CZĘŚĆ 4 — Mąż wręczył mi papiery rozwodowe przy swojej kochance, lecz po jednym telefonie jego twarz nagle straciła całą pewność siebie

CZĘŚĆ 4

— Kto mówi? — zapytałam.

Graham wciąż trzymał telefon przy uchu.

Kobieta po drugiej stronie odetchnęła nerwowo.

— Nazywam się Elena Ruiz. Byłam księgową w spółce, do której przelewano pieniądze z Doyle Freight.

Miriam zamknęła księgę.

— Elena Ruiz nie żyje w dokumentach tej firmy — powiedziała. — Została usunięta z rejestru pracowników dwa lata temu.

— Bo próbowałam odejść — odpowiedziała Elena. — Graham zagroził, że oskarży mnie o kradzież. Mam kopie wszystkich przelewów i podpisane polecenia wypłat.

Graham pobladł jeszcze bardziej.

— Gdzie jesteś?

— W magazynie w Cicero. Przyjedź sam.

— Nie.

— W takim razie dokumenty trafią do Claire.

Połączenie się rozłączyło.

W sali zapadło napięcie tak gęste, że niemal można było je dotknąć. Sienna stała obok stołu, z diamentem odbijającym światło lampy. Przez cały ranek zachowywała się jak zwyciężczyni. Teraz patrzyła na Grahama jak na człowieka, którego dopiero zaczynała rozpoznawać.

— Powiedz mi, że to kłamstwo — powiedziała.

Graham nie spojrzał na nią.

— Claire, nie jedź tam.

— Właśnie dlatego pojadę.

Adrian odezwał się z telefonu.

— Wyślę ludzi, którzy zabezpieczą księgi.

— Nie. Jeśli przyjedziesz z ochroną, Graham będzie twierdził, że go zastraszamy.

— To nie jest moment na samotną odwagę.

— Nie jestem sama.

Spojrzałam na Miriam. Potem na Siennę.

Sienna przełknęła ślinę.

— Jadę z tobą.

Graham roześmiał się krótko, nerwowo.

— Po co? Żeby oglądać, jak twoja nowa wspólniczka odbiera mi firmę?

— Nie jestem twoją wspólniczką — odpowiedziała Sienna. Zdjęła pierścionek i położyła go na stole. — I nie chcę firmy zbudowanej na oszustwie.

To był pierwszy cios, którego Graham się nie spodziewał.

Pojechaliśmy trzema samochodami. Nie dlatego, że mu ufałam. Dlatego, że tego dnia każdy z nas miał powód, by pilnować pozostałych.

Magazyn w Cicero stał za torami, między warsztatem opon a pustym placem przeładunkowym. Była piętnasta trzydzieści, a niebo nad blaszanym dachem miało kolor mokrego popiołu. Przy bocznym wejściu wisiała zerwana kłódka.

Graham wysiadł pierwszy.

— Zaczekajcie tutaj.

— Nie — powiedziałam.

Weszliśmy do środka.

W powietrzu unosił się zapach oleju, kartonu i zimnego metalu. Na środku hali stał stół z lampą na baterie. Obok niego siedziała kobieta w granatowym płaszczu. Miała rozciętą wargę i teczkę przyciśniętą do piersi.

Elena podniosła wzrok.

— Claire Doyle?

— Tak.

— Pańska żona nie wie wszystkiego — powiedziała do Grahama. — Powinna usłyszeć to od pana.

Graham ruszył naprzód.

— Elena, możemy się dogadać.

— Próbowałam się dogadać przez dwa lata. Potem sprzedałeś mój podpis.

Miriam drgnęła.

— Co masz na myśli?

Elena otworzyła teczkę. Wyjęła kopie przelewów, faktury i kilka stron z podpisami. Jeden z nich należał do Grahama. Drugi do jego ojca, który zmarł rok wcześniej.

— Pieniądze nie szły tylko do spółki na Kajmanach. Część przekazywano fundacji prowadzonej przez jego ojca. Graham finansował z niej prywatne długi i zakup mieszkania dla Sienny.

Sienna odwróciła się do Grahama.

— Powiedziałeś, że mieszkanie dostałam w ramach premii.

— To była premia.

— Za pracę, której jeszcze nie wykonałam?

Elena wyjęła ostatni dokument.

— Najważniejsze jest tutaj. Pierwszy przelew, ten, który uratował firmę pięć lat temu, nie pochodził od Adriana Wellesa jako inwestora. Pochodził od jego kancelarii jako wypłata dla córki.

