Na rejsie poślubnym usłyszałam plan mojego męża, a gdy odsunęłam się od schodów, jego ojciec nagle zbladł

Kiedy mój mąż powiedział, że tej nocy zabierze mnie na pokład, usłyszałam spod schodów zdanie, po którym przestałam czuć własne nogi.

— Dwie tabletki wieczorem i jeszcze trochę w zupie — mówił Filip. — O północy nie będzie nawet w stanie otworzyć oczu.

Stałam na półpiętrze luksusowego jachtu, oparta o mosiężną poręcz tak zimną, że ból w dłoni przywrócił mi odrobinę przytomności. Wciąż miałam na sobie jedwabny szlafrok, a na nadgarstku cienką bransoletkę z wygrawerowaną datą naszego ślubu. Miała być pamiątką szczęścia. Nagle wyglądała jak znak ostrzegawczy.

Przez trzy dni tłumaczyłam swoje osłabienie chorobą morską. Filip podawał mi białe tabletki, głaskał po włosach i mówił, że muszę odpoczywać. Dziś po południu ledwie doczołgałam się do łóżka. Potem jednak obudził mnie przenikliwy ucisk w skroniach i coś, czego nie umiałam nazwać. Instynkt. Strach. Może jedno i drugie.

Z dołu dobiegał brzęk kieliszków. Poczułam zapach mojego ulubionego szampana, tego samego, który ojciec podarował nam razem z jachtem. Obok niego płynął śmiech Felicji, mojej teściowej.

— Jak długo jeszcze będzie taka otępiała? — spytała.

— Do północy wystarczy — odparł Filip. — Nadciąga szkwał. Załoga schowa się pod pokładem, a ja wyprowadzę ją na rufę. Powiem, że potrzebuje powietrza. Jeden delikatny ruch i morze zrobi resztę.

Przycisnęłam dłoń do ust. Paznokcie wbiły mi się w skórę, ale nie poczułam bólu. Czułam tylko, jak serce wali o żebra.

— A pieniądze? — zapytał drugi mężczyzna.

Poznałam głos Adriana, ojca Filipa. Zawsze mówił do mnie „moja słodka córko”, a podczas wesela wznosił toast za moje bezpieczeństwo.

— Pełnomocnictwo już podpisała — odpowiedział Filip. — Po uznaniu jej za zaginioną trzysta milionów przejdzie na rachunki, których nikt nie znajdzie.

— A jej rodzice? — Felicja zachichotała.

— W przyszłym tygodniu jadą w góry. Moi ludzie przygotują awarię hamulców. Cała rodzina Sterlingów spotka się w niebie.

W gardle narósł mi krzyk, lecz przełknęłam go razem z mdłościami. Moi rodzice mieli wyjechać za sześć dni. Wiedziałam, że planowali odpocząć w górskim domu. Wiedziałam też, że Filip od tygodnia nalegał, by nie zmieniali trasy.

Za iluminatorem rozległ się grzmot. Jacht przechylił się łagodnie, a z dolnego pokładu dobiegł trzask przesuwanego krzesła.

— Powinna już spać — powiedział Adrian. — Sprawdź ją.

Kroki ruszyły w stronę schodów.

Zacisnęłam palce na małym mosiężnym żetoniku, który znalazłam rano przy łóżku. Na jednej stronie wygrawerowano numer kabiny, na drugiej znak czerwonej kotwicy. Nie wiedziałam, do czego służył, ale teraz ścisnęłam go tak mocno, że krawędź przecięła mi skórę.

Ktoś wszedł na pierwszy stopień.

Przykucnęłam za szerokim filarem, wstrzymując oddech. Cień przesunął się po marmurowej posadzce. Głos Filipa znalazł się tuż za ścianą.

— Klara? Kochanie, nie śpisz?

Jego dłoń powoli uniosła się ku poręczy, dokładnie w stronę miejsca, gdzie przed chwilą stałam…

CZĘŚĆ 2

CZĘŚĆ 2

Dłoń Filipa zatrzymała się kilka centymetrów od mojego ramienia. Przez szczelinę między filarem a ścianą widziałam jego ślubną obrączkę. Błyszczała przy każdym ruchu palców.

— Klara? — powtórzył łagodniej. — Przyniosłem ci wodę.

