od człowieka, który pilnował tylnej bramy.

Nie było czasu na kolejne pytania. Pojechaliśmy w stronę klasztoru, a Tomasz został w Veyr pod opieką Eliasza. Podczas drogi deszcz bębnił o dach powozu, a ja ściskałam srebrną spinkę tak mocno, że jej złamany ząb wbił mi się w skórę.

W klasztorze czekała na nas matka. Miała na sobie prostą brązową pelerynę, lecz w dłoniach wciąż trzymała broszę w kształcie kasztanowego liścia.

Kiedy mnie zobaczyła, nie ruszyła się z miejsca.

— Ara.

— Zamknęłaś skarbiec.

Matka spuściła wzrok.

— Tak.

— Co podpisał ojciec?

— Umowę z Marlem. Chciał przekazać mu połowę ziem Ashfordów jako posag. Drugą połowę miał otrzymać po śmierci ojca. Ale to nie wszystko.

Adrian stanął przy kamiennym filarze.

— Powiedz jej całość.

Matka zacisnęła palce na broszy.

— Twój ojciec zadłużył majątek. Marlo wykupił długi. W zamian zażądał małżeństwa i prawa do przejęcia kopalni srebra. Gdybyś odmówiła, miał wystawić weksle następnego ranka.

— Więc wyrzucił mnie, żeby ratować nazwisko?

— Nie. Żeby ratować siebie.

Poczułam, jak coś pęka we mnie cicho, bez łez.

— A ty mu pomagałaś?

— Próbowałam znaleźć sposób, by unieważnić umowę. Ojciec odkrył to i zagroził, że zamknie mnie w wieży. W noc przyjęcia zabrałam kopię dokumentu.

Wyjęła z peleryny wąski pakiet owinięty w płótno. W środku znajdowała się umowa z podpisem hrabiego oraz drugi arkusz, którego nie znałam.

Adrian rozłożył go na stole.

— To jest lista płatności — powiedział. — Marlo przekazywał pieniądze ludziom, którzy mieli niszczyć reputację pani i zmuszać ją do ślubu.

Na dole widniała pieczęć mojego ojca.

— On nie tylko wiedział o przemocy Marla — wyszeptałam. — On ją kupował.

Matka zaczęła płakać.

— Nie umiałam cię ochronić.

— Mogłaś stanąć obok mnie.

— Bałam się.

— Ja też. A jednak powiedziałam „nie”.

Adrian wziął dokument i skierował go ku światłu świecy.

— Jest jeszcze coś.

W dolnym rogu papieru widniał znak korony przeciętej pionową kreską, taki sam jak na kluczu.

— To znak mojego rodu — powiedział. — Ta umowa została sporządzona w mojej kancelarii.

Spojrzałam na niego.

— Pan ją przygotował?

— Mój kanclerz. Nie wiedziałem, że Marlo użyje jej do szantażu. Kiedy się dowiedziałem, próbowałem ją odzyskać. Dlatego Marlo rozpuszczał plotki, że jestem potworem. Chciał, żeby nikt nie przyjął pani pod opiekę.

— Czyli zabrał mnie pan, bo czuł się winny?

— Zabrałem panią, bo była pani jedyną osobą, która mogła unieważnić tę umowę. Ale z czasem przestało chodzić wyłącznie o dokument.

Nie zdążyłam odpowiedzieć. Na dziedzińcu rozległ się tętent koni.

Do klasztoru wszedł młody posłaniec, przemoczony i zadyszany.

— Wasza Książęca Mość, rada królewska zebrała się przed świtem. Lord Marlo ma przy sobie świadków i twierdzi, że pani Ashford ukradła dokumenty, uciekła z domu oraz spiskuje przeciwko własnemu ojcu.

Matka pobladła.

— On chce ją zniszczyć, zanim pokaże umowę.

Posłaniec spojrzał na Adriana.

— To nie wszystko. Hrabia Ashford zgodził się zeznawać przeciwko córce. A lord Marlo przyprowadził do rady chłopca, który twierdzi, że widział panią Arę kradnącą papiery…

Tomasz był w Veyr.

Chyba że ktoś znalazł sposób, by go stamtąd zabrać…