CZĘŚĆ 4 — Mój narzeczony nazwał mnie materiałem na kochankę, a gdy odłożyłam pierścionek, jego twarz nagle stężała

CZĘŚĆ 4

Nie zdążyłam odpowiedzieć.

Matteo odebrał mi telefon i rozłączył rozmowę.

— Nie zawrzesz żadnej umowy pod presją — powiedział.

— Właśnie to proponował mi twój adwokat.

— I właśnie dlatego przestał być moim adwokatem.

Nora zamknęła księgę rachunkową. Camille patrzyła na nas z twarzą mokrą od deszczu i łez, choć żadna z nich nie spadła.

— Jeśli Evan zgłosi, że ukradłaś dokumenty, rano przyjadą po ciebie ludzie mojego ojca — powiedziała.

— Nie przyjadą po mnie. Przyjadą po dowody.

Matteo odwrócił się do niej.

— Twój ojciec wie, że tu jesteś?

— Wie, że zniknęłam. Nie wie, gdzie.

— To się zmieni.

— Wiem.

Przez chwilę nikt się nie odezwał. Na kuchennym blacie leżał mój mosiężny klips w kształcie kotwicy. Podniosłam go i spięłam nim kartkę z listą wypłat.

— Jedziemy do magazynu — powiedziałam.

Matteo spojrzał na mnie ostro.

— To pułapka.

— Oczywiście. Ale tam jest oryginał.

— Nie pojedziesz sama.

— Nie jadę sama. Jadę z kobietą, którą twój siostrzeniec chciał poślubić, i z kobietą, którą chciał wykorzystać. To chyba wystarczająco liczna delegacja.

Camille parsknęła gorzkim śmiechem.

— Polubiłam ją.

— To nie jest wycieczka — odparł Matteo.

— Wiem — powiedziałam. — To moje życie.

O 23:18 dotarliśmy do magazynu numer siedemnaście. Budynek stał przy samym nabrzeżu, otoczony rdzewiejącym ogrodzeniem. W środku pachniało solą, olejem i mokrym betonem. Nad bramą mrugała jedna lampa.

Evan czekał przy metalowym stole.

Miał rozciętą wargę.

— Przyszłaś — powiedział.

— Przyszłam po dokument.

— Matteo cię do tego namówił?

— Nie musiał.

Jego wzrok przesunął się na Camille.

— Ty głupia dziewczyno. Twój ojciec cię znajdzie.

— Najpierw znajdzie ciebie.

Evan uderzył dłonią w stół. Metal zadrżał.

— Laurel, nadal możesz wyjść z tego bez szkody. Powiesz, że podpisałaś dokumenty dobrowolnie. Ja dopilnuję, żebyś dostała pieniądze.

— Moje pieniądze?

— Nie komplikuj.

— Powiedz mi tylko jedno. Dlaczego nazwałeś mnie materiałem na kochankę?

Zacisnął usta.

— Bo żona musi rozumieć, kiedy należy milczeć.

— A kochanka?

— Kochanka ma być wdzięczna, że w ogóle ją wybierasz.

Matteo ruszył w jego stronę, lecz zatrzymałam go gestem.

Chciałam usłyszeć każdy szczegół.

— To ty kazałeś Silasowi zdobyć mój podpis?

Evan uśmiechnął się krzywo.

— Silas wykonywał polecenia rodziny.

— Twoje polecenia?

— Gdybyś nie była tak zajęta planowaniem kwiatów, zauważyłabyś, że od miesięcy wszystko przechodzi przeze mnie.

Nora wyjęła z torby księgę rachunkową.

— Nie wszystko — powiedziała. — Przelewy widziałam ja.

Evan odwrócił się gwałtownie.

— Ty?

— Tak. I mam kopie każdego zestawienia.

— Nie masz prawa.

— Pracowałam dla tej rodziny, zanim nauczyłeś się podpisywać cudzym nazwiskiem.

