CZĘŚĆ 4 — Wybrałam ostatni pojazd konwoju, choć wszyscy uznali to za tchórzostwo — a po pierwszym wybuchu kapitan nagle zamilkł

CZĘŚĆ 4

— Mara, ktoś zabrał go z bazy. I zostawił wiadomość tylko dla ciebie…

Rourke włączył głośnik.

Najpierw usłyszałam szum wentylacji. Potem cichy, urywany oddech.

— Jeśli chcesz, żeby oficer przeżył, przyjedź sama do starej stacji radarowej — powiedział męski głos. — I zabierz ze sobą mosiężną blaszkę przy pasie.

Dotknęłam numerowanej płytki.

Przez cały wieczór myślałam, że była tylko pamiątką po ojcu. Teraz ktoś po drugiej stronie wiedział o niej więcej niż ja.

— Nie pojedziesz sama — powiedział Rourke.

— Nie zamierzam.

— To może być pułapka.

— Wszystko od początku było pułapką.

Major Vane cofnął się o krok.

— Nie możemy podejmować decyzji na podstawie nagrania, którego pochodzenie jest niepewne.

Price spojrzał na niego bez cienia uśmiechu.

— Dziwne. Kiedy decydowałeś o naszej trasie, nie potrzebowałeś żadnego nagrania.

— Uważaj, Nolan.

— Przestań mówić moim ludziom, na co mają uważać.

Vane sięgnął po telefon.

— Zadzwonię do generała.

— Dzwoń — powiedział Rourke. — Tylko najpierw oddaj broń.

Vane znieruchomiał.

— Kapitanie, oskarżasz mnie?

— Nie. Na razie odbieram ci możliwość zniszczenia dowodów.

Vane powoli wyjął pistolet z kabury. Położył go na stole, ale jego palce jeszcze przez chwilę spoczywały na rękojeści.

Tego samego dnia, o drugiej w nocy, dotarliśmy do starej stacji radarowej. Nie jechaliśmy jednak sami. Zabraliśmy zespół zabezpieczający, lekarza i dwóch ludzi z wydziału śledczego.

Oficer wywiadu siedział związany na metalowym krześle w pomieszczeniu bez okien. Był blady, lecz żył.

Naprzeciwko niego stał Boone.

Nie ten, który zginął w pierwszym pojeździe.

Prawdziwy Boone.

Miał rozcięty łuk brwiowy i zakrwawioną koszulę. Kiedy mnie zobaczył, spuścił wzrok.

— Ty też brałeś w tym udział? — zapytałam.

— Nie wiedziałem, że planują zabójstwo.

— Wiedziałeś, że planują zasadzkę.

Nie odpowiedział.

— Boone.

— Vane powiedział, że chodzi tylko o przejęcie oficera. Miałem sprawić, żebyś wybrała środkowy pojazd. Gdy odmówiłaś, zaczął panikować.

— Dlatego tak bardzo śmiałeś się z mojego miejsca?

Boone zacisnął szczękę.

— Miałem cię sprowokować.

— Udało ci się.

— Nie. Właśnie nie.

Za jego plecami Rourke przeciął więzy oficera. Lekarz natychmiast sprawdził jego puls.

— Vane jest tutaj? — spytał oficer.

— W bazie — odpowiedziałam.

— Nie. On nie jest już w bazie.

Wszyscy odwróciliśmy głowy.

Oficer wskazał na kieszeń Boone’a.

— Przed wyjazdem Vane dał mu rozkaz awaryjny. Jeśli plan się nie powiedzie, miał zabrać mnie tutaj i czekać na transport przez granicę.

Boone wyjął z kieszeni złożony dokument.

Price wyrwał mu papier.

— Podpis Vane’a.

— To nie wszystko — powiedział oficer. — Major od miesięcy przekazywał informacje o trasach i ochronie. Sprzedawał dane ludziom, którzy mieli przejąć nasze źródła.

Rourke spojrzał na mnie.

— Dlaczego chciał twojej blaszki?

Oficer odpowiedział, zanim zdążyłam otworzyć usta.

— Bo numer na niej nie jest tylko numerem. To klucz do archiwum starego programu łączności. Ojciec Mary pracował przy jego budowie. Vane sądził, że odziedziczyła dostęp.

Poczułam, jak żołądek zaciska mi się w twardy węzeł.

— Mój ojciec nie żyje od dwunastu lat.

— Ale jego nazwisko nadal otwierało część archiwum. Vane nie wiedział, że dostęp został zamknięty. Potrzebował blaszki, żeby sprawdzić, czy możesz go odblokować.

Przez moment nikt się nie odezwał.

Wtedy radio przy pasie Rourke’a zatrzeszczało.

— Kapitanie, mamy problem — powiedział dyżurny z bazy. — Major Vane uciekł. Zabrał wszystkie kopie nagrań.

Price przeklął.

— Dokąd pojechał?

— Nie wiemy.

Wyjęłam z kieszeni mały rejestrator, który od rana miałam przypięty pod kamizelką.

— Nie zabrał wszystkiego.

Rourke spojrzał na mnie.

— Nagrywałaś odprawę?

— Od kiedy Boone powiedział, że „prawdziwy strzelec” powinien siedzieć z przodu.

Boone zamknął oczy.

— Wiedziałaś.

— Podejrzewałam.

— I pozwoliłaś mi mówić?

— Ludzie najczęściej zdradzają się wtedy, kiedy myślą, że już wygrali.

Nagranie zawierało nie tylko rozmowę Boone’a z Vanem. Była tam także chwila, gdy Vane wydawał rozkazy przez telefon, dokładne współrzędne i nazwiska osób, którym sprzedawał informacje. Nie musieliśmy już niczego zgadywać.

