Mąż zabronił mi dotykać go publicznie, lecz gdy zobaczył mnie z innym mężczyzną, jego uśmiech nagle zgasł

Kiedy zobaczyłam, że Roman odsuwa się ode mnie przy senatorze, kieliszek wysunął mi się z dłoni i roztrzaskał o marmurową posadzkę.

Dźwięk szkła przeciął muzykę. Kilka głów odwróciło się w naszą stronę, a ja poczułam, jak cienki obcas zapada się między odłamki. Na szczęście nie skaleczyłam stopy. Gorsze było to, że Roman nawet nie drgnął.

Stał obok okna, wysoki, nieruchomy, z twarzą tak spokojną, jakby właśnie nie upokorzył mnie na oczach trzystu osób. Jego palce zacisnęły się tylko na kieliszku.

— Przepraszam — powiedziałam, schylając się.

— Nie dotykaj mnie — rzucił cicho.

Nie powiedział tego pierwszy raz. Sześć lat wcześniej, podczas naszego ślubu, szepnął mi to samo, gdy chciałam poprawić mu krawat. Później wyjaśnił, że w jego świecie każdy gest jest wiadomością. Żona dotykająca męża oznacza słabość. Słabość oznacza zaproszenie.

Przyjęłam tę zasadę. Nauczyłam się chodzić pół kroku za nim, śmiać się, gdy wymagała tego sytuacja, i nie zadawać pytań o ludzi, którzy znikali po spotkaniach w piwnicy.

Nauczyłam się także udawać, że jego chłód nie boli.

— To był wypadek — powiedział senator Graves, podchodząc z wymuszonym uśmiechem. — Pani Duca, proszę pozwolić obsłudze posprzątać.

— Oczywiście.

Roman spojrzał na mnie wreszcie. W jego oczach nie było złości. Było ostrzeżenie.

— Idź do damskiej toalety — powiedział. — I zostań tam, dopóki po ciebie nie przyjdę.

— Nie jestem dzieckiem.

— Dziś zachowujesz się jak ktoś, kto chce umrzeć.

Serce uderzyło mi mocniej. Zanim zdążyłam odpowiedzieć, odszedł w stronę senatora i Harmona Cruza. Zrobił to bez pośpiechu, jak człowiek, który właśnie wydał wyrok.

W łazience na czterdziestym drugim piętrze pachniało różami i drogim mydłem. Oparłam dłonie o czarny kamienny blat. Na moim nadgarstku połyskiwała bransoletka z maleńkim srebrnym kluczykiem, jedyna rzecz po matce. Zawsze nosiłam ją pod rękawem, jak sekret przy skórze.

Telefon zawibrował.

Jedna wiadomość.

„Pokój 417. Dziesięć minut. Przyjdź sama. Twój mąż kłamał o nocy pożaru.”

Nieznany numer.

Przez kilka sekund patrzyłam na ekran, nie oddychając. Pożar. Słowo, którego w domu Duca nie wypowiadano nigdy.

Sześć lat temu spłonęła restauracja mojego ojca. Zginął w środku razem z trzema pracownikami. Oficjalnie był to wypadek instalacji gazowej. Roman pojawił się wtedy jako pierwszy. Pocieszał mnie, a potem zaproponował małżeństwo, mówiąc, że tylko jego nazwisko ochroni mnie przed ludźmi, którzy chcieli przejąć rodzinny majątek.

Przez sześć lat wierzyłam, że uratował mi życie.

Wyszłam z łazienki tylnym korytarzem. Pokój 417 znajdował się dwa piętra niżej, w części hotelu zamkniętej dla gości. Winda zatrzymała się z cichym szarpnięciem. Drzwi otworzyły się na pusty korytarz, gdzie dywan tłumił każdy krok.

Mężczyzna czekał przy oknie. Miał na sobie granatowy płaszcz, a pod pachą trzymał cienką skórzaną teczkę. Kiedy się odwrócił, zobaczyłam bliznę biegnącą od skroni do szczęki.

— Serena? — zapytał.

— Kim jesteś?

— Człowiekiem, który zna prawdę o twoim ojcu.

Za moimi plecami rozległ się odległy dźwięk windy. Mężczyzna wyciągnął rękę, ale nie do mnie. Wskazał teczkę.

— Zanim ją otworzysz, musisz wiedzieć jedno. Roman nie pozwoli ci stąd wyjść.

Klamka za mną poruszyła się powoli. Mężczyzna spojrzał ponad moim ramieniem, a jego twarz nagle stężała. Ja także odwróciłam głowę, gdy drzwi zaczęły się otwierać i czyjaś dłoń sięgnęła po teczkę…

CZĘŚĆ 2

Dłoń nie należała do Romana.