Poczułam, jak ściska mnie w gardle.

— Wiedziałaś, że Adrian jest moim ojcem?

— Wiedziałam, że Graham wiedział. Znalazłam list, który wysłał do niego trzy lata temu.

Spojrzałam na Grahama.

— Jaki list?

Tym razem nie próbował zaprzeczać.

— Adrian napisał, że chce się z tobą spotkać. Poprosił mnie, żebym cię nie odcinał. Powiedziałem mu, że nie jesteś gotowa.

— Nie byłeś moim opiekunem.

— Byłem twoim mężem.

— Byłeś człowiekiem, który uznał, że łatwiej będzie mną zarządzać, jeśli nie poznam prawdy.

Graham zrobił krok w moją stronę.

— Bałem się, że odejdziesz. Że kiedy dowiesz się, kim jest Adrian, uznasz, że ja już nie jestem ci potrzebny.

— Więc ukradłeś pieniądze i próbowałeś zabrać firmę?

— Chciałem zabezpieczyć to, co zbudowaliśmy.

Miriam odpowiedziała za mnie.

— Nie. Chciałeś zabezpieczyć życie, w którym nie musiałeś już prosić nikogo o pomoc.

Graham zamknął oczy.

Elena podała mi dokumenty.

— Możesz przejąć udziały natychmiast. W umowie jest jeszcze jedna rzecz. Jeśli Claire obejmie kontrolę, zobowiązania wobec kierowców i pracowników zostają nienaruszone. Nie można zwolnić nikogo z powodu zmiany właściciela.

To dlatego Adrian tak skonstruował fundusz. Nie chciał, by Graham sprzedał firmę i zostawił ludzi bez pensji.

Wtedy zrozumiałam, co naprawdę mi przekazał. Nie pieniądze. Możliwość wyboru.

— Graham — powiedziałam. — Oddasz wszystkie środki, podpiszesz rezygnację i przekażesz księgi. Nie będę niszczyć firmy, ale nie pozwolę ci nią dalej kierować.

— A rozwód?

— Dostaniesz dokładnie to, co należy ci się zgodnie z umową. Ani więcej, ani mniej.

Sienna zdjęła z palca pierścionek i wsunęła go do kieszeni.

— Ja również złożę zeznania dotyczące przelewów — powiedziała. — Nie dla ciebie. Dla ludzi, których okłamałeś.

Graham spojrzał na nią z niedowierzaniem.

— Po wszystkim, co ci dałem?

— Nie dałeś mi niczego. Kupiłeś moje milczenie, zanim zdążyłam zrozumieć cenę.

Przyjechał Adrian dopiero wieczorem. Wszedł do magazynu bez ochroniarzy, w ciemnym płaszczu, z twarzą człowieka, który przez całe życie umiał zdobyć wszystko oprócz jednej rozmowy.

Zatrzymał się kilka kroków ode mnie.

— Claire.

Nie nazwał mnie księżniczką.

— Czekałem trzy lata — powiedział. — Ale mogę poczekać jeszcze chwilę.

W dłoni trzymał małe pudełko.

Otworzył je. W środku leżała fotografia mojej matki, młodej i roześmianej, stojącej obok niego nad jeziorem. Na odwrocie widniała data sprzed mojego urodzenia.

— Nie przyszedłem po przebaczenie — powiedział. — Przyszedłem oddać ci coś, co od początku należało do ciebie.

Wzięłam fotografię.

— Nie wiem, czy potrafię być twoją córką.

— Nie musisz nią być dzisiaj.

Za naszymi plecami Miriam zamknęła księgę rachunkową, Elena zebrała dokumenty, a Sienna wyszła na plac, by zadzwonić do kierowców i powiedzieć im, że wypłaty zostaną wykonane.

Graham siedział sam przy stole z lampą na baterie. Bez pierścionka Sienny, bez teczki i bez firmy, którą próbował nazwać własną.

Podałam Adrianowi srebrne pióro.

— To dostałam od ciebie trzy lata temu.

Uśmiechnął się smutno.

— W takim razie zatrzymaj je. Jeszcze nie skończyłaś podpisywać własnego życia.

Spojrzałam na dokument przejęcia udziałów. Pod moim nazwiskiem czekało puste miejsce.

Tym razem nie podpisałam go sama.

Położyłam pióro między nami, a Adrian nachylił się i powiedział:

— Księżniczko, pokaż mi, od czego zaczniemy.