Wtedy z ciemności za kontenerami wyszedł Silas.

Trzymał w ręce skórzaną teczkę.

— Oryginał jest tutaj — powiedział.

Matteo spojrzał na niego z czymś cięższym niż gniew.

— Od jak dawna?

Silas nie odpowiedział.

— Od jak dawna pracujesz przeciwko mnie?

— Od dnia, kiedy twój ojciec zapisał firmę tobie, a nie mnie.

To był drugi zwrot, którego nikt się nie spodziewał.

Silas nie działał dla Evana. Evan działał dla Silasa.

Evan pobladł.

— Mówiłeś, że po ślubie dostanę udziały.

— Dostaniesz to, na co zasługujesz — odparł Silas.

— Miałeś przejąć kontrolę razem ze mną.

— Miałem przejąć kontrolę przez ciebie.

Evan cofnął się o krok. W tym momencie wyglądał nie jak mężczyzna, który odrzucił narzeczoną, lecz jak chłopiec, który odkrył, że jego własna zabawka należała do kogoś innego.

Matteo odebrał Silasowi teczkę. W środku znajdował się oryginalny akt oraz kilka stron dodatkowej umowy.

— Tutaj jest klauzula — powiedział Matteo. — Jeśli transakcja zostanie zakwestionowana, wszystkie udziały kontrolowane przez Evana przechodzą na fundusz rodzinny. A zarządcą funduszu zostaje osoba, której podpis sfałszowano.

Spojrzał na mnie.

— Laurel.

Przeczytałam zapis dwa razy.

Evan zrobił krok w moją stronę.

— Nie możesz tego przyjąć. To moje.

— Nie — powiedziałam. — To było moje, zanim mi to ukradłeś.

Matteo położył przede mną długopis.

— Możesz przejąć kontrolę nad magazynem i wycofać się z całej rodziny. Możesz też zostać zarządcą funduszu i doprowadzić do rozliczenia wszystkich umów. Ale nie musisz wychodzić za mnie, żeby być bezpieczna.

Spojrzałam na niego.

— A jeśli chcę?

Jego twarz nie zmieniła się ani o milimetr, ale głos stał się cichszy.

— Wtedy będzie to twoja decyzja, nie moja tarcza.

— Chcę małżeństwa na moich warunkach.

Evan roześmiał się nerwowo.

— Z nim? Z człowiekiem, którego bałaś się przez cały wieczór?

— Bałam się jego nazwiska. Ciebie bałam się dopiero wtedy, gdy poznałam cię naprawdę.

Camille odwróciła wzrok.

— Matteo, mój ojciec przyjedzie przed świtem.

— Nie przyjedzie po ten magazyn — odpowiedział. — O północy przekazałem wszystkie rachunki jego banku księgowemu, który od miesięcy czekał na dowody. Nie ma już czym zapłacić ludziom.

— Skąd wiedziałeś?

Matteo spojrzał na Norę.

— Nora nie przyniosła mi księgi dziś wieczorem. Przyniosła ją trzy tygodnie temu. Czekałem, aż Evan sam pokaże, kto za nim stoi.

Nora poprawiła okulary.

— I pokazał.

Rano spotkaliśmy się w małej kancelarii przy ulicy Portowej. Nie było kwiatów, muzyki ani rodziny za plecami. Była tylko Camille jako świadek, Nora z księgą oraz urzędnik, który nie wiedział, dlaczego czterech dorosłych ludzi wygląda, jakby podpisywało zawieszenie broni.

Matteo przeczytał umowę do końca.

— Możesz jeszcze odejść — powiedział.

— Wiem.

— Możesz odwołać się od każdej decyzji funduszu.

— Wiem.

— Możesz zażądać, żebym nigdy nie podejmował decyzji dotyczących twoich pieniędzy bez twojej zgody.

— To już wpisałam.

Kącik jego ust drgnął.

— W takim razie nie mam żadnych zastrzeżeń.