Należała do kobiety w czarnym kostiumie, która wyglądała jak jedna z pracownic hotelu, dopóki nie zobaczyłam pistoletu ukrytego pod jej marynarką. Mężczyzna z blizną chwycił mnie za ramię i pociągnął w bok. Poczułam zapach dymu w jego płaszczu, choć w pokoju nie było żadnego źródła ognia.

— Nie ruszaj się — syknął.

Kobieta weszła do środka.

— Pani Duca, proszę oddać teczkę.

— Kim pani jest?

— Kimś, kto nie chce, żeby pani popełniła błąd.

Mężczyzna z blizną uderzył ją łokciem w nadgarstek. Broń spadła na dywan. W tej samej chwili z korytarza dobiegł głos Romana.

— Serena!

Kobieta rzuciła się po broń. Mężczyzna kopnął ją pod łóżko, a potem wepchnął mi teczkę w ręce.

— Pokój 219. Jutro o szóstej rano. Jeśli nie przyjdziesz, spalę kopie.

— Nie wiem nawet, kim jesteś!

— Wiesz. Tylko boisz się to pamiętać.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. Roman stanął w progu z dwoma ochroniarzami. Kobieta zniknęła przez łazienkę, a mężczyzna pchnął mnie za zasłonę. Sekundę później wyskoczył przez uchylone okno na balkon techniczny.

Roman wszedł do pokoju i zatrzasnął drzwi.

— Co tu robisz?

— A ty?

Jego wzrok spadł na teczkę. Zobaczyłam, jak mięśnie przy jego szczęce drgają.

— Oddaj mi to.

— Najpierw powiedz, co wydarzyło się w noc pożaru.

W pokoju nagle zrobiło się zimno. Za oknem padał deszcz, a krople uderzały w szybę jak paznokcie.

— Kto ci to powiedział?

— Mężczyzna z blizną.

Roman zamknął oczy na krótką chwilę.

— Elias Varga.

To nazwisko było mi znajome. W starych dokumentach ojca pojawiało się przy przelewach, których nigdy nie rozumiałam. Elias Varga był księgowym firmy. Zginął w tym samym pożarze co mój ojciec.

— Elias nie żyje — powiedziałam.

— Tak miałaś myśleć.

— A ty wiedziałeś?

— Wiedziałem wiele rzeczy, przed którymi próbowałem cię chronić.

Roześmiałam się, choć gardło miałam ściśnięte.

— Chronić? Trzymałeś mnie przy sobie jak zakładniczkę.

— Gdybym chciał cię uwięzić, nie chodziłabyś po tym hotelu z telefonem i własnymi pieniędzmi.

— Nie dotykasz mnie nawet wtedy, gdy płaczę. Nie pozwalasz mi stanąć obok siebie. Nie pozwalasz mi wiedzieć, z kim się spotykasz. To nie jest ochrona, Roman. To jest klatka.

Jego twarz stwardniała.

— W moim świecie dotyk jest obietnicą. Gdybym trzymał cię publicznie, wszyscy wiedzieliby, że jesteś moją słabością.

— A teraz wszyscy wiedzą, że nic dla ciebie nie znaczę.

Cisza zabolała bardziej niż krzyk.

Roman wyciągnął rękę po teczkę. Przycisnęłam ją do piersi. Srebrny kluczyk na mojej bransoletce uderzył o skórę i przypomniał mi, że od sześciu lat noszę przy sobie rzecz, której nigdy nie odważyłam się użyć.

— Nie oddam jej.

— Serena, posłuchaj mnie. Jeśli ją otworzysz tutaj, oboje będziemy martwi przed świtem.

— To dlaczego nie każesz swoim ludziom mnie zabić?

— Bo nie jestem twoim wrogiem.

Wtedy telefon Romana zadzwonił. Odebrał, słuchał zaledwie kilka sekund, a potem pobladł.

— Co się stało? — zapytałam.

Spojrzał na mnie.

— Elias nie uciekł z hotelu. Znaleziono go na parkingu.

— Żyje?

Roman nie odpowiedział.

Podeszłam do teczki i otworzyłam mały zamek srebrnym kluczykiem z bransoletki. W środku leżały fotografie, pendrive, akt urodzenia i koperta podpisana ręką mojego ojca.

Na pierwszej fotografii byłam ja jako dziecko. Obok mnie stał chłopiec z blizną przy szczęce.

Pod zdjęciem widniało jedno zdanie: „Jeśli Serena to czyta, Elias musi jej powiedzieć, kim naprawdę jest.”

Roman zrobił krok do tyłu.