Nie odpowiedziałam.

Po chwili usłyszałam, jak Adrian mówi z dołu:

— Zajrzyj do kajuty. Może znowu zwymiotowała.

Filip westchnął teatralnie.

— Idę.

Jego kroki oddaliły się w stronę korytarza. Odczekałam kilka sekund, po czym ruszyłam w przeciwną stronę. Stopy miałam miękkie jak z waty. Wpadłam do małego pomieszczenia gospodarczego i zamknęłam drzwi bez zasuwy. W środku pachniało wybielaczem i mokrym drewnem.

Znalazłam telefon pod półką z ręcznikami. Mój własny leżał w kajucie, ale ten należał do załogi. Ekran był zablokowany. Spróbowałam wybrać numer alarmowy. Bez zasięgu. Wody międzynarodowe. Żadnej sieci.

Za drzwiami rozległ się głos Filipa.

— Gdzie ona jest?

— Przecież miała spać — odpowiedziała Felicja.

— W kajucie jej nie ma.

Oparłam czoło o chłodny metalowy mop. Chciałam płakać, lecz łzy nie chciały wypłynąć. Została mi tylko jasność, zimna i ostra.

Przypomniałam sobie tabletki. Białe, podłużne, bez nazwy. Filip zawsze wyjmował je z małego skórzanego etui z wytłoczonymi literami „F.S.”. Nie pytałam, co oznaczają. Uznałam, że to inicjały jego nazwiska.

Wtedy zobaczyłam na półce plastikowy pojemnik z lekami dla załogi. Na wieczku znajdowała się ta sama czerwona kotwica co na żetoniku.

Wsunęłam żeton w niewielką szczelinę obok zamka. Zamek kliknął.

Pod wieczkiem leżał klucz oraz złożona kartka. Rozwinęłam ją drżącymi palcami. To był plan jachtu, ale kilka pomieszczeń zaznaczono czerwonym ołówkiem. Jedno z nich znajdowało się pod główną kuchnią. Podpisano je: „archiwum kapitana”.

Nie wiedziałam, dlaczego żeton otworzył skrytkę ani kto zostawił kartkę. Wiedziałam tylko, że ktoś na tym jachcie nie należał do spisku.

Drzwi gospodarcze szarpnęły się.

— Klara, wiem, że tu jesteś — powiedział Filip.

W jego głosie nie było już czułości.

Spojrzałam na tylne wyjście prowadzące do korytarza za kuchnią. Wyszłam tuż przed tym, jak klamka zaczęła opadać. Przemknęłam obok pralni, minęłam składzik z linami i zeszłam wąskimi schodami pod pokład. Każdy stopień pulsował pod moimi kolanami.

W archiwum paliła się pojedyncza żarówka. Przy stole siedział kapitan Roman Wolski, siwy mężczyzna z blizną na policzku. Trzymał w dłoni kopertę i patrzył na mnie tak, jakby czekał od dawna.

— Nie powinna pani tu przychodzić — powiedział.

— Mój mąż chce mnie zabić. Moi teściowie planują wypadek moich rodziców. Jeśli pan wie coś jeszcze, proszę mówić.

Kapitan podniósł wzrok.

— Wiem, że nie jest pani pierwszą osobą, którą Filip próbował usunąć.

— Co pan ma na myśli?

Roman położył kopertę na stole, lecz jej nie otworzył.

— Dwa lata temu z tego samego jachtu zaginęła kobieta. Nazywała się Lena Morawska. Była narzeczoną Filipa.

Za drzwiami rozległ się ciężki krok.

Kapitan przesunął kopertę w moją stronę.

— W środku jest dowód, którego szukałam przez dwa lata — wyszeptał. — Ale jeśli go pani zobaczy, nie będzie już odwrotu.

Klamka zaczęła się obracać, a Roman sięgnął pod stół po coś, co wyglądało jak klucz do maszynowni…

CZĘŚĆ 3

CZĘŚĆ 3

Roman wyciągnął z kieszeni ciężki klucz i wsunął go w zamek bocznych drzwi. Klamka głównego wejścia poruszyła się raz jeszcze.

— Proszę nie otwierać — szepnęłam.

— Nie zamierzam — odparł. — Ale musimy wyjść, zanim oni wejdą.