Następnego ranka Vane został zatrzymany na lądowisku, zanim zdążył wejść do samolotu. Nie krzyczał. Nie próbował uciekać.

Kiedy zakładano mu kajdanki, spojrzał na mnie.

— Zrujnowałaś życie ludzi, których nie rozumiesz.

— Nie — odpowiedziałam. — Po prostu przestałam pozwalać ci je rujnować.

Przez kolejne tygodnie wszystko działo się szybko. Śledztwo, przesłuchania, zabezpieczanie urządzeń, odtwarzanie nagrań. Boone przyznał się do udziału w planowaniu zasadzki. Nie próbował już udawać bohatera.

Najtrudniejsza była jednak chwila, gdy usłyszał własne słowa z odprawy.

Siedzieliśmy w małym pokoju przesłuchań. Na stole stał głośnik i papierowy kubek z zimną kawą. Śledczy włączył nagranie.

„Prawdziwy strzelec powinien siedzieć z przodu”.

Boone skrzywił się.

„Jeśli Whitaker zostanie z tyłu, nie zobaczy, jak naprawdę prowadzimy ochronę”.

Nagranie ucichło.

Boone długo patrzył w blat.

— To brzmi jak ktoś, kogo nienawidzę — powiedział.

— To ty — odparłam.

— Wiem.

Po raz pierwszy zobaczyłam, że naprawdę to zrozumiał.

Nie miał już przed sobą grupy ludzi, którzy śmiali się z jego dowcipów. Nie miał munduru, za którym mógł się schować. Słyszał własny głos bez muzyki, bez huku, bez adrenaliny.

— Myślałem, że jeśli będę najgłośniejszy, nikt nie zauważy, że się boję — powiedział.

— Bałeś się czego?

— Że jesteś lepsza.

Nie odpowiedziałam.

Nie dlatego, że mnie to ucieszyło. Po prostu nie chciałam już nosić jego strachu razem z nim.

Dwa dni później wróciłam do magazynu sprzętu. Moja szafka była otwarta. W środku zostały tylko rękawice, zapasowa latarka i małe zdjęcie ojca, które trzymałam za paskiem dokumentów.

Mosiężnej blaszki nie było.

Znalazłam ją na dnie metalowej skrzynki, obok starego karabinu treningowego. Ktoś musiał ją tam odłożyć po zabezpieczeniu dowodów.

Wzięłam ją do ręki.

Numer był porysowany, ale czytelny.

Po raz pierwszy nie pomyślałam o tym, do czego mogła służyć. Pomyślałam o dłoniach ojca, o zapachu oleju maszynowego na jego koszuli i o tym, jak zawsze mówił, że najważniejsze elementy urządzenia zwykle znajdują się tam, gdzie nikt nie chce patrzeć.

Minęły trzy miesiące.

Przeniesiono mnie do ośrodka szkoleniowego w północnej części kraju. Prowadziłam zajęcia z obserwacji i taktyki konwojów. Nie wybierałam już ostatniego miejsca dlatego, że chciałam coś komuś udowodnić.

Wybierałam je, bo stamtąd widziałam najwięcej.

W każdy wtorek po południu odbierałam z przedszkola sześcioletnią siostrzenicę Price’a, Lenę. Nolan został jej opiekunem po śmierci córki. Dziewczynka lubiła rysować pojazdy, ale zawsze dodawała im zbyt wiele kół.

Pewnego wieczoru siedzieliśmy na ławce przed ośrodkiem. Spadł pierwszy śnieg. Lena trzymała kartkę obiema rękami.

— Narysowałam twój samochód — powiedziała.

Na papierze były trzy ciężarówki. Ostatnia była największa, miała żółte światła i otwarte tylne drzwi.

— Dlaczego ta jest z tyłu? — zapytałam.

Lena wzruszyła ramionami.

— Bo z tyłu najlepiej widać, czy wszyscy wracają.

Poczułam ukłucie pod żebrami.

— Kto ci to powiedział?

— Sama wiem.

Przypięła rysunek do lodówki w mieszkaniu Price’a. Pracowałam, biegałam rano, uczyłam nowych ludzi i po raz pierwszy od dawna zasypiałam bez sprawdzania zamka trzy razy.

Pewnego listopadowego wieczoru dostałam wiadomość od Boone’a.

„Nie proszę, żebyś mi wybaczyła. Chcę tylko powiedzieć, że miałem rację w jednej sprawie. Naprawdę jesteś najlepszą strzelczynią, jaką spotkałem. Jeśli kiedyś będziesz chciała porozmawiać, odbiorę”.

Przeczytałam ją dwa razy.

Nie poczułam złości.

Nie poczułam też potrzeby, by go ratować przed tym, co sam zrobił.

Odpisałam krótko:

„Nie musisz już czekać na moją rozmowę. Zbuduj życie, w którym nie będziesz musiał poniżać innych, żeby poczuć się silny”.

Potem usunęłam wiadomość.

W grudniu wróciłam na poligon. Instruktorzy ustawili konwój na szerokiej, białej od szronu drodze. Młody rekrut zapytał, gdzie chcę jechać.

Wszyscy czekali na odpowiedź.

Uśmiechnęłam się i przypięłam do pasa mosiężną blaszkę.

— Na końcu — powiedziałam.

— Znowu? — zapytał ktoś.

Spojrzałam na trzy pojazdy, na wzgórza i na puste miejsca między skałami.

— Tym razem nie dlatego, że jest tam bezpieczniej.

Śnieg osiadł na numerowanej blaszce, a ja zamknęłam dłoń na zimnym metalu.

Z tyłu widać było wszystko.