— Nie — wyszeptał.

W tym samym momencie telefon w teczce zaczął dzwonić. Na ekranie pojawiło się nazwisko człowieka, którego Roman bał się bardziej niż policji. Odebrałam, a z głośnika dobiegł spokojny głos:

— Pani Duca, jeśli chce pani zobaczyć brata żywego, proszę przyjechać do starej przystani przed północą…

CZĘŚĆ 3

— Mój brat nie żyje od dwudziestu lat — powiedziałam do telefonu.

Po drugiej stronie zapadła cisza. Roman stał przy drzwiach, z ręką opartą o klamkę. Po raz pierwszy odkąd go znałam, wyglądał nie jak człowiek kontrolujący sytuację, lecz jak ktoś, kto właśnie usłyszał własny wyrok.

— Nie twój brat — odpowiedział głos. — Twój świadek.

Połączenie się urwało.

— Kto to był? — zapytałam.

— Viktor Radecki — powiedział Roman. — Mój wuj.

Nazwa zabrzmiała jak wystrzał.

Wsunęłam pendrive do telefonu. Na ekranie pojawił się plik z datą sprzed sześciu lat. Roman próbował go zatrzymać, ale cofnęłam się pod ścianę.

— Teraz usłyszę prawdę.

— Serena, nie wiesz, co tam jest.

— Właśnie dlatego odsłucham.

Nacisnęłam nagranie.

Najpierw usłyszałam trzask drzwi, potem głos mojego ojca. Rozpoznałam go natychmiast, choć od lat znałam go tylko ze wspomnień.

„Viktorze, nie podpiszę tego. Pieniądze są wyprane, a nazwiska mam w księdze.”

Drugi głos należał do Viktora.

„Podpiszesz albo twoja córka zniknie razem z tobą.”

Potem rozległ się krzyk, huk i odgłos tłuczonego szkła. Nagranie trwało dalej. Słychać było Romana, młodszego, zdenerwowanego.

„Wujku, powiedziałeś, że nikogo nie skrzywdzisz.”

„Nie wtrącaj się.”

„Ona jest dzieckiem.”

„A ty jesteś moim następcą. Naucz się, że rodzina zawsze płaci za cudze błędy.”

Zacisnęłam palce na telefonie. Zrobiło mi się niedobrze.

Na nagraniu rozległ się odgłos zapalniczki. Potem głos Romana, cichy i łamiący się:

„Serena nie może umrzeć.”

„Nie umrze. Jeśli przeżyje, poślubisz ją. Wtedy dokumenty i majątek zostaną pod twoją kontrolą.”

Nagranie zakończyło się trzaskiem.

Przez chwilę słyszałam tylko deszcz.

— Ożeniłeś się ze mną, bo tak kazał twój wuj — powiedziałam.

Roman nie zaprzeczył.

— Na początku tak.

— A później?

— Później byłeś jedyną osobą, której nie potrafiłem oddać.

— Nie miałeś prawa nazywać tego ochroną.

— Wiem.

Otworzyłam kopertę ojca. W środku znajdował się akt urodzenia z nazwiskiem „Serena Varga” oraz drugi dokument, dotyczący Eliasza. Był moim starszym bratem. Przeżył pożar, ale Viktor upozorował jego śmierć, żeby przejąć księgi rachunkowe.

Pod spodem leżała lista przelewów i nazwisk. Senator Graves. Harmon Cruz. Dwóch sędziów. Trzech komendantów.

Dowody wystarczające, by rozbić całą organizację.

— Elias żyje — wyszeptałam.

— Tak. Roman znalazł go rok po pożarze — odezwała się kobieta stojąca nagle w drzwiach. Była agentką, którą widziałam wcześniej. — Przez sześć lat zbieraliśmy dowody.

Spojrzałam na Romana.

— Z tobą?

— Nie mogłem powiedzieć ci prawdy. Viktor miał ludzi wszędzie.

— Mogłeś powiedzieć, że mnie kochasz.

Jego twarz drgnęła.

— W moim świecie słowa też mogą zabić.

Kobieta podała mi telefon.

— Elias żyje, ale jest ciężko ranny. Musimy natychmiast przenieść go w bezpieczne miejsce.

Wtedy z korytarza dobiegły trzy krótkie strzały. Ochroniarz Romana osunął się na podłogę. Agentka wyciągnęła broń, a Roman zasłonił mnie własnym ciałem.

Na końcu korytarza pojawił się Viktor Radecki. Uśmiechał się spokojnie.

— Wreszcie wszyscy razem — powiedział. — A teraz zobaczymy, kto z was pierwszy zacznie mówić…