Podpisałam jako pierwsza.

Nie dlatego, że potrzebowałam męża.

Dlatego, że potrzebowałam partnera, który nie pomyli ochrony z posiadaniem.

Evan stracił zaręczyny, dostęp do rodzinnych kont i miejsce przy stole Ferrarów. Silas musiał opuścić Grey Haven tej samej nocy, bez pieniędzy, które obiecano mu za zdradę. Camille zerwała umowę z ojcem i zeznała przeciwko jego ludziom, zanim zdążyli odebrać jej dokumenty.

Nie poszłam na policję.

Nie musiałam.

Matteo przekazał księgę rachunkową niezależnym kontrolerom, a wszystkie firmy powiązane z fałszerstwem zostały zamrożone przez banki. Rodzina Ferrarów nie mogła już ukryć sprawy pod kolejną kolacją i drogim garniturem.

Evan przyszedł do kancelarii po południu.

Stał na chodniku z rozciętą wargą i pustymi rękami.

— Laurel — powiedział. — Nie chciałem, żeby tak wyszło.

— Chciałeś, żeby wyszło dokładnie tak. Tylko nie przewidziałeś, że odejdę z własnym nazwiskiem.

— Kochałem cię.

— Kochałeś wersję mnie, którą mogłeś schować.

— A teraz naprawdę wyjdziesz za niego?

— Tak.

— Po jednym spotkaniu?

Spojrzałam na Matteo, który czekał kilka kroków dalej, nie próbując mnie przyspieszać.

— Nie. Po wszystkich chwilach, w których ty chciałeś mnie posiadać, a on pozwolił mi wybrać.

Evan spuścił wzrok na moje dłonie.

Nie nosiłam już pierścionka.

Mosiężny klips w kształcie kotwicy trzymał jednak razem kopię aktu, listę przelewów i nową umowę funduszu. Dokumenty, które miały mnie pogrążyć, stały się pierwszymi papierami podpisanymi pod moim własnym nazwiskiem.

Tydzień później spotkaliśmy się z Camille w magazynie numer siedemnaście. Nie po to, by świętować. Miałyśmy zdecydować, co zrobić z tunelem pod terminalem.

— Możemy go zasypać — powiedziała Camille.

— Nie — odparłam. — Zostawimy go. Ale wpiszemy do ksiąg każdą ciężarówkę, która przez niego przejedzie.

Matteo spojrzał na mnie.

— Chcesz prowadzić magazyn?

— Chcę, żeby od dziś nikt nie nazywał ukrywania interesem.

— To będzie wymagało pracy.

— Wiem.

Podał mi mosiężny klips. Musiał wypaść z teczki, kiedy podpisywaliśmy umowę.

— Zatrzymaj go — powiedział.

— To pamiątka po moim ojcu.

— Wiem. Dlatego go podniosłem.

Przypięłam nim pierwszą stronę nowej księgi magazynu. Na górze wpisałam datę i dwa nazwiska: Laurel Ferraro oraz Matteo Ferraro.

Potem Camille otworzyła ciężką metalową szafę, w której kiedyś ukrywano fałszywe akty własności.

Włożyłam do środka nie dokumenty przestępstwa, lecz umowę, która odbierała rodzinie prawo do kłamania w moim imieniu.

Matteo stanął obok.

— Nadal możesz powiedzieć, że to małżeństwo jest interesem — powiedział.

— Jest.

Uniósł brwi.

— To niezbyt romantyczne.

— Nie potrzebuję romantyzmu, który znika przy pierwszej rodzinnej naradzie.

— A czego potrzebujesz?

Spojrzałam na księgę, na klips w kształcie kotwicy i na mężczyznę, który po raz pierwszy nie próbował wybrać za mnie.

— Żebyś nigdy nie pomylił żony z własnością.

Matteo wziął długopis i dopisał pod moim nazwiskiem jedno zdanie:

„Żadna decyzja bez jej podpisu”.