Wskazał przejście do maszynowni. Wcisnęłam kopertę pod szlafrok i ruszyłam za nim. Za plecami usłyszeliśmy trzask otwieranych drzwi.

— Klara! — krzyknął Filip. — Nie komplikuj tego.

Roman zatrzasnął przejście i przekręcił klucz. Jacht zadrżał od uderzenia fali. W maszynowni pachniało olejem, metalem i gorącą gumą. Turbiny wyły tak głośno, że własny oddech słyszałam tylko w gardle.

— Powiedz mi wszystko — zażądałam.

Roman spojrzał na kopertę.

— Lena była córką człowieka, który zarządzał funduszem Filipa. Odkryła, że Adrian przelewa pieniądze z kont klientów. Chciała odejść i zgłosić kradzież. Filip zabrał ją na rejs, obiecując rozmowę.

— I zginęła?

— Nie wtedy. Przeżyła upadek. Znalazłem ją przy rufie, z rozciętą głową. Powiedziała, że Filip ją zepchnął. Zanim zdążyłem zawiadomić kogokolwiek, Adrian przyszedł z pistoletem. Zmusili mnie do podpisania fałszywego raportu.

Zrobiło mi się zimno mimo gorąca bijącego od silników.

— Gdzie ona jest?

Roman zacisnął szczękę.

— W łodzi ratunkowej. Wyrzuciłem ją w nocy, gdy sprawcy spali. Znalazła ją załoga statku handlowego. Od tamtej pory ukrywa się w Portugalii. Czekała, aż ktoś taki jak pani pojawi się w ich rodzinie.

Rozdarłam kopertę. W środku znajdowała się kopia raportu kapitana, podpisana przez Adriana, oraz fotografia z datą sprzed dwóch lat. Na zdjęciu Lena miała bandaż na czole i trzymała metalową tabliczkę z numerem jachtu.

— Dlaczego pani tego nie zgłosiła? — spytałam.

— Bo Adrian zagroził mojej żonie. Potem zmarła, a ja straciłem powód, żeby dalej milczeć. Kiedy dowiedziałem się, że Filip poślubił panią, zostawiłem żeton w pani kajucie. Chciałem panią ostrzec, zanim będzie za późno.

Drzwi maszynowni zatrzęsły się pod uderzeniem.

— Otwórz, Romanie! — wrzasnął Adrian. — Albo wysadzę przewód paliwowy!

Roman pobladł.

— On blefuje.

— Nie — powiedziałam. — Człowiek, który planuje morderstwo całej rodziny, nie blefuje.

Znalazłam przy tablicy sterowniczej czerwony przycisk alarmowy. Roman chwycił mnie za nadgarstek.

— Jeśli go pani naciśnie, załoga przybiegnie. Ale Filip może zobaczyć, że żyje pani zbyt dobrze.

— Nie mam już czego ukrywać.

Wcisnęłam przycisk. Po całym jachcie rozległ się ogłuszający sygnał. Silniki zwolniły, światła zamigotały, a przez głośnik odezwał się główny mechanik.

— Kapitanie, co się dzieje?

— Próba zabójstwa na pokładzie — odpowiedział Roman. — Zabezpieczyć rufę i kajuty.

Po drugiej stronie drzwi zapadła cisza.

Potem Filip powiedział spokojnie:

— Klara, posłuchaj mnie. Twoi rodzice już nie żyją.

Poczułam, jak kolana uginają się pode mną.

— Kłamiesz.

— Samochód wyruszył godzinę temu. Adrian dostał wiadomość. Awaria została wykonana. Jeśli wyjdziesz, pokażę ci zdjęcie.

Roman złapał mnie za ramię.

— To może być blef.

— A jeśli nie?

W tej chwili mój telefon, który uważałam za zostawiony w kajucie, zaczął wibrować w kieszeni szlafroka. Na ekranie pojawił się numer mojej matki. Odebrałam, lecz usłyszałam tylko trzy słowa wypowiedziane przez obcy, zdyszany głos:

— Klara, uciekaj z jachtu. Twój ojciec znalazł coś w umowie, czego oni się boją…

Połączenie urwało się, a z głośnika dobiegł huk, jakby ktoś roztrzaskał drzwi…